ดูเหมือนจะเป็นเรื่องธรรมดา แต่ผมคิดว่าไม่ธรรมดาแน่นอนครับ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ เป็นเรื่องที่เป็นไปโดยธรรมชาติ และกิจกรรมต่างๆ ก็เป็นธรรมชาติมาก ไม่มีกรอบใดๆ มาครอบงำ

          วันที่  28 - 30  กรกฎาคม  2550  ผมเดินทางไปร่วมก๊วนเฮฮาศาสตร์ที่สวนป่าครูบาสุทธินันท์  อ.สตึก  จ. บุรีรัมย์  ด้วยเหตุและปัจจัยหลายอย่าง  เริ่มตั้งแต่การต้องการที่จะไปเยี่ยมชมสวนป่าของครูบาสุทธินันท์ เพราะได้ยินเสียงบอกเล่ามานานแล้วว่ามีกิจกรรมที่สามารถพึ่งพิงธรรมชาติได้ด้วยการสร้างป่าขึ้นมาเอง  รวมทั้งต้องการไปร่วมพบปะกับคนเขียนบล็อกจากทุกสารทิศ  ทุกสาขาอาชีพ 

          และที่สำคัญผมมีความเชื่อลึกๆ ว่า เฮฮาศาสตร์เป็นจุดเริ่มต้นของการได้พบปะกับคนคอเดียวกัน  ที่พบปะและแลกเปลี่ยน อย่างไม่ยึดติดกับรูปแบบใดๆ  เริ่มต้นจากชุมชนเสมือน (ผ่านบล็อก)  และต่อไปจะสามารถยกระดับสู่ชุมชนจริงๆ ในการร่วมมือกันพัฒนาสังคมให้ก้าวสู่สังคมแห่งการเรียนรู้และเอื้ออาทรได้

         ก่อนการเดินทาง  ผมก็ต้องทำการบ้านเหมือนกัน  โดยการเข้าไปติดตามในบันทึกของครูบา และ อ.ขจิต  ว่าจะมีใครไปกันบ้าง  จากนั้นก็ติดตามไปที่บล็อก เพื่อนำภาพ  ชื่อและที่อยู่ของทุกๆ คน มาจัดพิมพ์ เพื่อสร้างความรู้จักและศึกษาของมูลเบื้องต้นของแต่ละท่านก่อน  ส่วนเส้นทางแม้ไม่เคยขับรถไปเส้นทางสายภาคตะวันออกเฉียงเหนือมาก่อนเลย  แต่ก็อาศัยแผนที่เป็นหลัก 

          เพียงเริ่มต้นตันสินใจว่าจะไปร่วม  ผมก็ได้เรียนรู้ ตั้งแต่การศึกษาข้อมูลของผู้ที่จะไปร่วมแต่ละคน  รวมไปถึงการศึกษาเส้นทาง  และวันแรกที่ไปถึงขณะที่ยังไม่ร่วมกิจกรรมใดๆ  ก็ได้เรียนรู้อย่างมากมาย  ไม่เชื่อท่านก็ลองชมภาพเหล่านี้ดูก็แล้วกันนะครับ


ป้ายทางเข้าสวนป่า  ถ้าเป็นทางเหนือคงคิดว่าเป็นทางเข้าวัด/สำนักสงฆ์แน่ๆ เพราะทางเหนือเขาเรียกพระผู้ใหญ่ที่เป็นเจ้าอาวาสว่าครูบาไงครับ...อิๆๆ

ยังไม่ได้เข้าบ้านของครูบา  ก็มีป้ายให้ได้เรียนรู้กันตลอดทางครับ

 

          เลี้ยวขวา......ถึงแล้วครับกรมราษฎรส่งเสริม 

          ดูเหมือนว่า การไปพบปะของคนกลุ่มหนึ่ง เพียงกลุ่มเล็กๆ ไม่กี่สิบคน  รวมไปถึงคนอีกกลุ่มหนึ่งที่อาจติดภารกิจไมสามารถไปร่วมงานครั้งนี้ได้  และแม้ว่าจะไม่ได้ไปร่วมงาน  ต่างก็ส่งข่าวและติดตามกิจกรรม ถามไถ่กันผ่านบล็อกกันอย่างตื่นเต้น

          ดูเหมือนจะเป็นเรื่องธรรมดา  แต่ผมคิดว่าไม่ธรรมดาแน่นอนครับ   เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นนี้  เป็นเรื่องที่เป็นไปโดยธรรมชาติ และกิจกรรมต่างๆ ก็เป็นธรรมชาติมาก ไม่มีกรอบใดๆ มาครอบงำ   เพราะพวกเราทุกคนมาด้วยใจที่คิดถึงและผูกพัน  แม้ไม่เคยพบหน้าค่าตากันมาก่อนเลย  เป็นกิจกรรมของชุมชนที่ไร้ซึ่งเส้นแบ่งของอาชีพ  ฐานะทางสังคม  การศึกษา  ภาษา  วัฒนธรรม  ฯลฯ 

บันทึกมาเพื่อการ ลปรร.

วีรยุทธ  สมป่าสัก  1  ส.ค. 2550