
ภาพอภินันทนาการ จากน้องนนท์
การที่เราได้ไปเยือนสถานที่ๆเป็นมงคล ถือว่าเป็นวาสนาแก่ตนเองยิ่งนัก สิ่งที่เราได้ไปรู้ไปเห็น ผมนะอึ้งกิมกี่เป็นระยะๆที่ท่านผู้อำนวยการโรงเรียนพาไปแนะนำและภูมิใจเสนอ ในแต่ละจุดได้บอกเล่ากระชับแบบบทคัดย่อ เดินไปคุยไปถ่ายรูปกันไป เราเริ่มต้นแบบตาบอดคลำช้าง มีข้อมูลคำเดียวสั้นๆว่าจะพาไปแวะเยี่ยมโรงเรียน เท่านี้จริงๆครับท่านผู้ชมแต่ผมนั้นเชื่อมือผู้ประสานงาน ถ้าอะไรที่ธรรมดาท่านคงไม่พาเราไปแน่ ผมสังเกตจากการเตรียมเรื่องนี้ อาจารย์จันทรรัตน์บอกว่าจะขอจองช่วงท้ายวันที่ผมเดินทางกลับ จะมีรถตู้มารับพาไปเที่ยว จะพาไปโรงเรียน ถ้าอยากจะไปไหนขอให้บอก จะดูแลเหมือนไข่ในหินจนถึงเวลาส่งขึ้นเครื่อง ผมจึงเลือกไฟล์กลับที่ออก3ทุ่มเศษ ทำให้เรามีเวลาเอ้อระเหยอย่างสบายๆ

ในระหว่างรับประทานอาหารกลางวัน เราปรึกษากันว่ามีใครจะไปกับเราบ้าง น้องเอกจตุพร คุณทวีสิน อาจารย์Handy คุณวิริยะ อาจารย์จันทรัตน์ น้าอึ่งอ็อบติดส่งแขกหลายชุด สุดท้ายก็แวะมาสมทบได้ทันเวลา ขบวนเราเคลื่อนไปชมวัดพระธาตุหริภุญชัย วัดคู่บ้านคู่เมืองของชาวลำพูน เรื่องตำนานความอลังการคงไม่ต้องสงสัย คนสมัยก่อนมีอะไรก็จะมาฝากฝีมือไว้เป็นพุทธบูชา ศิลปวัฒนธรรมจารีตประเพณีตกคลักอยู่ที่นี่ เราเข้าไปกราบพระประธานในโบสถ์ เดินเวียนรอบพระเจดีย์สีทองสุกอร่าม แล้วก็ไปโรงเรียนกัน
อย่างที่บอกแล้วว่าผมไม่มีข้อมูลอะไรเลย เราไปนะจังงังกับสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าต่อตา มงคลวิทยาเป็นโรงเรียนที่มีปะวัติศาสตร์ของตนเองอย่างน่าภาคภูมิใจ จากโรงเรียนสอนภาษาจีนเล็กๆเมื่อ60กว่าปี เปลี่ยนมาเป็นโรงเรียนสอนภาษาไทยในช่วง40กว่าปีที่ผ่านมา นักศึกษารุ่นแรกๆเกษียณอายุไปแล้ว มงคลวิทยาเป็นโรงเรียนที่มีเป้าหมายชัดเจนมาก ตั้งใจที่จะค้นหารูปแบบและกระบวนการตามสไตล์ของตนเอง ที่สำคัญคุณครูที่รับผิดชอบเด็กนักเรียนนับพันคน เกาะเกี่ยวกันทำงานแบบครอบครัวขนาดใหญ่ ตรงจุดนี้จะมีสักกี่แห่ง ที่ครูทั้งโรงเรียนอยู่กันอย่างพี่อย่างน้องได้เช่นนี้
อาคารเรียนแต่ละหลังมีอายุมากโข แต่ได้รับการปรับปรุงให้ดูดีมีสภาพสะอาดเรียบร้อยมาก ร่มรื่นด้วยแมกไม้ จัดสัดส่วนอาคาร สนาม สระว่ายน้ำ มุมพักผ่อน ห้องสมุดที่นี่ต้องยกนิ้วให้ ท่านผู้อำนวยการฯได้รวบรวมของใช้ไม้สอย กระเป๋า ปากกา จักรยาน โต๊ะเก้าอี้ ตู้หนังสือ ภาพถ่ายเก่าๆ ที่เป็นสมบัติของคุณพ่อท่าน ซึ่งเป็นผู้บุกเบิกโรงเรียนแห่งนี้มาแสดงไว้อย่างดียิ่ง ผมชื่นชมคุณลูก ท่านเป็นนักบริหารการศึกษาที่เก็บรายละเอียดได้อย่างหมดจด คิดว่าถ้าผมมีเวลาคลุกอยู่ในห้องนี้สัก5วัน จึงจะเต็มอิ่มกับการเลาะเล็มความหลังของโรงเรียนแห่งนี้
คณะครูทราบข่าวล่วงหน้าว่าเราจะไปเยี่ยม แถมยังจะมีตุ๊เจ้ามาด้วย วันที่เราไปเขาตุ๊บๆต้อมๆเพราะไม่แน่ใจว่าเราจะมีเวลาแวะไปหรือเปล่า ตอนที่เราก้าวเข้าไปในห้องประชุม คณะครูนั่งรออยู่แล้ว ผม อาจารย์Handy กามนิตหนุ่ม ทวีสิน อาจารย์จันทรรัตน์ ได้ให้กำลังใจและชื่นชมที่เห็นโรงเรียนแห่งนี้ ขอฝากบอกว่า อย่าสงสัยและลังเลในทิศทางของตนเองเลยครู ทุกอย่างเราทำมากับมือกับใจ ไม่มีใครมารู้ดีกว่าเรา หรอกนะ คุณครูเดินมาถูกทางแล้ว ปูทางให้ดีเถิด อีกหน่อยจะมีคนอื่นมาเดินตามในภายหลัง <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"> เด็กๆน่ารัก ร่าเริงแจ่มใส แต่งตัวเรียบร้อย และมีอัธยาศัย ระหว่างที่เด็กๆตีลูกขนไก่ น้าอึ่งอ็อบเดินโฉบไป เด็กทักทาย..พี่เล่นเป็นไหมค่ะ พอตีโต้ลูกขนไก่ไปมาสักพัก เด็กชมว่าพี่นี่เก่งจังเลย ทำเอาน้าอึ่งอ็อบยิ้มปลื้มจนลืมพวกเรา </p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p>
ผมขอขอบคุณทุกฝ่ายที่ช่วยทำให้เกิดวันนี้ได้ ดีใจที่ได้มาเห็นมารู้จักโรงเรียนที่เป็นโรงเรียนจริงๆ ไม่ใช่โรงเรียนที่มีแต่เปลือก บางแห่งมีสภาพใกล้เคียงกับสถานพินิจเด็ก ซึ่งต่างกับโรงเรียนมงคลวิทยา ที่เขาใช้วิชาความรู้ให้เป็นมงคลแก่ชีวิตได้อย่างยอดเยี่ยม ผมดีใจแทนชาวลำพูนที่มีโรงเรียนที่อนุบาลความรักและเอื้ออาทรต่อลูกหลานของท่านอย่างแท้จริง
</span><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"> Key Word</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">"ท่านจะรับร่างร่ฐธรรมนูญหรือไม่เป็นสิทธิ์ของท่าน แต่อยากให้รับBlog เข้าไว้ในอ้อมใจของท่าน จะได้ไหมเอ่ย"</p>
ครูบาครับ
ผมไม่ได้มารับ Blog ไปไว้ในอ้อมกอดนาครับ.. แต่ขอไปกก จะได้ให้กำเนิด เป็น ลูก หลาน เหลน โหลน หลอนอีกไงเล่าครับ
ไม่เชื่อดูนี่ซิ บทแรกของเพื่อนร่วมงานครับ จะเป็นผู้หนึ่งที่คอยร่วมงาน ต้อนรับ เฮฮาศาสตร์ดงหลวงหละ ร้อยเรียงเรื่องที่ผ่านพบ » เสียมเรียบ ของ paleeyon เป็นนักอ่านตัวยง เป็นนักประวัติศาสตร์ท้องถิ่น เป็นนักคติชนวิทยา เป็นคนที่แนบแน่นกับชาวบ้าน เป็นผู้อ่านเขียนภาษาลาวได้ดี
จริงๆเป็นนักปัฐพีศาสตร์เหมือนอาจารย์แสวงครับ แต่มาจาก มช. เป็นคนแม่แตง เชียงใหม่ แอบศึกษา Blog มาพอสมควร ถึงเวลาแหย่ขาหน้าออกมาแล้วครับ เพื่อนเฮฮาศาสตร์กรุณาไปให้กำลังใจด้วยครับ กำลังตั้งไข่อยู่ครับ เดี๋ยวลุกได้จะไม่เดินหละจะวิ่งเลยแหละ
โอ้ยตื่นเต้น ทำไมมีแต่เรื่องดีๆทั้งนั้นเลย ขอบคุณมากครับ ดงหลวงคงฮาสะบัดคราวนี้
Blog นี่เป็นสื่อจับแพะ ชน แกะ ในทางที่ดีเหลือเกิน ยินดีต้อนรับจอมยุทธจากเมืองเสียมเรียบ ครับ
โอ้ โฮ ตื่นเต้นและตื้นตันใจแทนคุณครูเลยค่ะ
อ้าว นี่แหละหนาข้อมูลไม่ครบ อาปาเซี๊ยง ยังอยู่มั่นขวัญยืน เสียไมได้ไปกราบคาวระจอมครูผู้อาวุโส ปูชนียบุคคล
ขอบคุณอาจารย์ดวงพร ที่กรูราต้อนรับขับสู้อย่างดียิ่ง
เรียน พ่อครูบา ที่เคารพ
ปกติจะเป็นผู้อ่าน บล็อก แบบพลังเงียบ อาจเป็นเพราะวันนี้ก่อนเข้ามาอ่านบล็อกได้อ่านหนังสือ รุ่งอรุณแห่งการศึกษา ของท่านพระธรรมปิฎก ที่สอนให้รู้จักมองหาข้อดีของตนเองเพื่อแบ่งปันแก่ผู้อื่น เห็นว่า น่าจะสอดคล้องกับคติของชุมชนชาวบล็อกเกอร์ เลยขอคัดลอกมาฝากแปะไว้ ดังนี้ค่ะ
“การที่เรากลายเป็นผู้ตามและเป็นผู้รับ ก็เพราะเรานึกว่าเราไม่มี จึงต้องคอยรอรับ เราจะมองแต่เพียงว่า อันนั้นอันนี้เราไม่มี แล้วก็คอยรับเอาจากเขา เลยมองเห็นแต่ในแง่ที่เขามี ที่เขาดีกว่า เหนือกว่าเรา ไม่เห็น ไม่มองสิ่งที่ตนมี ไม่เห็นคุณค่าของตนเอง และมีความรู้สึกด้อยและต่ำต้อย
แต่ถ้าเปลี่ยนมาเป็นผู้นำและผู้ให้ ก็จะมองว่า เรามีอะไรดีบ้างที่จะให้แก่ผู้อื่น ที่จะไปมีส่วนร่วมในการพัฒนาอารยธรรมของโลก ทำให้ต้องมองตัวเอง และสำรวจสิ่งดีที่ตัวมีบ้าง เสร็จแล้วก็จะมองเห็นขึ้นมาเลยทีเดียวว่า เราก็มีอะไรบางอย่างดีๆ ที่จะให้แก่คนอื่นเหมือนกัน
ถ้าสร้างจิตสำนึก และลักษณะจิตใจแบบผู้นำและผู้ให้ขึ้นมาได้ คนไทยก็จะเป็นผู้ที่มีส่วนร่วมในการสร้างสรรค์อารยธรรมของโลกและแท้จริงแล้ว ประเทศไทย สังคมไทยและคนไทย ก็มีศักยภาพที่จะทำเช่นนั้นได้ แต่เราไม่ได้สร้างจิตสำนึกนี้ขึ้นมา จึงไม่ได้มองสิ่งดีที่ตนมีและไม่คิดทำสิ่งดีที่จะให้แก่ใครอื่น”
มองว่า ขณะนี้ชุมชนบล็อกเกอร์กำลังสร้างจิตสำนึกแห่งการให้กันอยู่อย่างเต็มกำลังนะคะ
ขอขอบพระคุณ พ่อครูบาและคณะทุกท่าน ขอบคุณสร้อย ที่จัดสรรโอกาสให้ได้พบเจอกับผู้ที่มีจิตใจแห่งการให้ร่วมกัน สิ่งที่ทุกท่านได้เติมใจให้คุณครู ทำให้เรามีเรี่ยวแรงในการเดินไปในเส้นทางที่คุณครูโรงเรียนมงคลวิทยาชวนกัน “สอนด้วยความรัก ความรู้ และความเป็นครูอย่างแท้จริง” อย่างเชื่อมั่นมากขึ้นค่ะ ขอบพระคุณสำหรับแบบอย่างของเมตตาธรรมที่ให้ด้วยนะคะขออนุญาต ให้ข้อมูลเพิ่มเติมเล็กน้อย ว่า วัดที่พ่อครูบาไปเยี่ยม คือวัดพระธาตุหริภุญชัย และ ครูเซี้ยง อาปา(พ่อ) ของดิฉัน เสียชีวิตแล้วค่ะ
สวัสดีครับ คุณพ่อครูบา /อาจารย์ดวงพร -และทุกๆท่านครับ
ผมดีใจครับ ที่ได้ร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่ โงเรียนมงคลวิทยา ...
เพราะว่าการพัฒนาที่เราพึงให้ความสำคัญมากที่สุดประการหนึ่งคือ "เด็ก" ครับ
หากเด็กเราได้รับการเรียนรู้จากเบ้าหลอมที่ดี มีคุณภาพแล้ว อนาคตของประเทศก็ไม่น่าเป็นห่วง
ผมนำภาพมาเสริมเติมบันทึก เป็นภาพที่ถ่ายจากโรงเรียนมงคลวิทยาลำพูนครับ
เด็กๆน่ารักที่ มงคลวิทยาครับ
คุณพ่อกับหลากอิริยาบถที่โรงเรียนมงคลวิทยา
เหล่าขุนพล ที่ไปเยี่ยมโรงเรียนมงคลวิทยา
มงคลวิทยา - มงคลขีวิต
ขอบคุณพี่สร้อย พี่อึ่ง(อ.ดวงพร) มา ณ โอกาสนี้ครับ
สวัสดีครับพ่อครูบาฯ
น่าจะมีโรงเรียนแบบนี้เยอะๆนะครับ เพราะมีมากกว่าชื่อที่เป็นมงคลแก่โรงเรียน ...กล้าใหม่ หน่ออ่อน เป็นอนาคตของชาติ
แวะมาขอโทษค่ะ พิมพ์ผิด อาปาเซี้ยงท่านไปสวรรค์หลายปีล่ะค่ะ
น้องเอก...เทคนิคขึ้นรูปสวยมากค่ะ...
มีรูปที่สนามบินมาด้วยค่ะ
ลองดูว่าขาดใครไปบ้าง
เพิ่มมาอีกท่านหนึ่ง
และอีกท่านหนึ่ง
สามรูป สามแบบ แต่มีอยู่คนยิ้มตลอดทั้งสามรูปเลย...อิอิ
สวัสดีค่ะท่านครูบาฯ
แม้ไม่ได้มีโอกาสไปร่วมงาน ก็ได้ติดตามตั้งแต่การเริ่มเตรียมงาน จนถึงการเล่าเรื่องกิจกรรมและความประทับใจของผู้ที่มีโอกาสไป แถมยังได้เห็นภาพด้วย รู้สึกมีความสุขและปลื้มไปด้วยค่ะ
ระหว่างมีงานตัวเองก็อยู่ใกล้แค่ลำปาง ไปปฏิบัติธรรมที่วัดท่ามะโอ ไม่สามารถเลื่อนได้ คิดว่าคงจะมีโอกาสได้ร่วมกิจกรรมการพบปะแลกเปลี่ยนเรียนรู้เช่นนี้อีก คุณแม่กับพี่สาวนุชอยู่ที่เชียงใหม่ ตัวเองทั้งเรียนที่ม.เชียงใหม่และอยู่เชียงใหม่หลายปี จนรู้สึกเหมือนเป็นบ้าน (ที่จริงเกิดเมืองกาญจน์ จังหวัดเดียวกับอาจารย์ขจิตค่ะ) ที่จริงงานเช่นนี้ไม่น่าพลาด
เฉียดฉิวจริงๆด้วย เกือบจะเจอกัน เอาไว้คราวหน้าถ้าไม่พลาดอีก คงได้พบกันครับ งานน้จะเห็นพลังของนักเขียน นักเสนอ ช่วยกันเล่า ช่วยกันเขียน อย่างสนุก อึกทึกครึกโครมอย่างที่ไม่มีมาก่อน เป็นการเรียนรู้ที่มีความสุข..