ที่เราลดอัตตาของตัวเองลงได้ ทำให้มองเห็นชีวิตของสัตว์เล็กน้อย เห็นความเป็นชีวิตร่วมโลกเดียวกัน จากความกลัว เป็นความมีสติที่จะระมัดระวังตนแทน และสามารถคิดอย่างมีเมตตาได้

ช่วงที่ดอกไม้นานาชนิดพากันบาน ผู้เขียนจะชอบไปเที่ยวเดินดูต้นไม้ ดอกไม้ใกล้ๆ ให้ได้กลิ่นหอม ให้เห็นสีสันความสดสะพรั่ง โดยเฉพาะ หลังดื่มกาแฟและได้อารมณ์สมาธิยามเช้าพอสมควร ก็จะถือกล้องลงไปเดิน ไม่อยากจะเรียกว่าเดินในสวน เพราะส่วนพื้นดินข้างบนระดับเดียวกับบ้าน แม้มีต้นไม้ ดอกไม้หลายอย่าง แต่ก็ไม่ได้จัดเป็นสวนสวยงาม และทางลงท่าน้ำก็มีพืชผักกินได้ปลูกตามแต่ที่เราซื้อพันธุ์มาให้และที่ป้านวลคนทำสวนจะไปหามาหรือขอปันจากบ้านใกล้เรือนเคียง

มาอยู่ที่นี่ได้เห็นอะไรน่ารักหลายอย่างในชีวิตแบบชนบทที่ยังพอมีเหลืออยู่บ้าง เช่นที่บ้านเรามีกล้วยหอมที่พันธุ์ดีมาก เครือใหญ่ หวีงามมาก ลูกใหญ่ รสก็หวาน เนื้อแน่น ไม่สวกๆหรือเละๆ เป็นที่ขึ้นชื่อ เพราะเวลาออกเครือแต่ละครั้ง เราจะกินไม่ทันต้องแจกๆกันไป ยังเคยเอาไปให้ที่ศูนย์เลี้ยงเด็กที่โรงเรียนตรงวัดแคที่อยู่ใกล้บ้าน คุณครูต้องตัดครึ่งลูกให้เด็กๆทาน

เวลาแขกมาบ้าน นอกจากต้องคิดทำขนมจากกล้วยหอมเลี้ยงแขก ก็จะต้องตัดแบ่งให้แขกเอากล้วยหอมกลับบ้านด้วย

มีป้าคนหนึ่งจำชื่อไม่ได้แล้ว แกจะพายเรือผ่านบ้านเราบ่อยและทักทายกับป้านวลเป็นประจำจนคุ้นเคยกัน ป้านวลเคยแบ่งกล้วยหอมให้แกด้วย แกทานแล้วติดใจก็ขอปันหน่อกล้วยไปปลูก บ้านเราชอบทานข้าวโพด บ้านป้าคนนี้แกปลูกข้าวโพดหลายชนิด แกก็เอาพันธุ์ข้าวโพดมาให้เรื่อย บางทีแกพายเรือผ่านมาป้านวลยังไม่ได้ลงไปดูผักที่ท่าน้ำ แกก็จะเอาพันธุ์ข้าวโพดใส่ถุงผูกไว้ให้ที่ท่าน้ำ แบบว่ารู้กัน

ปีนี้หน่อกล้วยหอมที่กู้เก็บไว้จากน้ำท่วมครั้งที่แล้วก็เอาลงดินแล้ว ไม่รู้ว่าจะให้ผลดีอย่างที่เคยเป็นมาหรือเปล่า

อย่างที่เคยเขียนมาหลายครั้งว่า ท่ามกลางความเงียบสงบตรงนี้ มีชีวิตชีวาของผู้คนที่หลากหลาย ซึ่งที่ไม่ดี ไม่ถูกใจเราก็มี แต่ต้องเจริญสติ ว่าทุกอย่างย่อมเป็นไปตามเหตุปัจจัย

เช่น เดินลงไปดูต้นไม้ดอกไม้วันหนึ่ง ระหว่างกำลังเพลินๆ ก้มๆเงยๆ ถ่ายภาพดอกไม้สวยๆจะนำมาฝากท่านสมาชิกบล็อก เงยขึ้นมาอีกที จ๊ะเอ๋กับ...

 นางพญางูเขียวปากจิ้งจก(เห็นสวยเฉิดโฉมเลยยกว่าเป็นผู้หญิง) ซึ่งชูคอ เชิดหน้าอย่างสง่า เฉิดฉายมาก เราตกใจอยู่แป๊บหนึ่ง แล้วแผ่เมตตาให้ไป เธอก็อยู่เฉยๆ ไม่ขยับมากเพียงแต่หันมามองเรานิดหนึ่ง ปากแหลมเชียว เราค่อยๆขยับตัวแล้วถ่ายภาพ เธอก็อยู่นิ่งให้ถ่ายราวนางแบบมืออาชีพ

ต้องเล่าว่าตนเองก่อนที่จะได้มาปฏิบัติธรรม เจริญสติ จะเป็นคนตกใจง่ายมาก และกลัวสัตว์ พวกงู แมงป่อง ตะขาบ เจอละก็จะต้องร้องกรี๊ด รู้สึกขนลุกขนพอง ทำให้คนที่อยู่ใกล้ๆต้องวิ่งมา และตีสัตว์เหล่านี้ หรืออย่างเบาะๆก็ไล่ไปด้วยความกลัว แต่หลังจากที่เราลดอัตตาของตัวเองลงได้ ทำให้มองเห็นชีวิตของสัตว์เล็กน้อย  เห็นความเป็นชีวิตร่วมโลกเดียวกัน จากความกลัว เป็นความมีสติที่จะระมัดระวังตนแทน และสามารถคิดอย่างมีเมตตาได้

จะคิดแบ่งแยกอะไรกันนักหนา อยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน ร่วมโลกเดียวกันแท้ๆ