ครูอ้อยตื่นแต่เช้าวันนี้ และเริ่มจากการอ่านบันทึกนี้ก่อน...อ่านแล้วก็ยิ้มไปมา ตามประสาความสุขมากๆที่ได้จากการกระทำ รางวัลนี้เป็นเหมือนรางวัลชีวิตทีเดียว ที่ในแต่ละวันนั้น คู่ชีวิตของครูอ้อยได้กระทำ เธอชอบการอ่าน และอ่านอย่างตั้งใจ เพราะเธอเป็นคนตั้งใจ มีความมุ่งมั่น ฝ่าฟัน ให้นึกถึงย้อนไปในอดีต ที่ทุกคนคงอยากจะอ่านว่า...ครูอ้อยเป็นคนกรุงเทพฯ และรู้จักกับเธอได้อย่างไร..ก็เพราะความเพียรพยายามนี่ล่ะ..ถึงทำให้เรา..ได้รู้จักกัน จึงเป็นตัวอย่างแห่งชีวิตของเราได้อย่างดีว่า ...ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จย่อมอยู่ที่นั่น เมื่อวานตอนเย็น ครูอ้อยทำงานอยู่ที่โรงเรียนอย่างคร่ำเคร่ง คุณขจิตเป็นผู้สื่อข่าวโทรศัพท์มาบอกครูอ้อย ครูอ้อยรีบคลิกเข้ามาดูให้เห็นความจริง และรีบโทรศัพท์บอกเธอ...ตัวเธอเองก็แทบไม่เชื่อ..ในใจคิดแต่ว่า...ครูอ้อยจะได้รับรางวัลนี้อีกหรือ... พอครูอ้อยรีบกลับมาบ้าน เธอยิ้มแย้ม และรีบมาเปิดประตูรับครูอ้อย...เพราะน้องขวัญยังไม่กลับบ้าน เธอสวมกอดและหอมแก้มครูอ้อยด้วยความดีใจ ครูอ้อยถือกระเป๋าอยู่ 2 มือ จึงไม่ได้โต้ตอบอะไร แต่ก็หันมายิ้มให้เธอ...และบอกกับเธอว่า...ความพยายามไงล่ะ ที่ทำให้เธอประสบกับความสำเร็จ พอน้องขวัญมา ครูอ้อยเล่าให้ลูกฟัง เธอ...ยังมีคำพูดออกมาจากใจเธอว่า...พ่อพยายามเรียนวิธีการเขียนของแม่... ครูอ้อยล่ะ..มีความสุขที่สุด..ที่ได้ฟังกลุ่มคำนี้..
ยินดีด้วยค่ะ
ทำยังไงหน้า...ถึงได้รางวัลตลอด..
ว้าว.......ท่านพ่อสมนึก...ก็เก่งเหมือน ท่านแม่ครูอ้อย อะแหละเจ้าค่ะ...เก่งกันทั้งครอบครัวเลย.....ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะเจ้าค่ะ........อยากได้รางวัลมั่งจัง 555555555++++
เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ --------> น้องจิ ^_^
(เข้ามาแล้วได้ฟังเพลง..โดเรมอน...สนุกสุดๆ หนูชอบเจ้าค่ะ) 555++
ยินดีด้วยครับ
ตามมาอ่านจึงรู้ว่าครูอ้อยตื่นเช้า
น่าชื่นใจที่เห็นคู่ชีวิตประสบความสำเร็จ
และเป็นความสำเร็จคู่เสียด้วย
การใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกัน ต่างคนต่างได้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน
เป็นการเรียนรู้และเลียนแบบ
บางคู่เรียนและเลียนจากสิ่งที่เลวของกันและกัน
แต่สองตายายคู่นี้ เรียนและเลียนสิ่งที่ดี จนมีเอกลักษณ์แตกต่างกันครับ
Congratulations!!!
จาก พิชะยะ หนุ่มเจียงใหม่
สวัสดีค่ะน้องชาย...แผ่นดิน
ขอบคุณค่ะ
ยินดีกับครอบครัวครูอ้อยด้วยนะคะ
แวะเข้ามาหาคนขยันอย่างครูอ้อยตอนเช้าแล้ว ทำให้มีกำลังใจอยากไปทำงานค่ะ
สวัสดีค่ะน้องอุบล...อุบล จ๋วงพานิช
เย็นนี้เรา..จะไปฉลองกันค่ะ...
สวัสดีค่ะน้องจิ....นางสาว จิราภรณ์ น้องจิ กาญจนสุพรรณ
ขอบคุณค่ะ...คนเก่ง
gotoknow เป็นมากกว่าการเขียนบันทึกและเรียนรู้ร่วมกัน เป็นความสุขใจครับที่ได้รับรู้ชีวิตครอบครัวกุ่ย กระโทก จากบันทึกนี้
ตื้นตันใจครับ
"เธอสวมกอดและหอมแก้มครูอ้อยด้วยความดีใจ ครูอ้อยถือกระเป๋าอยู่ 2 มือ จึงไม่ได้โต้ตอบอะไร แต่ก็หันมายิ้มให้เธอ...และบอกกับเธอว่า...ความพยายามไงล่ะ ที่ทำให้เธอประสบกับความสำเร็จ "
ผมเป็นครูอ้อย เมื่อได้ยินคำนั้น ก็ตื้นตันใจ เป็นที่สุดเหมือนกัน หรือนี่คืออีกผลสัมฤทธิ์ของ G2K ที่สองท่านเข้ามามีบทบาท
เอ้า..ฉลองกันหน่อย..จุ๊บ..จุ๊บ.
สวัสดีค่ะท่านอาจารย์...พิชัย กรรณกุลสุนทร
อย่ามาอิจฉา...นั่น ตาร้อนเชียวววว.
ดีใจจริงครับที่ได้ข่าวดี
ขออภัยด้วยครับที่เด็กไม่ได้ใส่ชื่อ...
อย่างไรก็ตามการนั่งรถไฟคู่กันมาเป็นรางวัลชีวิตที่น่าชื่นชมมากกว่าอิจฉาครับ
เป็นการฉลองที่โรแมนติกมากครับ
มาถึงกี่โมงครับ...จะให้คนไปรับครับ
สวัสดีค่ะน้องเอก...
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ...บางทราย (คนเข็นครก ขึ้นภูเขา)
ขอบคุณค่ะกับกำลังใจ
ยินดี ด้วยค่ะ
เก่งจัง ทั้งบ้าน ไม่ใช่แต่เก่งนะคะ
ดี๊ ดี อีกต่างหาก
เข้ามาอานหลายรอบแล้วครับ
นึกภาพตาม เห็นชัดแจ๋วเลยว่า น้องชายผมมีสีหน้า ท่าทางอย่างไร .. ครูอ้อยด้วยนั่นแหละ
นี่คือความสวยงามแห่งชีวิตครับ ไม่ต้องลงทุน เงินมากมายก็มิอาจซื้อหาได้
abc
สวัสดีค่ะท่านอาจารย์พิชัย...พิชัย กรรณกุลสุนทร
ขอบคุณมากค่ะ พบกันที่เชียงใหม่ค่ะ
ครูอ้อยครับ
ทางเจ้าภาพจะมีรถไปรับครูอ้อย พร้อมพี่สมนึกที่สถานีรถไฟครับผม
ครูอ้อยไม่ต้องกังวลนะครับ
สวัสดีค่ะน้องเอก....จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร