ลูกสาวคนใหม่ของ beeman <๑>

วันพฤหัสบดีที่ ๒ สิงหาคม ๒๕๕๐

ในขณะที่ผมเดินทางไป "มูลนิธิข้าวขวัญ" และกลับมาถึง มน. เวลาประมาณ ๓ ทุ่มครึ่ง

๑๗.๓๐ น. ที่พิษณุโลก โรงเรียนสิ่นหมิน มีพิธีต้อนรับคณะนักเรียนจีน จากโรงเรียนชิงหลาน เมืองหังโจว มณฑลเจ๋อเจียง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน

พิธีการก็เรียบง่าย คณะผู้บริหารโรงเรียนสิ่นหมิน คล้องพวงมาลัยให้นักเรียนจีน และก็ถ่ายภาพร่วมกัน

ผมได้ติดตามข่าวทางโทรศัพท์มือถือ อยู่ตลอดเวลา ได้ประสานงานให้คนทางบ้านไปรับ และได้มิตรผู้อารี คุณพ่อของน้องแบงค์ พาไปทานอาหารบุฟเฟ่ต์ที่ท๊อปแลนด์ หลังจากนั้นก็มาส่งที่บ้านพักในมน.ตอนก่อน ๓ ทุ่ม

พอผมกลับมาจากการเดินทาง ก็ถ่ายภาพของเธอ=ลูกสาวคนใหม่ มาอวดโฉมท่านผู้อ่านครับ

เธอชื่อ "สุ่ยหาง" ("สุ่ย" อ่านออกเสียงเป็นเสียง "ฉ" ฉิ่ง และ หาง ให้ออกเสียงอยู่ในลำคอ)

สุ่ยหาง เกิดเมื่อวันที่ ๒๗ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๓๘ อายุ ๑๒ ปี ยังเป็นเด็กๆ ขนาดกะทัดรัด สูงประมาณ ๑๓๐ กว่าเซนติเมตรเท่านั้นเอง

ความสามารถพิเศษของเธอ คือ การ "เป่าขลุ่ย" (เอาไว้จะถ่ายภาพของเธอตอนเป่าขลุ่ยมาอวด) มีความสามารถพิเศษอีกอย่างหนึ่งคือการเล่น "สเก็ต" (ที่พิษณุโลกมีลานเล่นสเก็ตที่ไหนบ้าง ใครทราบช่วยบอกด้วย จะได้ให้ไปลองความสามารถให้ได้ชมกัน)

บ้านเรา แม้จะมีลูกๆ เรียนภาษาจีนมาบ้าง แต่ก็ไม่ค่อยได้ช่วยอะไรมาก เล่นภาษาใบ้ซะมากกว่า เรียกว่า "ล่ามไม่ทำงาน" เธอจึงได้แต่วิ่งไปวิ่งมา แล้วไปค้นเอาขลุ่ยมาเป่าเอาเมื่อตอนใกล้สี่ทุ่มแล้ว ที่หอพักซึ่งมีลักษณะเป็นคอนโด เราเกรงว่าจะเป็นการรบกวนผู้อื่น แต่ก็ปล่อยให้เธอเป่าจนจบเพลง

เนื่องจากวันแรก เราคิดว่าเธอคงเหนื่อยจากการเดินทาง และเราเห็นเธอขยี้ตาแล้ว เราจึงบอกให้เธอไปนอน

จึงเป็นการจบเรื่องเล่าสำหรับวันนี้ เราพยายามจะเล่าเรื่องของเธอ ในโอกาสที่มาพักกับครอบครัวของเรา "วันต่อวัน" หากท่านผู้อ่านมีข้อเสนอแนะประการใด โปรดใส่ไว้ที่ข้อคิดเห็นนะครับ...