ทรัพยากรท้องถิ่น

          สงสัยมาตลอดทางช่วงขากลับ  ตอนเดินทางไปเยี่ยมลูกชายที่ภูเก็ต  เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม 2550  ว่ามันคือลูกอะไร ที่ห้อยแขวนอยู่ตามร้านเพิงชั่วคราวของชาวบ้าน  เพื่อขายให้กับผู้เดินทาง ซึ่งมีมากตลอดเส้นทางช่วงพังงากับอำเภอทับปุด  สีสรรชวนสงสัยเพราะผูกไว้เป็นพวงยาว ๆ  จำเป็นที่ต้องหาคำตอบแล้วและต้องรีบทำเพราะมาระยะทางปลาย ๆ มาแล้วมันเริ่มเบาบางของการแขวนโชว์หากไปหวังเอาข้างหน้าเห็นท่าจะเลยพ้นจนพิสูจน์ไม่ได้แน่   รีบจอดรถเทียบข้างร้านของป้าคนหนึ่ง  แกยิ้มผมรีบถามเลย "ป้าลูกอะไร"   

          ป้าตอบด้วยเสียงอันดังแบบ ภูมิใจมั้ง  ผมคิดเอาเอง "ลูกปุย" ผมบอกผมไม่เคยเห็น ป้าแกบอก "ก็มันมีแต่ที่พังงา ที่อื่นไม่มี" และหัวเราะเพราะมองออกว่าผมสงสัยเอามาก ๆ ป้าบอกพร้อมหยิบมีดผ่าให้ผมดู  ผมบอกว่าผมซื้อโลหนึ่ง  เพราะต้องรีบเดินทางเดี๋ยวมืด

          ผมรับลูกปุยมากจากป้าหนึ่งกิโลกรัม  และส่งเงินให้ป้า 35 บาท  ตามราคาต่อกิโลที่ป้าบอก   และทุกคนในรถเริ่มลงมือพิสูจน์รสชาดกัน  และก็พูดกันว่า  เหมือนส้มไฟ (ลูกมะไฟ)  แต่ลูกมันโต  ผมลองพิสูจน์ดูบางเป็นอย่างนั้นจริง ๆครับ

                 

          เหมือนมะไฟจริง ๆ ในส่วนของรสชาด  และเมล็ดนั้นขมเหมือนเมล็ดมะไฟเช่นกัน  ส่วนผลก็ตามภาพที่เห็น


     
           ผมมีข้อมูลเท่าที่ป้าแม่ค้าสมัครเล่นท่านบอกเท่านั้นครับ  ท่านสมาชิกท่านใดมีข้อมูลมากกว่านี้  เรียนเชิญแนะนำด้วยนะครับ  เป็นทรัพยากรธรรมชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของพื้นที่หรือชุมชน  แถว ๆ พังงา นะครับ   ผมคาดว่าน่าจะมีต้นอยู่บนภูเขาแถบนั้นแน่ ๆ และน่าจะเป็นทรัพยากรจากป่าครับ   เห็นแปลก ๆ ดี  ก็เอาที่ยังเหลืออยู่ถ่ายภาพมาแบ่งปันกันชมครับ