บันทึกนี้จะเพิ่มเติมขึ้นเรื่อยๆ

           ในการจัดงานครั้งนี้ขอสารภาพว่าตั้งแต่เกิดมาจนกระทั่งวันนี้   ยังไม่เคยถูกกอดมากเท่ากับงานที่เชียงใหม่เลยสำหรับวันนี้ขอเริ่มที่ชายคนแรกที่เป็นแรงบันดาลใจในหลายๆเรื่อง  เป็นเสมือนที่พักใจเวลาเรามีปัญหา   รู้สึกคุ้นเคยจนกระทั่งมีคนเข้าผิดว่าท่านเป็นคุณพ่อจริงๆ   

           สิ่งหนึ่งที่รู้สึกแปลกใจก็คือ  ในช่วงที่เราดูเหมือนมีปัญหาหรือสนใจเรื่องใดอยู่   เมื่อเปิดดูตู้ลิ้นชักก็จะพบหนังสือเกี่ยวกับเรื่องนั้นถูกส่งมา  ท่านเป็นเหมือนผู้จุดประกายให้เรากล้าทำในหลายๆเรื่อง  

           เมื่อเจอท่านจริงๆ จึงทำให้เราเข้าไปกอดได้อย่างสนิทใจ  และกอดท่านตลอดงานทีเดียว   จนมีเสียงแซวว่า "กอดมากอย่างนี้ระวังพ่อไม่ยอมกลับบ้านนะ"

                เมื่อเจอกันเป็นครั้งแรก         

           ท่านเป็นคนเดียวในงานที่ไม่ได้เป็นฝ่ายมากอดเราก่อน  แต่เราเข้าไปกอดท่านทุกครั้งที่มีโอกาส    

 
 

         รับรู้ได้แม้ท่านจะไม่พูดอะไรออกมา  ได้แต่ยิ้มๆๆ และแอบถ่ายรูปเราเวลาเราเผลอ....มีคนพูดว่าสงสัยจะหวงลูกสาว 

            ชายในดวงใจคนนี้จะอีกกี่ครั้งเราก็จะเดินเข้าไปง้อขอกอดตลอดไป

            แล้วรายต่อไปจะเป็นใครเมื่อใจสั่งมาติดตามได้ในบันทึกนี้ค่ะ