เราทำงานราวกับเรื่องที่กำลังทำอยู่ในขณะนี้ เป็น “งานใหม่” ที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก

บ่อยครั้ง,  ผมสังเกตเห็นว่าการทำงานในแต่ละครั้งมุ่งไปสู่ “อนาคต”  โดยไม่เคยที่จะศึกษาข้อมูลอันเป็นเสมือน “ประวัติศาสตร์” ที่ผ่านมาของเรื่องนั้น ๆ เอาเสียเลย  “งานประจำ”   หลายอย่างถูกผลิตซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับเป็น “งานใหม่”  เพียงเพราะขาดการศึกษาเรียนรู้จาก “เนื้องาน”  เดิมที่เคยทำในครั้งที่ผ่านมา –

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เมื่อไม่นานมานี้ผมได้เสวนากับทีมงานถึงการงานที่ผ่านมา,   ผมตั้งข้อสังเกตว่าเราเสียเวลากับการประชุมเตรียมงานอย่างยาวนานเพื่อพูดถึง “ปัจจุบัน”  และ “อนาคต”  แต่กลับไม่ใคร่มีใครนำข้อมูลอันเป็นเนื้องานใน “อดีต”  มานำเสนอเพื่อบูรณาการกับวิถีแห่งงานที่กำลัง “จะทำ”  เท่าใดนัก   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ซ้ำร้ายไปกว่านั้น   เมื่อถามว่า “ปีที่แล้วทำอะไรบ้าง ?  หรือแม้แต่ครั้งที่แล้วมีข้อเด่นข้อด้อยอะไรบ้าง?”   คำตอบที่ได้รับคือ  ”ความเงียบ”!    </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ความเงียบที่ผมกล่าวถึงนั้น  เป็น “ความเงียบทางความคิด”  ที่เกิดจากการไม่เคยจัดเก็บข้อมูลในการทำงาน, ไม่มีการสรุปบทเรียนเพื่อเตรียมการ “ต่อยอดทางความคิด”  ไปสู่อนาคต  และอนาคตที่ผมกล่าวถึงนั้นก็คือ “วันนี้”  นี่เอง !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>ด้วยเหตุเช่นนี้กระมัง,  บ่อยครั้งเราจึงทำงาน  “ประจำ”  ราวกับเป็น “งานใหม่”  อยู่ร่ำไป   เมื่อเป็นเช่นนี้   คลื่นลมในทะเลความคิดจึง  (ได้ทีขี่แพะไล่) หัวเราะเยาะเราอยู่อย่างขบขัน   เพราะนั่นคือ  เรากำลังพายเรือวนอยู่ในทะเลความคิดโดยปราศจากวี่แววที่จะขึ้นฝั่ง -    ซึ่งภาพสะท้อนดังกล่าว คือ “ปรากฏการณ์”  ที่ฉายให้เห็นการซ้ำแล้วซ้ำอีก ..  วนแล้ววนอีก …  เกิดขึ้นและดำเนินไปอย่างไม่มี “พัฒนาการ” ..    </p><p></p><p>ปรากฏการณ์เช่นนี้,  สะท้อนให้ผมอดคิดไม่ได้ว่า  ทำไม  เรายินยอมให้ประวัติศาสตร์ที่นำความเจ็บปวดมาสู่เราเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้มากมายถึงเพียงนี้ ? …  และทำไม   เราถึงทำงานราวกับเรื่องที่กำลังทำอยู่ในขณะนี้ เป็น “งานใหม่”  ที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกในโลกแห่งการทำงานของเรา !  …   </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ที่สุดแล้ว,  เราก็สรุปกับแบบง่าย ๆ  สั้น ๆ  ตามประสาชุมชน “คนนักปฏิบัติ”   ว่า  “เสร็จแต่ละงาน  เรามานั่งสรุปงานกันเป็นยก ๆ กันเถอะ   และจัดเก็บข้อมูลงานนั้น ๆ ไว้เป็นเล่ม ๆ เลยดีกว่า   ปีหน้า,  จะได้ไม่ต้องเกิดภาวะความเงียบทางความคิดอีกต่อไป  และที่สำคัญก็คือ  จะได้ไม่ต้องรู้สึกว่างานที่กำลังทำอยู่นี้ไม่มีประวัติศาสตร์เอาซะเลย..”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>