KM.22 ไปนะ..อยากพาไปสร้างสุขภาพกายและใจ...อยากให้ตามไปที่ทุ่งดอกกระเจียว...ชัยภูมิ

ฉันได้ความสุขมาเต็มเพียบด้วยคุณค่าของมิตรภาพจากพี่ๆ และความสุขสวยงามของธรรมชาติ

       

img65/3850/1107bm6.jpg

         ช่วงนี้ฉันมีโอกาสได้ไปร่วมขบวนกับพี่ๆ หัวหน้าพยาบาล ไปทริป สร้างสุขภาพ ที่ชัยภูมิ วันที่ 3-4 สิงหาคม ซึ่งฉันได้พบกับความสุข ความประทับใจทั้งในสถานที่และบุคคลผู้ร่วมเดินทาง จนเป็นเหตุ ให้สัญญา และจิตคิดทำงานต่อเนื่องมาตลอดหลังจบการเดินทาง ...จึงตัดสินใจ ..จะพาเพื่อนกัลยาณมิตร ทาง Blog ไปร่วมขบวนด้วย ถ้าท่านใดที่ยุ่งกับงานและยังไม่เคยได้ไปที่นี่มาก่อน ฉันก็ถือโอกาสพาเที่ยวซะเลย...ไปนะ..ไปกัน...เพื่อความสุขสบายใจ อันจะเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงกายที่เราควรดูแลกันค่ะ...และถ้าจะให้เสมือนไปเที่ยวกับฉันจริงๆ ก็ต้องรู้รายละเอียดเสมือนไปด้วยกัน ....อีกอย่างนึงนะ..ความสุขไม่ได้อยู่ที่ธรรมชาติอย่างเดียว แต่มันอยู่ที่คนที่ไปกับเราอีกครึ่งนึงเลยหล่ะ...

img353/3639/1026rx2.jpg


        วันที่ 23 ก.ค. ฉันได้รับข่าวจากพี่ตุ้ย หัวหน้าพยาบาลให้ไปร่วมกิจกรรมโครงการสร้างสุขภาพกาย-ใจ กลุ่มเป้าหมายคือหัวหน้าพยาบาลและผู้ช่วย ตามงบประมาณปรับเปลี่ยนพฤติกรรมสร้างสุขภาพ  อันมีสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดเป็นผู้ประสานงานหลัก ...ฉันยังง่วนๆ กับงานประจำอยู่ ก็ตอบ OK ค่ะ โดยมิได้ถามรายละเอียดอันใด  จวบจนอีก 1 วันจะไป พี่ตุ้ยโทรมาบอกว่า พรุ่งนี้ให้เตรียมชุดวอร์มและรองเท้าผ้าใบไปด้วย 1 ชุด  ฉันก็ตระเตรียมข้าวของ แบบเร่งด่วน ในคืนนั้นนั่นเองพร้อมหยูกยาที่ต้องมีติดกระเป๋า สำคัญคือ ยาป้องกันอาการเมารถ, ยาโรคกระเพาะ, ยาแก้แพ้, ยาแก้คออักเสบ ,ยาแก้ปวดศีรษะ ฯลฯ

img125/3722/kapook36742nn8.gif 


          ฉันตื่นตี 4 เตรียมของขึ้นรถ ออกจาก รพ. 05.00 น.  ไปถึง สสจ. เวลา 06.00 น. รอพี่ๆ จากอำเภออื่นๆ อีก 15 อำเภอ เดินทางโดยรถบัส   แผนการออกรถที่กำหนดคือ 06.30 น. จากเดิมฉันทราบว่า 06.00 น. แต่ก็ดี ทำให้ฉันได้ไปซื้ออาหารเบรคประเภท ขนมปังไส้ถั่วแดง, ไส้สังขยา, ไส้เผือก, น้ำนมข้าวโพด เป็นเสบียงในการเดินทาง และก็รู้ว่า พี่ๆ ที่จัดการงานนี้เขาเตรียมข้าวเหนียวและหมูนุ่มๆ ร้อนๆ เจ้าอร่อยไว้ให้คนละกล่องในรถ เลยซื้อผ้าเย็นไว้เช็ดมือด้วยหลังทานอาหาร (เริ่มหิวเลยหละ เมื่อเห็นกล่องบรรจุและมีคนพูดให้ฟัง) เมื่อรถบัส สีเขียวสดใส มาจอด พวกเราที่รอก็เลือกที่นั่งกันตามใจชอบ
 

  img502/6743/kapook37248bk0.gif

       เวลา 06.30 น. ทุกคนมากันครบ ปรากฏว่าที่นั่งไม่พอ คราวนี้แหละที่ฉันเริ่มเห็นปัญหา แต่กลับรู้สึกซาบซึ้งใจในทริปนี้ เพราะว่าพี่หัวหน้าพยาบาล มีน้ำใจและ สปิริท มากๆ อาทิเช่น พี่ตุ้ยของฉันก็ยอมสละที่นั่งให้น้องอีก รพ.หนึ่งก่อน พี่ๆอีกหลายๆคน และทีมประสานของ สสจ.ก็ช่วยกันคิด และจัดระบบ โดยมีครอบครัวคุณแจ๊ค อาสาขับรถส่วนตัวไปเอง ทุกคนจึงมีที่นั่งเรียบร้อย โดยพี่ตุ้ยลงไปนั่งที่ชั้นล่าง ส่วนฉันนั่งกับพี่อีก รพ. หนึ่ง  ฉันทานยาแก้เมารถเพิ่มอีก ¼ เม็ด แล้วเริ่มทานข้าวเหนียวกับหมูทอด...อย่างเอร็ดอร่อย พร้อมๆกับที่รถบัสเริ่มออกเดินทาง ฉันมีความสุขกับอาหารตรงหน้า และอาหารใจคือ ความมีน้ำใจของพี่ๆ ที่เป็นแบบอย่างๆให้น้อง และนี่คือจุดเริ่มของความสุขและความปลาบปลื้มใจ...

img502/964/kapook37401zb7.gif


           เริ่มการเดินทางบนท้องถนน ก็เริ่มการเดินทางของพี่หญิง ในหน้าที่วิทยากร ประจำทริป  แม้ฉันจะง่วงจากการที่ทานยาเข้าไป แต่สติฉันก็รับรู้ว่า พี่หญิงทำหน้าที่ได้ดีอย่าง “ยอดเยี่ยม” (สำหรับความคิดของฉัน ในรายการสร้างสุขครั้งนี้.. ) ด้วยการพูดทั้งมวลล้วนก่อให้เกิดรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ...ฉันได้รับรู้เรื่องราวที่ไม่เคยได้ยินได้ฟัง...จากพี่หญิง และพี่ๆ ที่ได้รับๆไมค์ไปถือ ทุกคนทำหน้าที่เหมือนกับว่าได้ถูกซักซ้อมมาเป็นอย่างดีเพื่อความสุขและเสียงหัวเราะของทุกผู้คน  ถือเป็น เวที KM เวทีหนึ่ง ที่แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันด้วยวิชาสร้างเสียงหัวเราะ ...และนี้คือความสุข ความประทับใจในช่วงบนรถบัส ที่วิ่งอยู่บนท้องถนนตลอดการเดินทาง

img19/9283/0305gm1.jpg


         ถึงที่หมายปลายทาง ที่บ้านไร่อิงดอย จังหวัดชัยภูมิ บ้านพักที่นี่สีสันสดใส สีขาวบ้าง ฟ้าบ้าง มีเต็นท์หลากสี ตั้งไว้ที่สนามหญ้าสำหรับบริการ  แต่ที่ฉันอยู่เป็นตึก 2 ชั้น สีภายนอก สีชมพูเข้ม อันมีนามของห้องว่า “สายหมอก 2” ฉันและพี่ตุ้ยเอาสัมภาระไปเก็บ ด้วยความเพลียเล็กน้อย และหิวอาหารกลางวันพอควร  ห้องพัก ไม่มีเครื่องปรับอากาศ ซึ่งเราทราบในรถมาแล้ว แต่มิได้กังวลใจใดๆ เพราะคาดว่าอากาศต้องดีแน่ๆ เขาจึงไม่ติดแอร์และพวกเราก็มีอุดมการณ์กันแล้วเพื่อประหยัดพลังงาน...ช่วยชาติ

img126/9833/014ae1.jpg


          ห้องพักที่นี่จัดแบบเรียบง่าย มีสิ่งอำนวยความสะดวกเท่าที่จำเป็น พร้อมทีวี และเครื่องทำน้ำอุ่น แต่ที่ฉันรู้สึกไม่สะดวกเล็กน้อยตามประสาคนที่ยังสนใจกับรูปอันเป็นขันธ์ 5 นี้อยู่ คือ “ที่นี่ไม่มีกระจกในห้องเลย” แต่มีกระจกในห้องน้ำตามปกติ... ยังไม่ถึงเวลาทานอาหารกลางวัน พี่ตุ้ยขอพักงีบเนื่องจากมิได้หลับในรถ ต้องคอยทำกิจกรรมสันทนาการร่วมกับพี่ๆ ส่วนฉัน “อิ่มหลับในรถ” เลยสำรวจอาณาบริเวณพร้อมกล้องคู่ใจ...ตามประสา...
 

img524/3599/1295yc8.jpg

        สวนที่นี่ก็สวยพอควร มีดอกไม้ให้ฉันได้สนใจถ่ายรูป เช่น ดอกบานชื่น ดาวกระจาย ดอกกระเจียวใหญ่ (พึ่งรู้จัก)  รวมถึงผลไม้ ให้ได้เด็ดกิน พร้อมถ่ายรูปได้อย่างไม่รู้เบื่อ ทั้งลำใย และที่ถูกใจมาก ก็คือ ลูกเชอร์รี่..ที่มีลูกสีแดง ส้ม อยู่เต็มต้น จนหล่นลงดินเกลื่อนกลาด ฉันถ่ายรูปไป เด็ดกินไป  ได้อารมณ์กระจ่าง ด้วยรสชาติ ที่เรารู้จักกันดี  ทำให้ย้อนกลับไปนึกถึงวันวัยเด็กที่ชอบปีนต้นไม้ หรือเก็บผลไม้ทั้งในบ้าน ในสวน และข้างทาง กินเล่นอยู่เป็นประจำ  ...ป้วนเปี้ยนอยู่ที่ต้นเชอร์รี่ อยู่นาน พี่ๆเดินผ่านมาใกล้ๆก็เรียกเข้ามาร่วมวงไพบูลย์ด้วยกัน (หาพวก) และนี้ก็เป็นอีกความสุขทั้งทางตา ทางใจ และทางลิ้นที่ชื่นชอบ จนสติตามรู้ได้น้อยมากๆ จากการยั่วยุของเหยื่อล่อกิเลสครั้งนี้.. จิตไหลไปเคล้าเคลียกับความสุขรอบนอก และสุขภายใน ส่วนจิตตามรู้ ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหนครั้งละน้าน..นาน..น....
 

       img110/3434/0223kk6.jpg

         อาหารกลางวันที่นี่ บางคนบอกว่าไม่ค่อยถูกปาก แต่สำหรับฉันผู้ทานน้อย ก็เหลือเฟือ และทานได้เป็นอย่างดี..  (อาหารขึ้นชื่อที่นี่คือ สเต๊กหมู ขาหมู และราดหน้าเส้นหมี่(ทอด)  ฉันเริ่มได้ยินการพูดคุยของกลุ่ม ในด้านความอึดอัดใจของทีมผู้จัดบ้าง ซึ่งจัดโครงการนี้แบบรีบด่วน และมิได้ survey สถานที่พักก่อน อีกทั้งปัญหาเรื่องที่นั่งในรถบัสไม่พอในช่วงแรก ซึ่งเกรงว่าจะทำให้ผู้ร่วมเดินทางไม่พึงพอใจ ทำให้ฉันยิ่งรู้สึกซาบซึ้งใจในทีมทำงาน ว่าพวกเขาต้องเหน็ดเหนื่อย เสียสละเวลาตนเอง จัดให้คนอื่นๆ เพื่อความสุขกาย-สุขใจของผู้อื่น  ทั้งที่เป็นพี่ๆ ที่อายุก็มากขึ้นทุกที ๆ แต่ก็แสดงไฟในตนเอง จนเป็นที่น่าเคารพ และสมควรยึดเป็นแบบอย่างของคำว่า “การให้” หรือ “เสียสละ” “ การใส่ใจและดูแลผู้อื่นทั้งกายและใจ” ทำให้ตอกย้ำคำว่า “ทริป สร้างสุขภาพ” สำหรับฉันจริงๆ  และก็เลย ขอบคุณพี่ๆ เขาอยู่ในใจ โดยจะไม่พยายามทำตัวให้เป็นที่ก่อเกิดความไม่สะดวกของกิจกรรมนี้ ด้วยความร่วมมือ และตรงเวลา 


img520/4761/soilvill21ki3.jpg 

        ช่วงบ่าย กิจกรรมของทีมคือการไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้านสร้างสุขภาพกาย-ใจ ที่บ้านดิน อันเป็นโครงการของชาวบ้าน  ภายในบ้านดินไม่ร้อนเลย ด้านนอกมีพื้นที่ปลูกต้น “ แก่นตะวัน” (พี่เขาบอกอย่างนั้น)  มันคล้ายดอกดาวกระจายแต่ก็ไม่เหมือนนะ  ฉันพึ่งรู้จักเป็นครั้งแรก ทีมงานให้ทุกคนได้ชื่นชมความงดงามของธรรมชาติ และถ่ายรูปกันก่อน แล้วจึงเรียกรวมเข้าภายในอาคารที่ทำจากดิน มีรูปปั้นดินอยู่เป็นระยะให้ฉันกับพี่ตุ้ยไปถ่ายรูปด้วย
 

  img105/891/00417db6.jpg  

พี่หญิง สงสัยว่าหน้าพี่หญิงกับดอกทานตะวัน อะไรจะใหญ่กว่ากัน

     พวกเรารวมตัวด้วยความขมีขมันเนื่องจากวิทยากรหลักคือพี่หญิง มีบุคลิก ขมีขมัน สุข สดชื่น มี Activity และเรียกเสียงหัวเราะได้ตลอดเวลา พี่หญิงทำหน้าที่ วิทยากรและ Facilitator ในการนำคนอื่นๆ มาแลกเปลี่ยนกิจกรรมการสร้างสุขกายและใจ หลายๆ รูปแบบ เริ่มตั้งแต่ ... “น้องแหวว” พี่หญิงเรียกฉัน เพื่อให้ฉันไปนำเรื่องการผ่อนคลายร่างกายที่เหนื่อยล้าจากการเดินทางของพวกเรา ฉันงงแป๊บหนึ่ง แต่ก็รับได้ทัน และเลยหา Model มาช่วยอีก 2 คน เพื่อให้ทำเป็นตัวอย่างให้ทุกคนดู (ความจริงแล้วฉันต้องการตัวช่วย เพราะไม่ได้เตรียมตัวอะไรมาก่อน เลยหาพี่ที่ท่าทางจะช่วยได้ดีมากๆ จากอีกโรงพยาบาลหนึ่งมาช่วย) ฉันให้ทุกคนจับคู่และผ่อนคลายกล้ามเนื้อบนใบหน้า ท้ายทอย ไหล่ หลัง กันและกัน (ผู้หญิงทั้งนั้น มีผู้ชายมา 3 คน ก็มากับครอบครัวน่า..) การยิ้มและหัวเราะด้วยความสุข การนวดใบหน้า ติ่งหู  ต้นคอ ไหล่ หลัง ก็เป็นกิจกรรมการผ่อนคลายเพื่อสร้างสุข (ที่สำคัญคือคนข้างๆกันได้ยิ้มและให้สัมผัสที่ดีแก่กัน โดยเน้นว่า นวดด้วยหัวใจของความหวังดี)

       img530/1118/0159fe0.jpg

 

 img68/5639/sunfaht5.jpg

น้อง"ซุนฟา" (สายใยแห่งรัก) ลูกสาวคุณแจ๊ค ที่น่ารักและร่าเริงมากๆ  

 

        จากนั้นก็มีพี่ๆ จาก รพ.อื่น ได้มาให้ความรู้เรื่อง สมุนไพร เรื่องเล่าต่างๆที่ทำให้พวกเราสุขใจ และประทับใจไม่รู้ลืม พี่หญิงยังให้พวกเรานั่งสมาธิ และขอบคุณอวัยวะสำคัญๆในร่างกาย และเซลทุกเซลของเรา (อันนี้ฉันทำบ่อยอยู่แล้วเวลาแผ่เมตตาให้ตนเอง แต่ก็ได้ไปทำช่วงเวลาที่อยู่ร่วมกับคนอื่นก็ดีเหมือนกัน) ต่อด้วยการออกกำลังกายประกอบเพลงจากน้องหนู นักกิจกรรมการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ และนักสร้าง mind Mapping ตัวยงชนิดหาจับยาก

   img523/2818/03310nh6.jpg

     กลับจาก KM สร้างสุขที่ บ้านดิน” ก็ เป็นเวลา เย็น (16.00น) ทีมงานเปิดโอกาสให้พวกเราขึ้นไปที่ทุ่งดอกกระเจียวเพื่อดูพระอาทิตย์ตกดินที่หน้าผาสุดแผ่นดิน(สองภาค) ฉันคิดว่าคงลำบาก และรอนานกว่าพระอาทิตย์จะตก อีกทั้งการแต่งกายไม่เหมาะสม เนื่องจากฉันใส่รองเท้าส้นสูง เพียงแค่ขึ้นไปนั่งพักที่หน้าผา และถ่ายรูป ไม่รอพระอาทิตย์ตกดิน เพราะเมฆหมอกมาก ยังไงก็คงไม่เห็นพระอาทิตย์ลูกกลมๆ หล่นไปหลังเขาที่ละนิดๆ เป็นแน่ ก็เลยเพียงแต่ยืนรับอากาศบริสุทธิ์ สดชื่นมากๆ แม้จะเป็นยามเย็น ถ่ายรูปหลายมุม ทีชื่นชม แต่ต้องคอยหลบผู้คนที่หวังขึ้นมาสัมผัสบรรยากาศแบบเดียวกับเรา  เมื่อยแล้ว ก็ลงมากันกลุ่มหนึ่งที่อุทยานป่าหินงาม เดินหาอาหารสำรอง ซึ่งมื้อนี้ได้ ไข่ปิ้ง ไก่ย่าง ข้าวเหนียว ส้มตำ รับประทานกันอย่างเอร็ดอร่อยอีกมื้อ คราวนี้มีเจ้ามือเป็นพี่หัวหน้าพยาบาลโรงพยาบาลมหาราช ซึ่งเป็นโรงพยาบาลบ้านเก่าของฉัน (ขอให้เจ้าภาพจงเจริญๆ นะคะ)

  img516/3046/05112sp2.jpg

img108/3682/04720xa5.jpg

      ทานส้มตำกันอิ่มหนำสำราญ ก็ไปเดินดูดอกกระเจียวที่เขานำมาวางขาย ฉันไปเดินชมความงาม และถ่ายรูป เพราะสวยดี..ชอบ..และเลยไปที่ร้าน “โครงการหลวง” ซึ่งเจ้าของร้านรู้จักกับทีมประสานงานในครั้งนี้ ท่านเป็นผู้ใหญ่ ที่ใจดี ด้วยท่าทาง และการบริการ โดยนำลำใยแสนอร่อย (ซึ่งปกติฉันไม่ชอบกินสักเท่าไหร่) มาให้ทุกคนกินไม่อั้น  พร้อมของหวานซึ่งทำจากมะเขีอเทศ (อร่อยมาก) และบอกว่า พรุ่งนี้เช้า (เป็นวันเสาร์ที่พวกเราจะเดินทางกลับ) ให้มาที่ร้านนี้อีก (ซึ่งพวกเราจะมาแต่เช้าเพื่อชมทุ่งดอกกระเจียวอยู่แล้ว) โดยท่านจะเลี้ยงกาแฟ และอีกหลายๆ อย่าง ฉันสนใจกับต้นไม้ต้นหนึ่งหน้าร้าน ที่เลื้อยพันกับป้าย “โครงการหลวง” ลูกขนาดโตกว่าไข่เป็ด สีเขียว สวยดี เลยถามท่านว่าลูกอะไร? ได้รับคำตอบว่าเป็นลูกกระทกรก หรือเสาวรส ที่ฉันเคยเห็นตอนสุก และเคยดื่มน้ำที่เขาทำขาย ก็รู้สึกว่าอร่อยดี  คราวนี้เจอลูกดิบๆไม่รู้จัก แต่ก็ถ่ายรูปมาเพราะ ชอบว่ามันสวยดีน่ะ

img113/7213/0649pd1.jpg


        กลางคืน มีงานเลี้ยงส่งพี่ๆ ที่เกษียณอายุราชการ 3 คน ซึ่งเป็นพี่ที่สำนักงานสาธารณสุขจังหวัด 1 คน รพ.อยุธยา 1 คน และ รพ. เสนา อีก 1 คน งานนี้ สร้างความซึ้งใจ ระคนความอาลัยอาวรณ์ อันเป็นสภาวจิตที่ไม่ต้องการจากพรากของคนและการงาน น้ำตาของท่านผู้ใหญ่ที่ฉันเคารพและนับถือไหลหลั่ง..ฉันได้สติทบทวนเรื่องของอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา...และได้นำดอกไม้ไปมอบให้กับท่านทั้ง 3  จากนั้นท่านก็ได้พูดความในใจ..ที่บางช่วงถึงกับร้องไห้จนพูดไม่ได้ ...ณ เวลานี้ดูเหมือนเราจะเข้าถึงธรรมะกันอีกสภาวะหนึ่งที่ต่างจากช่วงเวลากลางวัน...ธรรมชาติก็คือธรรมชาติอยู่ดี  ไม่มีใครบังคับหรือกำหนดได้ มีสุข สบาย ทุกข์ เสียใจ สลับไปมาเป็นธรรมดา  ยิ่งทำให้ทบทวนถึงสิ่งที่ควรกระทำต่อกัน...จะสร้างทุกข์ต่อกันไปทำไม เพราะทุกข์นั้นย่อมมีมาอยู่แล้ว สิ่งที่เราเลือกได้และสร้างได้ คือสัมพันธภาพอันดีงาม..เราจะทำให้มีอยู่เนืองๆ ได้อย่างไร?...ฉันกลับไปนอนในเวลา 22.00 น. ด้วยมีอาการป่วย เจ็บแสบคอ... อันควรไปทานยา พักผ่อน พร้อมๆกับ คำถามที่ค้างคาสักครู่นี้...ในใจ

img108/2972/06518sj5.jpg


        วันเสาร์ ซึ่งเป็นวันหยุดนี้ ฉันตื่นนอนเวลา 05.15 น. เตรียมตัว และแต่งกายด้วยกางเกงวอร์ม และรองเท้าผ้าใบ  น้ำ 1 ขวด และขนมปังไส้ถั่วแดง ป้องกันการหิวระหว่างทาง (เสียดายรู้ข้อมูลน้อย มิเช่นนั้นคงพกเป้มาด้วย) พวกเรานัดกันพร้อมที่รถเวลา 06.00 น. เพื่อขึ้นไปที่ทุ่งดอกกระเจียว โดยมีรถรับส่งที่อุทยานแห่งชาติป่าหินงาม ซึ่งเราจะไปสัมผัสธรรมชาติ ของสายหมอก ป่าเขาลำเนาไพร กับทุ่งดอกกระเจียว และ สวนหินงาม (ฉันเคยไปกับ 2 สหายและน้องอินเมื่อประมาณ 5 ปีที่แล้ว) รถพาขึ้นเขา ลมพัดหนาวเย็น ถึงข้างบน ขึ้นไปบนผาสุดแผ่นดินอีกครั้ง คราวนี้ลมพัดหอบเอาเมฆหมอกมาด้วย ฉันไม่มีเสื้อหนาๆ ใส่ เลยตัดสินใจไม่ไปยืนรับลมที่หน้าผา เพราะว่าเมื่อวานเย็นได้สัมผัสบรรยากาศแล้ว จึงเดินไปตามทางเพื่อชมทุ่งดอกกระเจียวแทน โดยพี่ตุ้ยมีน้ำใจให้ใส่หมวกสีเหลืองของพี่ตุ้ย

img119/174/08112nk3.jpg


         เส้นทางเดินประกอบด้วยต้นไม้ใหญ่ เถาวัลย์ อากาศชุ่มชื่น มีไอหมอกข้างทิวเขา และสายลมเย็นเบาๆ พัดเล็ดลอดต้นไม้ใหญ่เข้ามา..การเดินทางแบบนี้มีความสุขจริงๆเลย พักถ่ายรูปบริเวณก้อนหินบ้าง ระหว่างต้นไม้ที่ขึ้นเป็นเหมือนซุ้มประตูให้เราเดินผ่านไปบ้าง ความสุขข้างทางดึงดูดให้หยุดถ่ายรูปกันอยู่นั่นเอง จนคนอื่นๆ เดินล่วงหน้าไปหมด

img116/1882/0998ly6.jpg


        ถึงทุ่งดอกกระเจียวบาน มีสะพานให้เราเดิน มาคราวนี้ต่างจากคราวที่แล้ว ตรงที่วันนี้ไม่มีไอหมอก (อาจเป็นเพราะมาช้า และและช่วงแรกมีหมอกน้อย) ผู้คนวันนี้ไม่มาก สามารถถ่ายรูปแบบไม่ให้ติดคนอื่นมาด้วยได้  ฉันกับพี่ตุ้ย ผลัดกันถ่ายรูป ได้ชื่นชมดอกโน้นดอกนี้ อย่างเพลิดเพลินเจริญใจ เสร็จก็ออกมาปากทาง ขึ้นรถ 2 แถว ไปที่สวนหินงาม

img65/9211/1168mq0.jpg

        เดินสะพานและป่ายปีนเขาขึ้นไปถ่ายรูปกับหินงามอยู่หลายจุด ยังไม่ครบตามที่รู้ไว้ ก็เป็นอันหมดเวลา ....การออกกำลังกายวันนี้นับว่าได้ใช้พลังงานมาก นี่เป็นจุดประสงค์ของทริปนี้ ที่จะให้พวกเราได้มีการออกกำลังกายในที่ๆ สภาพแวดล้อมเป็นธรรมชาติ อากาศบริสุทธิ์ การเดินขึ้นเขาในวันนี้ของฉันซึ่งเป็นเวลารวมทั้งสิ้น หนึ่งชั่วโมงครึ่ง ซึ่งรวมถึงการพักถ่ายรูปบ้าง บางครั้งก็ต้องหยุดและหายใจเข้า-ออก ลึกๆ ยาวๆ ช่วยเนื่องจากเหนื่อยหอบเล็กๆเหมือนกัน... หมดเวลาที่ 08.00 น. ถึงเวลานัดมารับเลี้ยงจากอาจารย์ที่โครงการหลวง อิ่มอร่อยกันมากมายกับข้าวกล้อง กาแฟ ข้าวโอ๊ต ลำใย ข้าวโพด พวกเราต่างซื้อของกลับบ้านอุดหนุนโครงการหลวงที่อร่อยและมีคุณภาพ  ทีมงานหลายคนไปช่วยกันล้างภาชนะใส่อาหารที่พวกเราทานกัน บางคนก็กลายเป็นผู้ช่วยอาจารย์ เพราะไม่เช่นนั้น อาจารย์บริการพวกเรากันเองไม่ทันแน่ๆ ...ต้องขอขอบพระคุณอาจารย์อีกครั้งที่ดูแลพวกเราด้วยมิตรไมตรีอันดีแบบไม่รู้ลืมจริงๆ ค่ะ

img502/6144/kapook38448np9.gif


        ขากลับทานอาหารกลางวันที่ รพ.ชัยบาดาล จังหวัด ลพบุรี  ที่พี่ๆประสานงานไว้ ฉันประทับใจทีมงานของ รพ.ชัยบาดาลทุกคน ด้วยไมตรีจิต จากกิริยาอาการและกิจกรรมต้อนรับที่งดงาม พวงมาลัยที่เตรียมมามอบให้กับผู้เกษียณอายุราชการทั้ง 3 ท่าน และหัวหน้าพยาบาลทุกคน บทกลอน และคำเอื้อนเอ่ยทักทาย ที่ใส่ใจของพิธีกรซึ่งเป็นหัวหน้างานห้องคลอด  รวมถึงอาหารมื้อนี้ ซึ่งมีส้มตำ ลาบ ไก่ย่าง ซุปหน่อไม้ ผลไม้ โดยเฉพาะส้มตำนั้น พี่ๆตำให้เอง มีวัตุถุดิบที่เตรียมให้อย่างดี..สามารถแสดงฝีมือกันเองได้ ...อืม..ม..ช่างแซ่บหลาย..และประทับใจจริงๆ เจ้าค่ะ...

img502/1104/kapook35678wn5.gif


        กลับถึงสำนักงานสาธารณสุข ก็เย็นมากแล้ว ที่นี่ ณ ช่วงเวลาสุดท้ายของทริปนี้ ฉันก็ยังได้เห็นความงามในน้ำใจของพี่ใหญ่ทั้งหลาย ที่จะคอยดูแลให้คนอื่นๆ นำสัมภาระลงรถก่อน และตนเองนำลงทีหลัง เป็นห่วงเป็นใย ส่งผู้คนกลับบ้านด้วยรอยยิ้ม และความมีคุณค่าภายในใจ ฉันกลับมาพร้อมกับพี่ตุ้ยโดยมีเจ้าหน้าที่ ที่ รพ.ไปรับและมีเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลข้างเคียงมาด้วย ถึงบ้านเวลา เกือบ 18.00 น. ด้วยความสุขใจ แต่เหนื่อยกาย อันเป็นธรรมดา

img502/964/kapook37401zb7.gif
      

  ข้อสังเกตในครั้งนี้ ฉันได้ความสุขมาเต็มเพียบด้วยคุณค่าของมิตรภาพจากพี่ๆ และความสุขสวยงามของธรรมชาติ อันทำให้จิตใจหลงไปกับความสุขเป็นส่วนมาก  ตกกลางคืนก็มีความร่าเริงต่อธรรมชาติ อย่างไม่รู้ลืม สัญญาความสุขต่างๆ มีมาต่อเนื่องทั้งหัวค่ำ และ ยามตื่น และยามเล่นโยคะในวันอาทิตย์นี้....สติตามรู้น้อยมาก ซึ่งเสมือนเป็นขาลงเมื่อเทียบกับช่วงวันหยุดแห่งธรรมะบรรเจิดช่วงที่แล้ว...ก็ตามรู้ได้เท่านี้ดังหลักไตรลักษณ์จริงๆ บังคับไม่ได้

img454/3586/12511nz7.jpg      

        ต้องขอบคุณ ทีมงานทั้งพี่ๆ หัวหน้าพยาบาลทั้งหลายและทีมงานประสานงานของจังหวัด รวมถึงทีมงานจาก สปสช. ที่ทำให้มีกิจกรรมสร้างสุขภาพกาย-ใจนี้ รวมถึงอะไรๆ หลายอย่างในบรรยากาศที่ทำให้ฉันได้วิจัยธรรม ...ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก...การงานก็หนักและทุกข์มากพอควร...ถ้าเช่นนั้นเรามาสร้างสุขในการทำงานร่วมกันเถอะ...เพื่อดอกไม้จะได้บานในใจของเราทุกคน...ดอกกระเจียวในวันนี้จะได้ไม่เหี่ยวเฉา...ให้เราได้กลับมาย้อนระลึกเป็นกำลังใจในการทำงานของชีวิตต่อๆไปได้ทุกๆวัน  ขอบคุณทุกคนนะคะ...
 

img232/9845/09713xx8.jpg

img482/3632/00215jx2.jpg

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Km for Life

คำสำคัญ (Tags)#km#คุณอำนวย#hph#ธรรมะในชีวิตประจำวัน#ทุ่งดอกกระเจียว#ตามรู้#ผู้ประสานงานคุณภาพโรงพยาบาล#ผู้จัดการคุณภาพ#โรงพยาบาลสร้างสุขภาพ#พชรวรัตถ์ แสงทองชนาพงศ์

หมายเลขบันทึก: 117469, เขียน: 06 Aug 2007 @ 21:39 (), แก้ไข: 23 Jun 2012 @ 21:31 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 21, อ่าน: คลิก


ความเห็น (21)

ลมใต้ปีก
IP: xxx.157.225.112
เขียนเมื่อ 

SAWADEE  คุณแหวว อ่านบล็อกแล้วเพลินไปเลย กับทริปนี้สงสัยอาจจะมีบางคนจัด ทริปย้อนรอยดูทุ่งดอกกระเจียว พักที่บ้านไร่อิงดอย ชัยภูมิ( ไม่รู้คุณแหววไปแอบรับค่าโฆษณามาหรือเปล่า เล่าซะเห็นภาพพจน์ชัดแจ๋ว  )    

 เป็นการอ่านเรื่องการท่องเที่ยวที่แปลกประหลาดที่สุดตั้งแต่เคยอ่านและเคยไปมาทั้งที่ก็ไปเที่ยวมามากทั้งในและต่างประเทศแต่ไม่เคยได้สัมผัสกับประสบการณ์ทางจิตที่หล่อหลอมกับธรมมชาติเป็นหนึ่งเดียว ความงามของดอกไม้และธรรมชาติที่คุณแหววรู้สึกด้วยจิตวิญญาณความอ่อนโยนนั้น เป็นความงามที่ผมไม่ค่อยได้สัมผัสบ่อยนักและไม่ลึกซึ้งมากนัก  เพราะแต่ละทริปที่เราไปเที่ยวเรามักจะมีจุดหมายที่การ พบเห็นสิ่งแปลกใหม่ สวยงามและต้องการคาดหวังว่าความงามนั้นๆต้องมากขึ้นเรื่อยด้วย จึงนับว้าเป็นความคิดที่เข้าท่าที่เดียวกับความสุขที่เกิดจากงาน ความสุขที่เกิดจากสิ่งเล็กๆ รอบตัว ความสุขที่เกิดจากจิตวิญญาญ ความสุขที่ได้รับจากคนรอบข้าง ความสุขจากการมองโลกในแง่ดี

       ถือว่าเป็นการท่องเที่ยวในเชิงคุณภาพไม่ใช่เชิงปริมาณที่บางครั้งก่อให้เกิดทุกข์กับกายมากขึ้น

      สุดท้ายอ่านจบแล้วพบว่า ดอกกระเจียวบานในหัวในของผมแล้วละ  และเป็นประกายเล็กๆที่จะพยายามมองความงามรอบตัวให้ชัดเจนเป็นความสุขหล่อเลี้ยงกายและใจในการทริปในโอกาสต่อไป

i nn z *
IP: xxx.147.93.37
เขียนเมื่อ 
หนูอยากไปเที่ยวทุ่งดอกกระเจียวจังเลยอ่าม้ายด้ายไปตั้งนานแล้วอ่าปิดเทอมพานู๋อินไปเที่ยวด้วยน้าค่ะช่วงนี้การบ้านเยอะมากมายอีก 30 วันจาสอบแล้วอ่าแล้ววันศุกร์นี้เกฑก้อออกแล้วด้วยดีจัยจังอยากเหน อิอิแล้วอินจาบอกเน้อว่าด้ายเท่าไรอ่ะบาย บาย  จุ๊บ ๆ[^_^ ] "เด๋วอินทามกานบ้านต่อน้าอีก  20 วันเน้อ

 

หวัดดีค่ะ..คุณลมใต้ปีก

  • ตกใจหมดเลย ยังบันทึกไม่เสร็จก็มีคน Post ความคิดเห็นซะแล้ว...ขอบคุณนะคะที่ติดตามจริงๆ...และก็ไม่ได้ค่าโฆษณาด้วย..ก็อยากให้เหมือนไปด้วยกันไง...นี่ขนาดไม่ได้เล่ารายละเอียดอีกตั้งเยอะนะคะเนี่ย
  • ที่ผ่านมาบอกว่าเวลาไปเที่ยวไม่ค่อยได้สัมผัสกับสิ่งแวดล้อมที่ลึกซึ้ง อาจเป็นเพราะเป็นผู้ชายมั้งคะ...(จริตคนเราต่างกันค่ะ) แต่ถ้าอยากมีความสุขแบบละเมียดละไมมากขึ้นลองดูบ้างเล็กๆน้อยก็ดีค่ะ ด้วยรอยยิ้มกับสรรพสิ่งรอบๆตัว ลมหายใจที่อ่อนโยนกับอากาศบริสุทธิ์ ของธรรมชาติ ...วิเศษมากๆ
  • ดีใจนะเนี่ย...ที่ดอกกระเจียว (บัวสวรรค์) ไปบานในใจคนอ่านด้วย..ขอบคุณกับกำลังใจและจะเป็นกำลังใจให้เช่นกัน ..ทริปคราวหน้าเป็นอย่างไร เล่าให้ฟังบ้างนะคะ
  • ราตรีสวัสดิ์ค่ะ

ยัยหนู i nn z

  • โอย...แม่แหวว เวียน head จริงๆเลยกับภาษาของหนูเนี่ย...กว่าจะอ่านออกและเข้าใจได้...เสียหายความเป็นไทยและทรมานคนสูงวัยโดยไม่เจตนารู้มั้ย...กรรม
  •  รู้หรอกน่าว่าอยากไป ก็รอปิดเทอมงัย..แต่ต้องวางแผนล่วงหน้าและแจ้งให้ดีก่อนนะ ไม่งั้นอดไม่รู้ด้วย เอ้า....
  • รีบทำการบ้าน และอย่ามัวอู้..นอนดึกนะ...
  • รักและคิดถึง...เป็นห่วง...มากมาย...อยากให้สอบได้คะแนนดีๆ..แบบมีความสุขนะ เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ...
  • ราตรีสวัสดิ์

     img486/9166/kapook38710mm2.gif  

  • สวัสดีครับ คุณแหวว
  • ผมอ่านบันทึกนี้แล้ว ราวกับกับหลังอ่านหนังสือสารคดีว่าด้วยการท่องเที่ยว  หรือไม่ก็กำลังดูรายการการท่องเที่ยวประมาณนั้นเลยก็ว่าได้ ..
  • .....
  • ผมเห็นความสดใสของธรรมชาติและดวงตา, ใบหน้าที่ฉาบเต็มไปด้วยความสุขของคุณแหววอย่างแจ่มชัด
  • ธรรมชาติ  ดูยิ่งใหญ่เสมอ   ถึงแม้บางครั้งอาจดูซับซ้อนเกินเข้าใจได้  แต่ทั้งปวงที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงก็คือ ความงามที่หมายถึงการเป็นผู้ให้ ...
  • ผู้คนมากมาย, หลากวัฒนธรรมสัญจรไปเที่ยวชม   แต่ธรรมชาติแห่งนั้นก็ยังต้อนรับผู้คน (ที่หลากวัฒนธรรม)  อย่างเสมอภาค ... นั่นคือสิ่งที่ผมสรุปขึ้นเอง ...
  • ....
  • ผมยังไม่มีโอกาสได้ไปยังสถานที่แห่งนั้น... แต่ก็คุ้นเคยจากหนังสือที่ว่าด้วยการท่องเที่ยวเสมอ  และเห็นความงาม, ความสงบเงียบ  หรือแม้แต่วิถีที่เปลี่ยนแปลงในแต่ละปีของธรรมชาติอยู่บ้าง
  • การไปเที่ยวภูเขา, ทุ่งหน้าในหน้าฝนก่อให้เกิดความรู้สึกที่แตกต่างไปจากห้วงเวลาปกติไม่น้อย ...และผมเองก็เคยตั้งคำถามว่า  หากต้องไปเที่ยวภูเขาเช่นนี้   จะไปในห้วงเวลาใดดีกันแน่ ...
  • ......
  • กระนั้น, ผมเองก็ขอยกมือสนับสนุนกับวาทะกรรมนี้นะครับ   ความสุขไม่ได้อยู่ที่ธรรมชาติอย่างเดียว แต่มันอยู่ที่คนที่ไปกับเราอีกครึ่งนึงเลยหล่ะ...

สวัสดีค่ะ คุณ P แผ่นดิน

  • ดีใจนะคะที่ตามไปเที่ยวด้วย..มีความสุขจริงๆ ค่ะ...ไม่ได้ไปจริงแต่ก็อยากนำมาฝากกัน
  • เนื่องจากความสุข มีผลจากผู้คนด้วย เลยต้องเล่ายาว ในสถานการณ์ เกรงมากๆ ว่าจะยาวเกินไป คนอ่านจะเมื่อยตา...
  • ขอบคุณนะคะที่มาเยี่ยมเยือนกันอีกครา..สวัสดีค่ะ

สวัสดีคร๊าบ......

P  คุณพี่แหวว......

 แฮ่ๆๆ แวะมาเยี่ยมหลังจากกลับจากหนีเที่ยว... ต้องยกนิ้วให้เลย เขียนบรรยายได้เห็นภาพ..ทำให้คิดถึงสมัยเมื่อหลายปีก่อนที่ไปด้วยกันกับลูกอิน และ น้องไข่เจียว ตอนนี้ยังหารูปไม่เจออ่ะ....ถ้าหาเจอจะลองเอามาโพสต์ด้วย...อิอิ

อ้อ...ตอนนี้ขอปลอมตัวเป็นแมววววน้อยน่ารัก เก็บกระเป๋ารอแล้วเรียบร้อย พร้อมออกเดินทางคร๊าบ.......(ไปไหนไปด้วย)

img301/3060/15kk6.gif

ถึง...น้องอิน....เฮ้อ ! ต้องอ่านอยู่ตั้งนาน กว่าจะเข้าจาย......ขอให้สอบได้เกรดเอๆนะจ๊ะ คิดถึงน้องอินเช่นกันจ่ะ

โคนันคุง

อารายกัน..P โคนัน คุง

  • ครายบอกว่า..หนีเที่ยว...ผู้นำสร้างสุขตะหาก
  • ขอบคุณมาก..ก..ที่ชมการบรรยาย...รื้อฟื้นความหลังเลยใช่ม้า....
  • รู้อยู่แล้วหละ..คนชอบตาม..ไปไหนไปกันเนี่ย..ไม่ทิ้งกันอยู่แล้ว...(ถ้าไม่จำเป็น)
  • แมวพร้อมออกเดินทางน่ารักจังเยย....ฮิ..ฮิ..

สวัสดีครับ

มาเอาบรรยายกาศดีๆไปรวมในรวมตะกอนครับ ขอบคุณมากครับ http://gotoknow.org/blog/mrschuai/117622#

  • ดอกไม้สวยจังเลย
  • ชอบมากๆๆ
  • จริงๆๆแล้วน่าจะบอกน้องบ้าง
  • อยู่ไม่ไกลจากโคราชเท่าไร
  • เสียดายจังไม่ได้พบพี่แหวว
  • คงมีโอกาสอื่นอีกนะครับ

สวัสดีค่ะ

อ่านเรื่องทุกตัวอักษร สนุก และ สอดแทรกธรรมะด้วย รูปก็สวยมากค่ะ

หมู่นี้งานยุ่ง ขอฝากความคิดถึงคุณแหววมาด้วยนะคะ

สวัสดีค่ะ

  • ภาพสวย เรื่องราวสนุก อ่านเพลินเช่นกันค่ะ
  • การเดินทางแบบนี้จะให้สนุกสนานบานตะไทต้องไปกับคนรู้ใจ หมายถึงเพื่อน พี่ น้อง ที่เข้าใจ มีน้ำใจ แบบที่บันทึกนี้เขียนไว้ค่ะ
  • ทัวร์แบบตัวใครตัวฉัน แบบนั้นดียามแข่งเวลา shopping  อย่างเดียว

 

สวัสดีค่ะคุณน้อง- อ.ขจิต P

  • ไม่รู้หรอกว่าอยู่ใกล้กันเพราะว่า พี่แหววมีปัญหาเรื่องความจำ เรียนมาก็จำแผนที่แทบไม่ได้แล้ว อีกอย่างนะ เวลานั่งรถ ก็ต้องทานยาแก้เมารถ หลับตลอด เลยไม่รู้จักเส้นทาง..แหะ..แหะ..เป็นเช่นนั้นเอง..แถมยิ่งงงๆๆ ว่าคุณน้อง อยู่ที่ไหน เมื่อใด..ชะแว๊บๆ..จนงงจริงๆค่ะ..
  • ดีใจนะคะ..ที่ยังมีเวลามาเยี่ยมกันได้เนี่ย..
  • แต่เสียดาย จริงๆด้วยหละ..อ้อ!! ผลไม้ที่เอาไปฝากน่ะ..แจ่มมั้ยคะ...

คิดถึงเช่นเดียวกันค่ะ..คุณพี่P sasinanda

  • คาดว่าพี่คงยุ่งเหมือนกันเพราะหายไปค่ะ
  • ขอบคุณนะคะกับกำลังใจและสิ่งดีๆ ที่มอบให้น้องๆ ขอบคุณจริงๆค่ะ...
  • ขอให้คุณพี่หายยุ่งเร็วๆ นะคะ..จะได้มีเรื่องราวดีๆ มาฝากกันอีกค่ะ

สวัสดีค่ะน้อง..P  พิชชา

  • สอดคล้องกับเทศกาลวันแม่..มาเยี่ยมพร้อมคุณแม่เลยด้วย...
  • ขอบคุณกับการให้ความคิดเห็นนะคะ..ดีใจที่อ่านแล้วไม่เบื่อ..เพราะมันยาว..ว..มาก..ก....
  • สุขสันต์เทศกาลวันแม่นะคะ....คนดี....
i nn z *
IP: xxx.147.94.107
เขียนเมื่อ 

หวัดดีค่ะ 

ม่ามี้จัง

วันนี้วันแม่

นู๋อิน เสียดายจัง

ที่ม้ายด้ายอยู่กะแม่อ่ะ

อดกอด อดเห็นหน้าเลย

แต่ยังงัยนู๋อินก้อ. . ..

รักแม่น้าค่ะ

ที่สุดในโลกเลยอ่า

คิดถึงมากมาย

เมื่อคืนนอนคนเด๋วด้วย

เหงาจัง

สุขสันวันแม่น้าค่ะ

แด่แม่ทุก ๆ คน ( แม่แหวว แม่ใหญ่ แม่โหม่ง )

คืดถึงทุก ๆ คนที่อยุ่ที่ยุดยาน้า

บาย ๆ จุ๊บ ๆ

  LOVE  everybody 

ขอคารวะทั่นพี่

หายไปนานจากเหตุขัดข้องบางประการ

ขอบคุณที่พาข้าน้อยไปเที่ยว (เหมียนได้ไปด้วยจริงๆ)

อยากจาบอกว่า ดอกไม้ย่อมมีวันร่วงโรย แต่ดอกไม้ในหัวจัยข้าน้อยยังเบ่งบานตลอด....อบอุ่นทุกครั้งที่ได้รู้ว่ายังมีสิ่งดี ดีอยู่ใกล้ๆตัว ขอให้ทั่นพี่มีความสุข สงบจาได้มีสิ่งดี ดี มาฝากกันอีกนะ

จะรอคอยตอนต่อไป 55555....

อรุณสวัสดิ์ หนู อิน ลูกรัก     

                       img133/5968/kapook361tz4.gif                            

  • ดีใจที่ลูกคิดถึงแม่อยู่มากๆ ...เช่นเดียวกันเลย
  • วันแม่เมื่อวาน แม่ก็ดูแลแม่ใหญ่ พาไปทำบุญ มีอุบัติเหตุแมลงมีพิษ ต่อยหลังเท้าแม่ใหญ่ เลยต้องหาหยูกยาหลายขนาน เนื่องจากมีอาการแพ้ บวม ปวดมาก ตอนเย็น และเช้านี้ก็ดีขึ้นมากแล้วหละ ที่สำคัญอีกเรื่องคือแม่ทำบันทึกถึงลูก (เรื่องยาว) ที่บันทึกให้หนูอ่านวันนี้ เลยได้ไปหารูปเก่าๆ มา scan เก็บไว้ด้วยเลย..
  • รักลูกมากๆ ถึงแม้หนูจานอนคนเดียว แต่ก็เหมือนแม่นอนกอดอยู่แหละน่า...เพราะแม่อยู่กับหนูตลอดเวลา..ในเลือดเนื้อของหนูและในจิตวิญญาณของหนูคือแม่ไงคะ
  • เมื่อวานแม่ใหญ่ถามถึงหนูด้วย แล้วก็เลยยังชื่นชมว่าหนูเก่ง สามารถไปอยู่ไกลบ้านและปรับตัวเข้ากับคนอื่นได้
  • คิดถึงและห่วงใย..นะ คนดีของแม่.....

ลุกขึ้น...P จั่นเจา

  • เมื่อเช้ายังคิดถึงสหายอยู่เลย เห็นหายไป ไม่มาทักกันบ้างเลย  กลัวจะเพลียกาย-ใจ กับภาระหน้าที่ นี่แสดงว่า ยังมีแรงอยู่..ดีมาก...ก...
  • เสียดายนะ ไม่ได้ไปด้วยกัน....คราวหน้าต้องมีอีก...ไปฝึกพลังภายในท่ามกลางธรรมชาติ กับสหายเนี่ย...เยี่ยมมากๆ (พร้อมกัน 4 สหายและมีน้องอินด้วย)
  • ขอบคุณมากกับกำลังใจ และ ภาระหน้าที่ๆ ได้รับมอบหมาย แต่ละเรื่องสำเร็จลงด้วยวิทยายุทธที่แก่กล้ามากขึ้น...เยี่ยมมากๆ..."จั่นเจา"
พี่อร
IP: xxx.26.6.13
เขียนเมื่อ 

 

ได้เข้าไปชมทุ่งดอกกระเจียวแล้ว ขอบคุณน้องแหววมากๆที่นำไปเผยแพร่ ทำให้พี่หายเหนื่อย เมื่อรู้ว่าสิ่งที่พี่ได้ทำสร้างความสุขให้น้องๆได้บ้าง จะได้มีกำลังใจทำต่อไปจ้ะ

สวัสดีค่ะ..พี่อร

  • ดีใจค่ะ..ที่มีพี่อรเป็นรุ่นพี่วิชาชีพที่ขยัน..เก่งและเป็นแบบอย่างที่ดีกับน้องๆ...เสียสละ..มากๆ เพื่อความสุขของคนส่วนร่วมและการงานในภาพรวม
  • ขอให้มีความสุขกับการทำงานและกับน้อง พี่ๆ ไปนานๆ  สุขภาพแข็งแรงทั้งกายและใจด้วยค่ะ..
  • ยินดีเป็นกำลังใจและร่วมเป็นทีมทำงานด้วยนะคะ