อ่านแนวคิดแล้วชอบมากๆค่ะ....จัดแบบตรงใจ ง่ายๆ สบายๆ หวังให้ผู้ปฏิบัตินำเอาไปใช้ได้จริงทันที

 สงสัยกันละซีคะ  ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน  .... เขาไหน?....  บังคับให้ฉันขึ้นเวทีอะไร?....….        

ฟ้องเลยก็แล้วกันค่ะ... คือว่า....เอ้อ...  คืนวันนั้นฉันเข้ามาในบันทึกตามปกติ  ก็วนเวียนไปมาเพื่ออ่านความในใจของเพื่อนคนโน้นที  คนนี้ที  แล้วฉันก็ได้ไปพบกับบันทึกของอาจารย์พิชัย กรรณกุลสุนทร  จากมหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงใหม่ 

 

อาจารย์จะเปิดตัว  “งานอบรมสัมมนา gotoknow กับการจัดการความรู้ที่เชียงใหม่” 

http://gotoknow.org/blog/pichaik/111266  ...ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "การสัมมนาการจัดการความรู้เพื่อพัฒนาเครือข่ายเรียนรู้ระดับประเทศ"

อ่านแนวคิดแล้วชอบมากๆค่ะ....จัดแบบตรงใจ   ง่ายๆ   สบายๆ   หวังให้ผู้ปฏิบัตินำเอาไปใช้ได้จริงทันที   และก็ให้เป็นที่ตื่นเต้นมากขึ้น  เมื่อเห็นชื่อตัวเองเข้าไปเป็นหนึ่งใน blogger  ที่อาจารย์จะชวนไปเมาท์ด้วย.... 

...เมื่อได้อ่านบันทึก  "ยินดีต้อนฮับเจ้า" : กลางสิงหาคมรวมพลคน blogger ที่นครเชียงใหม่ ที่เกี่ยวข้องกับงานนี้โดย คุณน้องเอก จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร   ด้วยแล้ว   ยิ่งสนุก  เร้าใจตามไปด้วยใหญ่.... งานนี้ตื่นเต้นกันขนาดไหน  กรุณาตามไปสัมผัสได้จากบันทึกต่างๆเหล่านี้ค่ะ 

 

ท้ายที่สุดนี้ขอขอบคุณ  อ.พิชัย  กรรณกุลสุนทร ที่เปิดโอกาสให้พวกเราขึ้นเวที....ปะทะกันสดๆ...ไม่มีตัดต่อ   ไม่มีcopy….ไม่มีdelete....ไม่มีเตี้ยม....โอ๊ว!  แม่เจ้า......อาจารย์บอกว่าเป็นวันแจ้งเกิดของพวกเรา...จริงเหรอ????

และยิ่งเห็น moderator ด้วยแล้ว....เตรียมรถ ambulance ให้ blogger ด้วยนะคะ 

….ข้อสำคัญ bloggerแต่ละท่านผู้ใหญ่และเรียบร้อยทั้งนั้น...แล้วฉันจะอยู่ยังไงกันละเนี่ย!.....แย่แล้ว...ฉันอาจจะถูกตัด   ไม่มีต่อก็ได้...หวาดเจี๋ยว...  

....วี้หว่อ....วี้หว่อ....วี้หว่อ....วี้หว่อ....