จากบันทึกที่แล้ว ผมเขียนถึงเรื่องที่ผมพูดบนเวที โดยการขยายความให้ดูชัดเจนยิ่งขึ้น ซึ่งส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับเรื่องปัจจัยอันเป็นมูลเหตุของการเข้ามาเป็นบล็อกเกอร์ใน G2K และครั้งนี้ก็ยังอยากที่จะเขียนต่อไปอีกสักบันทึก เพราะพิจารณาแล้วก็น่าจะได้มากกว่าเสีย -
คราวนี้, ขอประมวลมาแบบร่ายยาวองค์รวมในแบบฉบับของ “นายแผ่นดิน” ซึ่งไม่ต้องมีศัพท์แสงใด ๆ ให้รกบันทึก และสิ่งที่นั้นก็คือเรื่องราวอันเป็นเสมือน “เทคนิค” การเขียนบันทึกในสไตล์การ“เปิดเปลือย”
ผมเขียนบันทึกด้วยการยึดหลักคิดอันเป็นเทคนิคที่เรียกว่า “เปิดเปลือยตนเอง” -
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การเขียนบันทึกในแบบฉบับเปิดเปลือยหมายถึง คิดอะไรก็เขียนไปตามที่คิด โดยไม่จำเป็นต้องหรูหราในความเป็นวิชาการ เน้นการเล่าเรื่อง และเน้นการให้ความสำคัญกับข้อเท็จจริงในทางอารมณ์และความคิดของตนเองเป็นที่ตั้ง โดยไม่จำเป็นต้องปรุงแต่งให้ข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้องกับอารมณ์และความคิดบิดเบี้ยวไปจากความสัตย์จริงของจิตใจตนเอง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และวิถีการเขียนเช่นนี้ หลายท่านที่ติดตามอ่านเรื่องราวการเล่าเรื่องของผมจึงมักจะรู้สึกราวกับว่า “ผมเล่นกับความรู้สึกของตนเองแบบเพียว ๆ“ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การเขียนบันทึกในแบบฉบับเช่นนี้ หากหยั่งมองแบบผิวเผิน ก็อาจจะดูเบาบางในทาง “เนื้อหา” หรือสารัตถะไปบ้าง </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ขณะเดียวกันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เรื่องราวนั้นไม่แห้งผาก มีชีวิต มีลมหายใจ, หรือเรียกให้เก๋หน่อยก็คือ มีอรรถรสทางภาษา ถ้าเขียนได้ดีน่าสนใจทั้งทางเนื้อหาและรูปภาษา ผู้อ่านก็ย่อมได้เสพครบรสทั้ง “บันเทิงและเริงปัญญา” ประหนึ่งกำลังท่องเล่นอยู่ในอุทยานแห่งพฤกษชาติก็ไม่ปาน !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การเขียนแบบเปิดเปลือยตามสไตล์ของผม จึงสะท้อนให้เห็นจุดยืนทางการเขียนที่ชัดเจน คือ “คิดอะไรก็เขียนไปเช่นนั้น” และท่วงทำนองเช่นนั้นก็เป็นเสมือนการไม่เป็น “กบฏ” ต่ออารมณ์ความรู้สึกนึกคิดของตนเอง ทุกครั้งที่ผมลงมือเขียนบันทึกในฐานะ “คนเล่าเรื่อง” ผมจึงมีความสุขอย่างมหาศาลที่ได้เขียนแบบเปิดเปลือย เป็นความสุขที่ตนเองไม่ “โกหก” ตนเอง และเป็นความสุขที่ตนเองไม่ได้ “โกหก” ผู้อ่าน …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และนั่นคือ การแสดงความเคารพต่อตนเองและผู้อ่านท่ามกลางสาธารณะ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฉะนี้แล้ว, การเขียนแบบเปิดเปลือยเช่นนี้ จึงสอดรับกับแนวคิดของนักวรรณกรรมที่กล่าวไว้ในทำนองว่า การเขียนหนังสือเป็นเสมือนการเปลื้องผ้าต่อหน้าสาธารณะ เพราะตัวตนของผู้เขียนก็ย่อมปรากฏอยู่ในเนื้องานนั้น ๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> </p><p>แน่นอนครับ, สิ่งที่ผมกำลังบอกกล่าวต่อผู้ฟังในวันนั้นก็คือ การย้ำให้ทำในสิ่งที่มีความสุข และขอให้มีความสุขในสิ่งที่ทำ , และสำหรับผมแล้ว การได้เขียนบันทึกในโลก G2K จึงเป็นความสุขที่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การเขียนในทำนองนี้จึงเป็นการเขียนที่ช่วยให้ผู้เขียนไม่รู้สึกอึดอัด เพราะเขียนด้วยอารมณ์ความคิดของตนเองเป็นที่ตั้ง ส่วนเรื่องที่เขียนจะให้ค่าสำคัญไปกับสาระมากหรือน้อยก็อยู่ที่ตัวเราเป็นผู้กำหนด การเขียนในแบบฉบับเปิดเปลือยจึงเหมาะกับการเขียนในแนวพรรณนาที่นำเอาวิธีเขียนแบบความเรียงมาผสมผสานกับการเขียนบันทึกประจำวันเป็นสำคัญ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ดังนั้น บันทึกของผมแต่ละบันทึกจึงดูยาวยืด… พร่ำบ่นและพร่ำเพ้ออย่างไม่รู้จบ อ่าน ๆ ไปอาจจะเพลิดเพลินและหาสาระได้ไม่มาก จนที่สุดแล้ว ผมเองจึงลุกขึ้นมาตั้งสมญานามให้กับการเขียนตนเองซะเลยว่า “วิชาการสามบรรทัด …” </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>
</p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อย่างไรก็ตาม, เมื่อพิจารณารูปแบบและเนื้อหาจากบันทึกของผมอาจดูไม่ใช่ผลึกความคิดตามแนวการจัดการความรู้ที่ “สคส” พึงคาดหวังก็เป็นได้ เพราะบันทึกทั้งบันทึกที่เปิดเปลือยนั้นอาจดู “น้ำท่วมทุ่งผักบุ้งลอยเกลื่อน” … รวมถึงการเขียนเรื่อยเปื่อยเปิดเปลือยไปในชีวิตโลกส่วนตัวของตนเองอย่างไม่เขินอาย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กระนั้นก็ยังอยากจะขอบคุณทาง “สคส” ที่เปิดโอกาสให้มีเวทีในการเปิดเปลือยตนเองอย่างไม่ปิดกั้น… และนั่นคือสิ่งที่ผมพูดชัดเจนบนเวทีที่ผ่านมา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>
</p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และก่อนปิดบันทึกนี้ ผมขออนุญาตย้ำอีกครั้งถึงนัยยะบางประการที่เกี่ยวกับการเขียนแบบเปิดเปลือยนี้ว่า (อันที่จริงผมได้พูดชัดเจนแล้วบนเวที) “เขียนเถอะครับ .. อย่ากลัวที่จะเขียนและขอให้มีความสุขกับการเขียน” … ดังนักเขียนท่านหนึ่งกล่าวไว้อย่างชัดแจ้งว่า “เรื่องของเรา เราต้องเล่าด้วยวิธีของเราเอง ….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่แหละครับ, เคล็ดไม่ลับในการเขียนบันทึกแบบ “เปิดเปลือยตนเอง” ของนายแผ่นดิน …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p> </p>
อ่านบันทึกนี้ของคุณแผ่นดินเหมือนว่าได้ฟังเรื่องเล่าบนเวทีที่เชียงใหม่ อย่างไงอย่างั้น โดนครับกับข้อความา “เขียนเถอะครับ .. อย่ากลัวที่จะเขียนและขอให้มีความสุขกับการเขียน” ... ดังนักเขียนท่านหนึ่งกล่าวไว้อย่างชัดแจ้งว่า “เรื่องของเรา เราต้องเล่าด้วยวิธีของเราเอง .... โดนมากๆ
ขอบคุณครับที่เปลือยลีลาการเขียน ให้ท่านอื่นๆได้เรียนรู้เทคนิค
เขียนแบบเปิดเปลือย
เป็นการถ่ายทอดประสบการณ์ตรง ประสบการณ์จริง
เป็นการส่งความรู้สึกดีๆ และจริงใจมากค่ะ
สวัสดีค่ะ ครูแผ่นดิน ถิ่นสยาม
เห็นครูถ่ายรูปกับ ครูๆแล้ว อยากเป็นหนึ่งในนั้นจัง 5555+++ สบายดีหรือเปล่าเจ้าค่ะ .....ดูแลสุขภาพด้วยนะเจ้าค่ะ
เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ -------> น้องจิ ^_^
สวัสดีค่ะ
หลายๆช่วงวัยของอายุใน gotoknow แห่งนี้มีการเรียนรู้ มีการทบทวน..มีการรุกล่วง...มีการขยับถอยตามจังหวะชีวิตของตน.....มีความสุขที่จะได้ถอดบทเรียน..เขียนบันทึก..เขียนงานของตน..อาจเป็นประโยชน์..เป็นพลังใจ...หรือไปเป็นขยะในใจใคร..แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น..ก้ได้ระวังเป็นที่สุดแล้ว...เราเขียนเราอ่านเลือกเก็บเอาตามมุมของเรา...เพราะสุขจึงอยู่ที่นี่...ทุกวันนี้
สวัสดีค่ะอาจารย์แผ่นดิน
ต้องประกาศหัวเรื่องตามสไตล์หนังสือพิมพ์ว่า
ด่วน! คุณแผ่นดินเปลือยกลางเวทีที่เชียงใหม่
สงสัยบันทึกแตกแน่ครับ :)
น้องแผ่นดิน..
สวัสดีครับ
แวะมาทักทายครับ
การเขียนเรื่องอะไรก็ตาม หากเขียนด้วยความรู้สึก ด้วยจิตวิญญาณ ที่เป็นไปตามจริงแล้ว งานเขียนนั้นแม้จะแสนธรรมดา แต่ก็มีเสน่ห์แห่ง อารมณ์ ความรู้สึกของผู้เขียน ที่มีอยู่ในเนื้อเรื่องนั้นด้วย
จะคอยอ่านครับ
สุข สงบ เย็น
เดียวดาย-สายฝน
สวัสดีครับ ป้าแดง
ผมมองว่า ใครก็ตามหากสามารถค้นพบสไตล์การเขียนของตนเองได้เร็วแค่ไหนก็ย่อมเป็นประโยชน์ต่อผู้เขียนและผู้อ่านเร็วด้วยเช่นกัน
เคยมีคนแนะนำให้ผมปรับแต่งรูปแบบการเขียนบ้างเหมือนกัน และผมก็มีความสุขที่จะให้บันทึกของผมมีท้วงทำนองตามแบบฉบับของมันเอง
ขอบพระคุณป้าแดง, มากครับ
สวัสดีครับ
ผมเองก็เคยโดนวิพากษ์แบบกลาย ๆ มาบ้างเกี่ยวกับรูปแบบการเขียนบันทึก แต่เพราะเชื่อและศรัทธาในวิถีของตนเองจึงไม่เคยลังเลในด้านแนวทางของการเขียน
เป็นความโชคดีของผมที่เริ่มต้นได้เพียงไม่กี่บันทึกก็เริ่มมีมิ่งมิตรเข้ามาให้กำลังใจอย่างต่อเนื่อง จนสามารถยืนหยัดเรื่อยมาจนปัจจุบัน และสิ่งที่เรายึดมั่นนั้นก็สื่อแสดงให้เห็นว่าเราไม่รู้สึกอึดอัดกับการเขียนบันทึก เพราะเรามีเสรีภาพในทางความคิดที่จะสื่อสารออกสู่วสาธารณะ ...
เหนือสิ่งอื่นใดก็คงต้องขอบคุณ G2K ที่เปิดกว้างในด้านรูปแบบและเนื้อหา รวมถึงกัลยาณมิตรทั้งหลายที่เปิดใจรับรู้และรับฟังอย่างมีมิตรภาพ
...
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ
อันที่จริง การเขียนแบบเปิดเปลือย ก็ดูคล้ายกับเขียนไปเรื่อย ๆ อยู่ไม่น้อย
แต่ก็ยังยืนยันว่า การเขียนแบบเปิดเปลือย คือการเขียนตามลักษณะที่คุณซันซํนสรุปนั่นแหละครับ คือ
เป็นการถ่ายทอดประสบการณ์ตรง ประสบการณ์จริง
เป็นการส่งความรู้สึกดีๆ และจริงใจ
...
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ หนูจิ น้องเรียนมหัศจรรย์
ตอนนี้ยังไม่เจอตัวจริงก็ไม่เป็นไร เราเจอกันบล็อกเสมอ..
รักษาสุขภาพ และอย่าลืมอ่านหนังสือนะครับ
สวัสดีครับ
งั๋ยมาทักทายสั้น ๆ ถึงเพียงนี้ล่ะครับ...
ทำเอาผมงงไปเลยนะเนี่ย.
สวัสดีครับ พี่เมตตา
อีกไม่กี่วันก็ได้เจอกันแล้วนะครับ... ถึงจะเป็นห้วงเวลาอันน้อยนิดแต่ก็ดูยิ่งใหญ่
ผมขออนุญาตนำข้อคิดเห็นของพี่จิ๊บมากล่าวซ้ำอีกครั้ง เพราะรู้สึกว่า จะสะท้อนชะตาชีวิตอันเป็นข้อเท็จจริงของคนเขียนบันทึกที่น่าจะเป็นประโยชน์ต่อทุกท่าน โดยเฉพาะกลุ่ทบล็อกเกอร์ใหม่ คือ ...
สวัสดีค่ะ
พี่ชอบแนวเขียนของคุณพนัสค่ะ มีความจริงใจและเปิดเผยค่ะ
สวัสดีครับ
ในบรรดาการเชียร์ หรือให้กำลังใจบล็อกเกอร์หน้าใหม่ก็คงไม่มีใครเปี่ยมประสิทธิภาพเกิน อ.ขจิต เป็นแน่ครับ ...
นี่ก็แซว ๆ กันอยู่เลยว่า หาก อ.ขจิตไปต่างประเทศแล้ว จะหาใครมาทำหน้าที่กามนิตหนุ่มแทนได้อย่างสมบูรณ์ แต่ก็แน่นอนว่า อยู่ต่างประเทศ อ.ขจิต ก็ยังจะกรณาแวะเวียนทักทายและให้กำลังใจมิ่งมิตรอยู่อย่างไม่เปลี่ยนแปลง
...
ผมเห็นด้วยนะครับ,
เพราะหากเราทำสิ่งใดด้วยความสุข สิ่งนั้นก็จะดำเนินไปอย่างราบรื่น และช่วยให้เราสามารถสร้างงานนั้น ๆ ออกมาได้อย่างมีชีวิตชีวา
การเขียนบันทึก, บางทีก็เป็นประหนึ่งการชำระตัวตนของเราดี ๆ นี่เอง...
ผมเชื่อเช่นนั้นนะครับ ..
สวัสดีครับ อ.พิชัย
ด่วน! คุณแผ่นดินเปลือยกลางเวทีที่เชียงใหม่
แหมเล่นจั่วหัวข่าวทำนองนั้น .. มีหวังคนแตกตื่นกันเลยแหละครับ,
ยิ่งถ้านำเสนอก่อนขึ้นเวทีมีหวังฮากันไม่น้อย แต่เป็น ฮา แบบหักมุมนะครับ -