- สวัสดีครับ คุณแหวว
- ผมอ่านบันทึกนี้แล้ว ราวกับกับหลังอ่านหนังสือสารคดีว่าด้วยการท่องเที่ยว หรือไม่ก็กำลังดูรายการการท่องเที่ยวประมาณนั้นเลยก็ว่าได้ ..
- .....
- ผมเห็นความสดใสของธรรมชาติและดวงตา, ใบหน้าที่ฉาบเต็มไปด้วยความสุขของคุณแหววอย่างแจ่มชัด
- ธรรมชาติ ดูยิ่งใหญ่เสมอ ถึงแม้บางครั้งอาจดูซับซ้อนเกินเข้าใจได้ แต่ทั้งปวงที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงก็คือ ความงามที่หมายถึงการเป็นผู้ให้ ...
- ผู้คนมากมาย, หลากวัฒนธรรมสัญจรไปเที่ยวชม แต่ธรรมชาติแห่งนั้นก็ยังต้อนรับผู้คน (ที่หลากวัฒนธรรม) อย่างเสมอภาค ... นั่นคือสิ่งที่ผมสรุปขึ้นเอง ...
- ....
- ผมยังไม่มีโอกาสได้ไปยังสถานที่แห่งนั้น... แต่ก็คุ้นเคยจากหนังสือที่ว่าด้วยการท่องเที่ยวเสมอ และเห็นความงาม, ความสงบเงียบ หรือแม้แต่วิถีที่เปลี่ยนแปลงในแต่ละปีของธรรมชาติอยู่บ้าง
- การไปเที่ยวภูเขา, ทุ่งหน้าในหน้าฝนก่อให้เกิดความรู้สึกที่แตกต่างไปจากห้วงเวลาปกติไม่น้อย ...และผมเองก็เคยตั้งคำถามว่า หากต้องไปเที่ยวภูเขาเช่นนี้ จะไปในห้วงเวลาใดดีกันแน่ ...
- ......
- กระนั้น, ผมเองก็ขอยกมือสนับสนุนกับวาทะกรรมนี้นะครับ ความสุขไม่ได้อยู่ที่ธรรมชาติอย่างเดียว แต่มันอยู่ที่คนที่ไปกับเราอีกครึ่งนึงเลยหล่ะ...