บันทึกนายสายลม: ความทุกข์ทรมานของความคิดถึง
...............................
<h3 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สายลมพัดเอื่อย ๆ เรื่อยริน ผ่านม่านหมอกแห่งความเหงา เหมือนแสนจะเนิ่นนาน</h3><h3 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การครอบงำของพันธนาการของความรู้สึก การโอบคลุมของคำสัญญาที่ให้ไว้กับดวงดาวดวงนั้น</h3><h3 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ช่างเสมือนมีมีดมากรีดบาดหัวใจในทุกขณะนาที
....................................................</h3> <h3 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ความเจ็บปวดของบาดแผลแห่งความคิดถึง ถูกกรีดให้รู้สึกเจ็บปวดอยู่ตลอดเวลา</h3><h3 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้</h3><h3 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การอดทนกับความเจ็บร้าว ช่างไร้จุดหมาย</h3><h3 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หากเพียงแต่ปลายทางแห่งการรอคอยนั้นต้องมีจุดสิ้นสุด</h3><h3 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ทุกสิ่งต้องมีจุดสิ้นสุด หากแต่เป็นการสิ้นสุดของสิ่ง ๆ หนึ่ง เพื่อที่จะเริ่มต้นอีกสิ่งหนึ่งเสมอ
......................................................</h3> <h3 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แม้ว่าบาดแผลของการรอคอยจะเจ็บปวด หรือ ทรมานเพียงใด</h3><h3 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สำหรับข้าพเจ้า บาดแผลก็จะถูกเยียวยาโดยความคิดถึงอีกเช่นกัน</h3><h3 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">บาดแผล ความเจ็บปวดเกิดจากความคิดถึง และ ความคิดถึงก็เป็นผู้เยียวยาบาดแผลนั้นเอง</h3><h3 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ข้าพเจ้าหวังว่าดวงดาวดวงนั้นจะเข้าใจ และขอให้ข้าพเจ้าเจ็บปวดแต่เพียงผู้เดียว</h3> .....................................................
มนุษย์เรา สุขบ้าง ทุกข์บ้าง เหงาบ้าง คิดถึงบ้าง ... เป็นรสชาดของชีวิต ... แต่อย่ายอมแพ้ และอย่าจมอยู่กับมันนานนัก สู้ ๆ นะคะ ^__^
เฮ้อ หนุ่มอารมณ์หวามหวาน อ่านตั้งนาน นึกว่าอะไร ที่แท้ก็คิดถึงแต่ไม่ถึงนี่เอง อิอิ ขอ อีก ต้องเขียนลำนำอ้อนว่าที่แม่นายด้วย
สวัสดีค่ะ
คิดถึงทุกคนนะคะ
แวะไปฟังเพลงรักยามค่ำคืนดีกว่า อาจจะดีขึ้นก็ได้ รักแบบไร้พันธนาการ ที่นี่จ้า
เอ....เขาคิดถึงอะไรกันทำไมมันถึงได้ทั้งเจ็บทั้งปวด แทบร้าวรานจนปานนั้น
โอ้โห ความคิดถึงมันทรมานขนาดนั้นเลยเหรอคะ ถ้าอย่างนั้นก็หยุดความคิดถึงและเก็บมันไว้ในหัวใจละกันค่ะ อิอิอิ แซวเล่นนะคะ
คุณสายลมค่ะ เมื่อเวลาผ่านไปความทุกข์ที่เกิดจากความคิดถึงก็จะค่อยๆผ่อนคลายไปตามกาลเวลานั้น รออีกสักนิดนะค่ะ <h3 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></h3>
การรอคอยจริง ๆ แล้วก็คือ ความหวังนั่นเองครับ ขอบคุณครับที่เป็นห่วง ไม่ได้เป็นอะไรหรอกครับแค่อารมณ์มันพาไป อิอิ
สวัสดีครับพี่ sompornp ผมแวะเข้าไปทักทายแล้วครับ
สวัสดีค่ะคุณสายลม
เพิ่งเข้ามาทักทาย...เป็นครั้งแรกค่ะ
ขอบคุณมากนะคะที่มารวมงานของ มรม.
อ่านบทความแล้วเศร้าๆๆนะคะ
หวังว่าความคิดถึงของคุณสายลมจะส่งไปถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้นะคะ
แล้วท้องฟ้าก็จะสดใส
รอให้เรามองแสงดาวที่ส่องสว่างสดใส
ชีวิตก็ดั่งท้องฟ้ายามราตรี บางวันก็มืดมิด บางวันก็สดใส แต่ไม่มีวันใดที่ไม่มีดวงดาว ขึ้นอยู่กับว่าเราจะมองเห็นมันหรือไม่
โชคดีนะคะ..คุณสายลมที่หวังดี
ตาลโตนดจ้า