สุขใจกับการได้ให้   โดยไม่มีข้อแม้  

ถึงแม้จะ..น้อยใจ  ถึงแม้จะ..คิดมาก   แต่พอถึงคำว่า...ให้....ก็รู้สึกว่า....เป็นสุขใจทุกที  

ระยะนี้  ครูอ้อยวนเวียนกับคำว่า..ให้   

หลายๆครั้งคำว่า..ให้  ไม่ได้หมายความถึง  สิ่งของ  เงินทอง   แต่คำว่า.....ให้  ยังเลยไปถึง..การให้อภัย   

ครูอ้อยยังคงกลับมานั่งน้ำตาซึมไปด้วยทุกที  ด้วยความน้อยใจ

น้อยใจอะไรอีกล่ะ   อืมมมมม...น้อยใจในวาสนาล่ะมั้ง..ที่จะต้องเป็นผู้ให้....เสียสละ    และให้  แม้กระทั่ง..อภัยต่อคำพูด  อภัยต่อการกระทำ  ที่แสนจะเจ็บปวดรวดร้าว..

กับการที่เคยไม่ยอม  ไม่ลดละ  แต่เดี๋ยวนี้  ครูอ้อยจะยอมปล่อย  ไม่ติดตาม  ไม่ตัดพ้อ  ไม่ต่อว่า...

ครูอ้อยหันกลับมานั่งอยู่คนเดียว...ปลง..และไม่อยากข้องเกี่ยวแม้แต่...จะคิด  

ครูอ้อยกำลังฝึก  ฝึกจิตให้เข้มแข็งใช่ไหม  ฝึกกับการให้...และไม่ใส่ใจกับคำพูดที่ทิ่มแทง...จากคนที่ครูอ้อยรัก..

ครูอ้อย  ต้องหันมารักตนเอง  มองตนเอง  พิจารณาให้ชัดเจนว่า...ครูอ้อยกำลังทำอะไร   กำลังยืนอยู่ในจุดใด   ใครๆก็ช่วยครูอ้อยไม่ได้....หากครูอ้อยไม่ช่วยตัวเองก่อน   

ถึงต้องหันหลับมานั่งพิจารณาตนเอง...เหนื่อยนักก็นอน   เผื่อว่า...การนอน  จะทำให้จิตสบาย  ไม่คร่ำเคร่งและเหนื่อยหนัก 

ครูอ้อยเริ่มรู้แล้วว่า....อะไรทำให้คนเราเปลี่ยนไป....

แต่ขออย่างเดียว...อย่าให้ตัวของเราเปลี่ยนไปเลย...เป็นพอ