งานนี้เขาไม่ให้ผมจ่ายเงิน เพราะว่าเราเป็นพวกรายได้น้อย

วันที่ 31 สิงหาคม 2550

วันนี้เป็นวันศุกร์สุดสัปดาห์ที่ 17 นับถอยหลังไปก็จะคงเหลือ 75 วันแล้ว พรุ่งนี้ขึ้นเดือนใหม่ ย้ายตารางการทำงานใหม่ ผมก็ยังต้องอยู่กับอาร์ลีนเหมือนเดิม เพียงแต่ย้ายไปดูคนไข้มี class ขึ้นมาหน่อย นั่นคือกลุ่มคนที่จ่ายเงินสูง (เจ็บหัวใจอีกแล้ว) หัวหน้าสายคืออาร์เธอ หมอและพยาบาลที่นี่มักจะบอกผมเสมอว่า คนสิงคโปร์นี่ไม่เหมือนที่อื่น (เขาหมายถึงย่านเอเชียเราครับ) จู้จี้ ขี้บ่น อยากจ่ายน้อยแต่ได้บริการที่เริดหรู หากมีปัญหาต้องเอาเรื่องให้ถึงที่สุด ประเภทที่ว่าหมอต้องขอโทษเขาในทุกประเด็นนั่นแหละจึงจะยอมความกันได้ ด้วยเหตุนี้หมอจึงต้องทำประกันความเสี่ยงทุกคน ผมก็ต้องทำเช่นกันครับ จ่ายเงินไป 245 เหรียญแน่ะ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                วันนี้ไม่มีคลินิกเพราะครูไม่อยู่ ไม่มีผ่าตัดเพราะคนไข้มีแค่คนเดียว และขอเลื่อนออกไป ตอนแรกว่าจะกลับที่พักเลย ไม่นานนักดันดีและนาตาลีก็โทรมาชวนให้ไปนั่งกินน้ำชาที่ Kopitium และยังมีอาร์เธอนั่งคุยอยู่ด้วยกัน ผมบอกนาตาลีว่าวันนี้ JJ เลี้ยงพวกผม เธอโวยวายใหญ่บอกว่าจะพาไปดื่มเบียร์ด้วยกัน เลยบอกว่า 4 ทุ่มน่าจะไปด้วยกันได้ เพราะว่าเราน่าจะเลิกกันแล้ว จากนั้นผมไปนั่งทำงานอยู่ที่ภาควิชา เขียนบทความเพื่อส่งไปยัง Medical time จนเสร็จเรียบร้อย งานนี้ดีอย่างหนึ่งคือ เขียนเป็นภาษาไทย (ไม่ต้องรบกวนพี่โอ๋) <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ตอนเที่ยงพาดันดีไปกินส้มตำที่ Bugis จากนั้นก็แยกย้าย เขาไปละหมาดที่ Sultan Mosque ซึ่งอยู่ใกล้ๆกันแล้วจะกลับไปตรวจคนไข้กับครูรอนต่อไป ส่วนผมก็กลับที่พักตามระเบียบ ได้มีโอกาสหลับกลางวันงีบเล็กๆ และตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวประมาณ 4 โมง นั่งทำงานพักหนึ่ง ราว 5 โมงก็ออกจากห้องโดยหอบเอากล้องถ่ายรูปไปด้วย ผมตั้งใจว่าจะไปเดินเล่นถ่ายรูปถนน Orchard นั่นคือนั่งรถบัสไปลงที่ Dhoby Ghaut ซึ่งเป็นต้นถนนเลย เดินผ่านทางเข้า Istana ซึ่งเป็นที่พักของประธานาธิบดีรวมถึงเป็นที่รับแขกบ้านแขกเมืองของเขาด้วย เดินตามทางต้นไม้ร่มรื่น ได้มีโอกาสเห็นคูระบายน้ำใหญ่ ซึ่งผมเดาเองว่าน่าจะเป็นลำธารสายหนึ่งสมัยที่ Orchard ยังคงเป็นสวนผลไม้อยู่ ตามทางเดินเขามีโลหะทองเหลืองพิมพ์เป็นรูปผลไม้ชนิดต่างๆ เว้นระยะๆไปตลอดทาง ผมไปจบการเดินทางที่ห้าง Heeren เพื่อเข้าไปในร้าน HMV อยากจะใช้เวลาในนี้นานหน่อย ผมนัดเจอดันดีเวลาทุ่มหนึ่งเพื่อขึ้น shuttle bus ที่หน้าห้าง Teng ไปยัง Great World City ดูเวลาตอนนี้ก็ 6 โมง ผมเดินดู CD ที่มีมากมายในนี้อย่างไม่มีจุดหมาย ที่จริงก็มีนั่นแหละ เพราะอยากขึ้นไปที่ชั้น 3 เพื่อดูมุมเพลงคลาสสิก แต่ก็มาติดใจเพลงบรรเลงไวโอลินของ David Garrett ยืนฟังอยู่นานจนตัดสินใจเลือกซื้อในราคา 18.95 เหรียญ จากนั้นก็ขึ้นไปบนชั้น 2 เดินไปสะดุดตรงที่มุมเพลงประกอบภาพยนตร์ ที่ว่าสะดุดตาก็เพราะเจอกลุ่ม CD ของ Ennio Morricone นักประพันธ์เพลงในดวงใจ ที่ชอบเพลงของเขานั้นก็ครั้งหนึ่งเคยซื้อ CD ของ Yo Yo Ma ที่เล่นเพลงที่ Ennio ประพันธ์เอาไว้แล้วชอบมากๆ ผมเคยนำเพลงนี้ไปให้พี่กุญ หัวหน้าหน่วยสิทธิประโยชน์นำไปประกอบ VDO เรื่องมรณานุสติ (เขียนถูกไหมหนอ) ที่สัมภาษณ์คนไข้อนาถาของผมก่อนที่เธอจะเสียชีวิต VDO ชุดนั้นประทับใจผมมาก ทำให้ผมได้รับรู้เรื่องราวในงานของหน่วยสิทธิประโยชน์ของโรงพยาบาลตัวเองมากขึ้นอีกเยอะครับ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                แต่ทว่ามันแพงเหลือเกิน ราคามีตั้งแต่ 20 กว่าไปจนถึง 50 เหรียญ ผมก็เลือกแบบรวมเพลงไปในราคาที่ถูก (ของเขา) ที่จริงอยากได้แบบที่ Ennio คุมวงออเคสตราแต่ว่าแพงจัง คราวหน้าก็แล้วกันนะ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ออกจาก HMV ก็เกือบทุ่ม ผมตรงไปยังห้าง Teng ตอนนี้ดันดี SMS มาบอกว่าเขาไปขึ้นรถที่ City hall ผมจึงไปคนเดียว ไม่นานก็ถึง Great World City ผมก็ตรงไปยังร้าน Sudanese ซึ่งเป็นร้านอาหารอินโดนีเซีย ร้านนี้ผมเคยมากินเมื่อวันที่ 7 เดือนพฤษภาคมไงเล่า วันที่ 2 ในสิงคโปร์ Jessica เป็นคนพามา วันนี้เขาเลี้ยงส่งพี่โต้งและเลี้ยงรับหมอที่มาจากอินโดอีกคนหนึ่ง ในขณะเดียวกันหน่วยงานพี่โต้งก็มาเลี้ยงด้วยเช่นกัน เราจึงมี 2 โต๊ะใหญ่ อาหารอินโดรสชาติเหมือนอาหารบ้านเราครับ มีน้ำพริกกะปิด้วย เราคุยกันออกรสดีครับ เพราะส่วนหนึ่งก็รู้จักเพื่อนๆชาติอื่นบ้างแล้ว งานนี้ผมได้สนิทกับ Yan อ่านว่าคุณหมอยานจากอินโด เขาเป็นหมอผ่าตัดหัวใจและทรวงอก เป็นคนสนุกร่าเริง พวกเรามานั่งสังเกตว่า Fellow กลุ่มเรานี้เป็นชายล้วนครับ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                เสร็จจากงานเลี้ยง นาตาลีก็ SMS เข้ามาหาว่า จะพาผมกับดันดีไปดื่มเบียร์แถวๆ Boat Quay <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                นาตาลีเธอเป็น MO ครับ เธออยู่หน่วยเราครบ 1 เดือนแล้ว (ต้องหมุนเวียนทุก 3 เดือน) เธอแต่งงานกับวิศวกรเพื่อนเธอเอง ซึ่งเขาดูแลเธอดีมากในความรู้สึกของผม เพราะนาตาลีชอบเที่ยวกับเพื่อน ชอบดื่มเบียร์ด้วย ส่วนสามีเธอชอบดูบอล ดังนั้นจึงไม่ค่อยได้ไปสังสรรค์กับเพื่อนของเธอ แต่จะขับรถมาส่ง มารับกลับทุกครั้ง แม้ว่าบอลนัดนั้นจะสำคัญมากแค่ไหนก็ไม่บ่น บ้านเธออยู่ไกลโพ้นครับ Pasir Ris ที่ผมเรียกว่าปารีสยังไงเล่า เธอยังไม่อยากมีลูก ฮ่า ฮ่า <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ที่นี่ผมเลยได้มีโอกาสเจอเพื่อเธออีก 3 คน เป็นชายล้วน ทุกคนเป็น MO คนหนึ่งกำลังเรียนสาขาตา อีก 2 คนกำลังเรียนสาขาอุบัติเหตุฉุกเฉิน และทั้ง 3 คนไม่ใช่คนสิงคโปร์เลย คนหนึ่งเป็นคนศรีลังกา คุยสนุกเสียงดังฟังไม่ชัด (ประสาหูผมนั่นแหละ เขาไปจบมาจากไอร์แลนด์ มีแสลงเยอะมาก) อีก 2 คนเป็นจีนมาเลย์ ผมดื่มเบียร์อยู่คนเดียว คนที่เหลือเป็นคอกเทลเข้มข้น ส่วนดันดีดื่มน้ำผลไม้ เพราะเขาเป็นมุสลิมครับ งานนี้เขาไม่ให้ผมจ่ายเงิน เพราะว่าเราเป็นพวกรายได้น้อย <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                กว่าจะได้กลับก็เที่ยงกว่าครึ่งไปแล้ว หมดรถรถหมด สามีนาตาลีมารับและผมให้หย่อนผมลงที่ Bugis และเดินกลับบ้านเอง 10 นาทีก็ถึงแล้ว งานนี้ไม่เมาครับ เบียร์ดำที่ดื่มนั้นแทบไม่มีรสขมเลย นุ่มดี เอิ๊ก..