KM ม.ราชภัฏเชียงใหม่ (๙) : สิ่งที่ "นายแผ่นดิน" พูดไว้บนเวที ตอนที่ ๒ (เขียนแบบเปิดเปลือยตนเอง)

แผ่นดิน
การเขียนหนังสือเป็นเสมือนการเปลื้องผ้าต่อหน้าสาธารณะ

จากบันทึกที่แล้ว  ผมเขียนถึงเรื่องที่ผมพูดบนเวที  โดยการขยายความให้ดูชัดเจนยิ่งขึ้น  ซึ่งส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับเรื่องปัจจัยอันเป็นมูลเหตุของการเข้ามาเป็นบล็อกเกอร์ใน G2K   และครั้งนี้ก็ยังอยากที่จะเขียนต่อไปอีกสักบันทึก   เพราะพิจารณาแล้วก็น่าจะได้มากกว่าเสีย   -    

คราวนี้,   ขอประมวลมาแบบร่ายยาวองค์รวมในแบบฉบับของ นายแผ่นดิน   ซึ่งไม่ต้องมีศัพท์แสงใด ๆ  ให้รกบันทึก   และสิ่งที่นั้นก็คือเรื่องราวอันเป็นเสมือน เทคนิค  การเขียนบันทึกในสไตล์การ เปิดเปลือย    

 

    

ผมเขียนบันทึกด้วยการยึดหลักคิดอันเป็นเทคนิคที่เรียกว่า เปิดเปลือยตนเอง    -

    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การเขียนบันทึกในแบบฉบับเปิดเปลือยหมายถึง   คิดอะไรก็เขียนไปตามที่คิด  โดยไม่จำเป็นต้องหรูหราในความเป็นวิชาการ  เน้นการเล่าเรื่อง  และเน้นการให้ความสำคัญกับข้อเท็จจริงในทางอารมณ์และความคิดของตนเองเป็นที่ตั้ง  โดยไม่จำเป็นต้องปรุงแต่งให้ข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้องกับอารมณ์และความคิดบิดเบี้ยวไปจากความสัตย์จริงของจิตใจตนเอง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และวิถีการเขียนเช่นนี้   หลายท่านที่ติดตามอ่านเรื่องราวการเล่าเรื่องของผมจึงมักจะรู้สึกราวกับว่า   ผมเล่นกับความรู้สึกของตนเองแบบเพียว ๆ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การเขียนบันทึกในแบบฉบับเช่นนี้   หากหยั่งมองแบบผิวเผิน  ก็อาจจะดูเบาบางในทาง เนื้อหา  หรือสารัตถะไปบ้าง    </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ขณะเดียวกันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า  เรื่องราวนั้นไม่แห้งผาก   มีชีวิต  มีลมหายใจ,  หรือเรียกให้เก๋หน่อยก็คือ มีอรรถรสทางภาษา   ถ้าเขียนได้ดีน่าสนใจทั้งทางเนื้อหาและรูปภาษา  ผู้อ่านก็ย่อมได้เสพครบรสทั้ง บันเทิงและเริงปัญญา    ประหนึ่งกำลังท่องเล่นอยู่ในอุทยานแห่งพฤกษชาติก็ไม่ปาน  !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การเขียนแบบเปิดเปลือยตามสไตล์ของผม  จึงสะท้อนให้เห็นจุดยืนทางการเขียนที่ชัดเจน  คือ  คิดอะไรก็เขียนไปเช่นนั้น   และท่วงทำนองเช่นนั้นก็เป็นเสมือนการไม่เป็น กบฏ  ต่ออารมณ์ความรู้สึกนึกคิดของตนเอง  ทุกครั้งที่ผมลงมือเขียนบันทึกในฐานะ คนเล่าเรื่อง   ผมจึงมีความสุขอย่างมหาศาลที่ได้เขียนแบบเปิดเปลือย   เป็นความสุขที่ตนเองไม่ โกหก  ตนเอง  และเป็นความสุขที่ตนเองไม่ได้ โกหก  ผู้อ่าน …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และนั่นคือ  การแสดงความเคารพต่อตนเองและผู้อ่านท่ามกลางสาธารณะ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฉะนี้แล้ว,  การเขียนแบบเปิดเปลือยเช่นนี้  จึงสอดรับกับแนวคิดของนักวรรณกรรมที่กล่าวไว้ในทำนองว่า  การเขียนหนังสือเป็นเสมือนการเปลื้องผ้าต่อหน้าสาธารณะ  เพราะตัวตนของผู้เขียนก็ย่อมปรากฏอยู่ในเนื้องานนั้น ๆ  อย่างเลี่ยงไม่ได้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p>แน่นอนครับ,  สิ่งที่ผมกำลังบอกกล่าวต่อผู้ฟังในวันนั้นก็คือ  การย้ำให้ทำในสิ่งที่มีความสุข  และขอให้มีความสุขในสิ่งที่ทำ , และสำหรับผมแล้ว   การได้เขียนบันทึกในโลก  G2K  จึงเป็นความสุขที่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก  </p><p>    </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การเขียนในทำนองนี้จึงเป็นการเขียนที่ช่วยให้ผู้เขียนไม่รู้สึกอึดอัด   เพราะเขียนด้วยอารมณ์ความคิดของตนเองเป็นที่ตั้ง   ส่วนเรื่องที่เขียนจะให้ค่าสำคัญไปกับสาระมากหรือน้อยก็อยู่ที่ตัวเราเป็นผู้กำหนด     การเขียนในแบบฉบับเปิดเปลือยจึงเหมาะกับการเขียนในแนวพรรณนาที่นำเอาวิธีเขียนแบบความเรียงมาผสมผสานกับการเขียนบันทึกประจำวันเป็นสำคัญ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ดังนั้น  บันทึกของผมแต่ละบันทึกจึงดูยาวยืด… พร่ำบ่นและพร่ำเพ้ออย่างไม่รู้จบ  อ่าน ๆ ไปอาจจะเพลิดเพลินและหาสาระได้ไม่มาก  จนที่สุดแล้ว   ผมเองจึงลุกขึ้นมาตั้งสมญานามให้กับการเขียนตนเองซะเลยว่า วิชาการสามบรรทัด </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>       </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อย่างไรก็ตาม,  เมื่อพิจารณารูปแบบและเนื้อหาจากบันทึกของผมอาจดูไม่ใช่ผลึกความคิดตามแนวการจัดการความรู้ที่ สคส  พึงคาดหวังก็เป็นได้   เพราะบันทึกทั้งบันทึกที่เปิดเปลือยนั้นอาจดู น้ำท่วมทุ่งผักบุ้งลอยเกลื่อน   … รวมถึงการเขียนเรื่อยเปื่อยเปิดเปลือยไปในชีวิตโลกส่วนตัวของตนเองอย่างไม่เขินอาย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กระนั้นก็ยังอยากจะขอบคุณทาง สคส  ที่เปิดโอกาสให้มีเวทีในการเปิดเปลือยตนเองอย่างไม่ปิดกั้น… และนั่นคือสิ่งที่ผมพูดชัดเจนบนเวทีที่ผ่านมา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และก่อนปิดบันทึกนี้  ผมขออนุญาตย้ำอีกครั้งถึงนัยยะบางประการที่เกี่ยวกับการเขียนแบบเปิดเปลือยนี้ว่า   (อันที่จริงผมได้พูดชัดเจนแล้วบนเวที)  เขียนเถอะครับ .. อย่ากลัวที่จะเขียนและขอให้มีความสุขกับการเขียน   … ดังนักเขียนท่านหนึ่งกล่าวไว้อย่างชัดแจ้งว่า  เรื่องของเรา  เราต้องเล่าด้วยวิธีของเราเอง ….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่แหละครับ,  เคล็ดไม่ลับในการเขียนบันทึกแบบ เปิดเปลือยตนเอง  ของนายแผ่นดิน …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p> </p>

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน pandin

คำสำคัญ (Tags)#แผ่นดิน#เทคนิคการเขียน#km เชียงใหม่#พนัส ปรีวาสนา#เปิดเปลือย

หมายเลขบันทึก: 120565, เขียน: 19 Aug 2007 @ 07:48 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 19:58 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 24, อ่าน: คลิก


ความเห็น (24)

  • สวัสดีค่ะ อ.แผ่นดิน
  • เพราะอ่านบันทึกของอาจารย์มากไปรึป่าวก็ไม่รู้ ป้าแดงถึงได้ศัพท์แสงที่แปลกไปในบางครั้ง อิอิอิ
  • จะพยายามเขียนให้ดีต่อไปค่ะ เป็นเอกลักษณ์แห่งตน ไม่เป็น กบฎต่อตัวเอง
  • ขอบคุณค่ะ

           อ่านบันทึกนี้ของคุณแผ่นดินเหมือนว่าได้ฟังเรื่องเล่าบนเวทีที่เชียงใหม่ อย่างไงอย่างั้น โดนครับกับข้อความา “เขียนเถอะครับ .. อย่ากลัวที่จะเขียนและขอให้มีความสุขกับการเขียน   ... ดังนักเขียนท่านหนึ่งกล่าวไว้อย่างชัดแจ้งว่า  เรื่องของเรา  เราต้องเล่าด้วยวิธีของเราเอง .... โดนมากๆ

           ขอบคุณครับที่เปลือยลีลาการเขียน ให้ท่านอื่นๆได้เรียนรู้เทคนิค

เขียนแบบเปิดเปลือย

เป็นการถ่ายทอดประสบการณ์ตรง ประสบการณ์จริง

เป็นการส่งความรู้สึกดีๆ และจริงใจมากค่ะ

สวัสดีค่ะ ครูแผ่นดิน ถิ่นสยาม

           เห็นครูถ่ายรูปกับ ครูๆแล้ว  อยากเป็นหนึ่งในนั้นจัง 5555+++  สบายดีหรือเปล่าเจ้าค่ะ .....ดูแลสุขภาพด้วยนะเจ้าค่ะ

           เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ -------> น้องจิ ^_^

สวัสดีค่ะ

หลายๆช่วงวัยของอายุใน gotoknow แห่งนี้มีการเรียนรู้ มีการทบทวน..มีการรุกล่วง...มีการขยับถอยตามจังหวะชีวิตของตน.....มีความสุขที่จะได้ถอดบทเรียน..เขียนบันทึก..เขียนงานของตน..อาจเป็นประโยชน์..เป็นพลังใจ...หรือไปเป็นขยะในใจใคร..แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น..ก้ได้ระวังเป็นที่สุดแล้ว...เราเขียนเราอ่านเลือกเก็บเอาตามมุมของเรา...เพราะสุขจึงอยู่ที่นี่...ทุกวันนี้

สวัสดีค่ะอาจารย์แผ่นดิน

  • คำนี้ได้ใจเลยค่ะ " เสมือนการไม่เป็น กบฏ  ต่ออารมณ์ความรู้สึกนึกคิดของตนเอง "  เขียนอย่างที่เป็นเรา  ในสไตล์ที่เราอยากบอก  อยากเล่าใช่มั๊ยคะ
  • จะพยายามเขียนต่อค่ะ    จะพยายามไม่เขิน/กลัวที่จะเขียน  โดยอาศัยพื้นฐานขอแค่มีความสุขที่จะเขียน  คงทำได้ไม่ยากนะคะ 
  • แต่โดยความจริงแล้ว  ความรู้สึกนั้นมักจะเกิดกับการเป็นสมาชิกบล็อกช่วงใหม่ๆ แน่นอนค่ะ  ดีที่มีกำลังใจจากบล็อกเกอร์ใจดีทั้งหลายช่วยเข้าไปร่วมแจม  แสดงความคิดเห็นให้พออุ่นๆ ใจ  เลยต่อยอดกันไปได้เรื่อยๆ  เลยประมาณว่าเวลาเจอใครเข้ามาใหม่ชอบเข้าไปเพื่อให้ความรู้สึกที่ดีกับเค้าเหมือนอย่างที่ตนเองเคยได้รับจากเหล่าบล็อกเกอร์คนก่อนๆ 
  • (งานนี้ต้องแอบขอบคุณ อ.ขจิต ค่ะ  ที่ทำให้มีบันทึกออกมาเรื่อยๆ เนี่ย....เพิ่งโดนกระทุ้งเมื่อไม่นานมานี้เองเลยล่ะค่ะ  สำหรับพ่อยอดชายคนนี้  ขยันจริงๆ ที่ไปหาคนโน้นคนนี้อยู่ตลอด  แต่ตอนหลังเจออาจารย์แผ่นดินบ่อยเหมือนกัน  ขอบคุณนะคะ )

ต้องประกาศหัวเรื่องตามสไตล์หนังสือพิมพ์ว่า

ด่วน! คุณแผ่นดินเปลือยกลางเวทีที่เชียงใหม่

สงสัยบันทึกแตกแน่ครับ :)

น้องแผ่นดิน..

สวัสดีครับ

แวะมาทักทายครับ

การเขียนเรื่องอะไรก็ตาม หากเขียนด้วยความรู้สึก ด้วยจิตวิญญาณ ที่เป็นไปตามจริงแล้ว งานเขียนนั้นแม้จะแสนธรรมดา แต่ก็มีเสน่ห์แห่ง อารมณ์ ความรู้สึกของผู้เขียน ที่มีอยู่ในเนื้อเรื่องนั้นด้วย

จะคอยอ่านครับ

สุข สงบ เย็น

เดียวดาย-สายฝน

สวัสดีครับ ป้าแดง

P
pa_daeng


ผมมองว่า  ใครก็ตามหากสามารถค้นพบสไตล์การเขียนของตนเองได้เร็วแค่ไหนก็ย่อมเป็นประโยชน์ต่อผู้เขียนและผู้อ่านเร็วด้วยเช่นกัน

เคยมีคนแนะนำให้ผมปรับแต่งรูปแบบการเขียนบ้างเหมือนกัน  และผมก็มีความสุขที่จะให้บันทึกของผมมีท้วงทำนองตามแบบฉบับของมันเอง

ขอบพระคุณป้าแดง, มากครับ

สวัสดีครับ

P

ผมเองก็เคยโดนวิพากษ์แบบกลาย ๆ มาบ้างเกี่ยวกับรูปแบบการเขียนบันทึก  แต่เพราะเชื่อและศรัทธาในวิถีของตนเองจึงไม่เคยลังเลในด้านแนวทางของการเขียน  

เป็นความโชคดีของผมที่เริ่มต้นได้เพียงไม่กี่บันทึกก็เริ่มมีมิ่งมิตรเข้ามาให้กำลังใจอย่างต่อเนื่อง  จนสามารถยืนหยัดเรื่อยมาจนปัจจุบัน  และสิ่งที่เรายึดมั่นนั้นก็สื่อแสดงให้เห็นว่าเราไม่รู้สึกอึดอัดกับการเขียนบันทึก  เพราะเรามีเสรีภาพในทางความคิดที่จะสื่อสารออกสู่วสาธารณะ ...

เหนือสิ่งอื่นใดก็คงต้องขอบคุณ G2K  ที่เปิดกว้างในด้านรูปแบบและเนื้อหา  รวมถึงกัลยาณมิตรทั้งหลายที่เปิดใจรับรู้และรับฟังอย่างมีมิตรภาพ

...

ขอบคุณครับ

สวัสดีครับ

P

อันที่จริง  การเขียนแบบเปิดเปลือย ก็ดูคล้ายกับเขียนไปเรื่อย ๆ อยู่ไม่น้อย

แต่ก็ยังยืนยันว่า  การเขียนแบบเปิดเปลือย คือการเขียนตามลักษณะที่คุณซันซํนสรุปนั่นแหละครับ คือ

เป็นการถ่ายทอดประสบการณ์ตรง ประสบการณ์จริง

เป็นการส่งความรู้สึกดีๆ และจริงใจ

...

ขอบคุณครับ

สวัสดีครับ  หนูจิ  น้องเรียนมหัศจรรย์

P

ตอนนี้ยังไม่เจอตัวจริงก็ไม่เป็นไร  เราเจอกันบล็อกเสมอ..

รักษาสุขภาพ  และอย่าลืมอ่านหนังสือนะครับ

สวัสดีครับ

P

งั๋ยมาทักทายสั้น ๆ ถึงเพียงนี้ล่ะครับ...

ทำเอาผมงงไปเลยนะเนี่ย.

 

สวัสดีครับ พี่เมตตา

P

อีกไม่กี่วันก็ได้เจอกันแล้วนะครับ... ถึงจะเป็นห้วงเวลาอันน้อยนิดแต่ก็ดูยิ่งใหญ่

ผมขออนุญาตนำข้อคิดเห็นของพี่จิ๊บมากล่าวซ้ำอีกครั้ง  เพราะรู้สึกว่า  จะสะท้อนชะตาชีวิตอันเป็นข้อเท็จจริงของคนเขียนบันทึกที่น่าจะเป็นประโยชน์ต่อทุกท่าน  โดยเฉพาะกลุ่ทบล็อกเกอร์ใหม่   คือ ...

หลายๆช่วงวัยของอายุใน gotoknow แห่งนี้มีการเรียนรู้ มีการทบทวน..มีการรุกล่วง...มีการขยับถอยตามจังหวะชีวิตของตน.....มีความสุขที่จะได้ถอดบทเรียน..เขียนบันทึก..เขียนงานของตน..อาจเป็นประโยชน์..เป็นพลังใจ...หรือไปเป็นขยะในใจใคร..แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น..ก้ได้ระวังเป็นที่สุดแล้ว...เราเขียนเราอ่านเลือกเก็บเอาตามมุมของเรา...เพราะสุขจึงอยู่ที่นี่...ทุกวันนี้
...
ขอบคุณครับ

สวัสดีค่ะ

พี่ชอบแนวเขียนของคุณพนัสค่ะ มีความจริงใจและเปิดเผยค่ะ

สวัสดีครับ

P

ในบรรดาการเชียร์ หรือให้กำลังใจบล็อกเกอร์หน้าใหม่ก็คงไม่มีใครเปี่ยมประสิทธิภาพเกิน อ.ขจิต เป็นแน่ครับ  ...

นี่ก็แซว ๆ กันอยู่เลยว่า  หาก อ.ขจิตไปต่างประเทศแล้ว  จะหาใครมาทำหน้าที่กามนิตหนุ่มแทนได้อย่างสมบูรณ์  แต่ก็แน่นอนว่า  อยู่ต่างประเทศ อ.ขจิต ก็ยังจะกรณาแวะเวียนทักทายและให้กำลังใจมิ่งมิตรอยู่อย่างไม่เปลี่ยนแปลง

...

ผมเห็นด้วยนะครับ, 

  • จะพยายามเขียนต่อค่ะ    จะพยายามไม่เขิน/กลัวที่จะเขียน  โดยอาศัยพื้นฐานขอแค่มีความสุขที่จะเขียน  คงทำได้ไม่ยากนะคะ 
  • เพราะหากเราทำสิ่งใดด้วยความสุข  สิ่งนั้นก็จะดำเนินไปอย่างราบรื่น  และช่วยให้เราสามารถสร้างงานนั้น ๆ ออกมาได้อย่างมีชีวิตชีวา 

    การเขียนบันทึก,  บางทีก็เป็นประหนึ่งการชำระตัวตนของเราดี ๆ นี่เอง...

    ผมเชื่อเช่นนั้นนะครับ ..

    สวัสดีครับ อ.พิชัย

    P

    ด่วน! คุณแผ่นดินเปลือยกลางเวทีที่เชียงใหม่

    แหมเล่นจั่วหัวข่าวทำนองนั้น .. มีหวังคนแตกตื่นกันเลยแหละครับ, 

    ยิ่งถ้านำเสนอก่อนขึ้นเวทีมีหวังฮากันไม่น้อย  แต่เป็น ฮา แบบหักมุมนะครับ -

    สวัสดีครับ  อ.ติ๋ว

    P

    ผมแวะไปดูบันทึกที่ อ.ติ๋วเขียนแล้วนะครับ  ผูกเรื่องได้น่าติดตาม  ประติดประต่อได้อย่างเนียน .. แถมตอนท้ายยังปิดเรื่องด้วยภาพเตียงนอน 

    เสียดายเป็นเตียงคู่เท่านั้นแหละครับ -

    ว่าแต่ตัวละครเอกทั้งสองท่าน  คงเป็นปลื้ม ยิ้มแก้มปริแล้วกระมังครับ

    สวัสดีครับ

    P
    ....

    การเขียนเรื่องอะไรก็ตาม หากเขียนด้วยความรู้สึก ด้วยจิตวิญญาณ ที่เป็นไปตามจริงแล้ว งานเขียนนั้นแม้จะแสนธรรมดา แต่ก็มีเสน่ห์แห่ง อารมณ์ ความรู้สึกของผู้เขียน ที่มีอยู่ในเนื้อเรื่องนั้นด้วย

    .....

    ผมขอบพระคุณในทัศนะข้างต้นเหล่านั้นเป็นอย่างมาก  เพราะคือการช่วยย้ำความมั่นใจในแนวทางการเขียนของตนเองได้เป็นอย่างดี

    บางครั้งเราเองในฐานะของผู้เขียนก็ยังต้องตระหนักเสมอว่า   เรื่องที่เราต้องการสื่อสารไปยังผู้รับนั้น  บางทีถึงแม้ผู้รับสารจะเข้าใจในเจตนารมณ์   แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า  ผู้อ่านจะตอบรับในสิ่งที่เรานำเสนอ  แต่ผู้อ่านอาจจะเก็บเกี่ยวประเด็นอื่นในเรื่องไปใช้กับตนเองก็เป็นได้  หรือแม้แต่การตีความไปอีกอย่างหนึ่งที่ไม่ตรงกับที่ผู้เขียนได้นำเสนอ -

    ด้วยเหตุนี้,  ในฐานะของการเขียน  เราต้องทำให้ดีที่สุด  ส่วนผู้อ่านจะได้รับอะไรหรือไม่  อยู่ที่การสังเคราะห์และรับรู้ของแต่ละคน ..เป็นที่ตั้ง

    ....

    ขอบพระคุณครับ

    สวัสดีครับ อ,ลูกหว้า

    P
    ผมได้เข้าไปเยี่ยมในบันทึกนั้นเป็นที่เรียบร้อยแล้วนะครับ  และขอแสดงความเคารพต่อการนำเสนอที่ชัดเจน กระชับและอัดแน่นด้วยภาพและเสียงที่คมชัด มีชีวิตชีวา ...
    แน่นอนครับ...
    เราสองคนเมื่อถ่ายภาพคู่กันแล้ว ... กลมกลืนกันมาก  ซึ่งหมายถึง "กลมเป็นเลขศูนย์"   เหมือนกัน ...
    ขอบคุณครับ

    สวัสดีครับ พี่ศศินันท์

    P

    พี่ชอบแนวเขียนของคุณพนัสค่ะ มีความจริงใจและเปิดเผยค่ะ

    .....

    ขอบคุณนะครับ, 

    ผมยังคงต้องเรียนรู้ในเรื่องประเด็นที่คมชัดในการเขียน  แต่จะไม่ทิ้งรูปแบบ หรือสไตล์ของการนำเสนอ  เพราะตนเองจะได้ไม่รู้สึกอึดอัดกับการเขียนบันทึก ...

    ขอบคุณครับ .