แล้วทำไมไม่ตามหมอเวรเล่า ปล่อยให้ป้าแกปวดอยู่ได้

วันที่ 16 มิถุนายน 2550

วันนี้เป็นวันเสาร์ ตื่นขึ้นมาราว 7.00 น. รู้สึกว่าไม่สามารถนอนต่อได้ เพราะว่าตื่นเช้าจนชิน (7.00 น. สำหรับผมถือว่าเช้าตรู่แล้วครับ) อาบน้ำแต่งตัวจะออกไปกินข้าวเช้า แต่ฝนตกพรำๆจนถึงหนัก รอจนกะว่าพอจะกางร่มได้ก็ออกไปหาของกินที่ศูนย์อาหารใกล้ที่พัก (อยู่มาเป็นเดือน เพิ่งรู้ว่ามีที่ขายของกินเมื่อ 1 สัปดาห์ก่อนนี่เอง) <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                สังเกตเห็นว่า ที่ศูนย์แห่งนี้ เป็นร้านอาหารของชาวมุสลิม อินเดีย ประมาณครึ่งหนึ่งเลย วันนี้เช้าเลือกที่จะกินมะตะบะเนื้อแกะ (mutton) ในราคา 4 เหรียญ อยากกินมานานแล้ว ปรากฏว่าผิดหวัง เพราะว่ามีกลิ่นคาว เนื้อเหนียว และไม่อร่อย กินไม่หมดครับ น่าเสียดายจริงๆ ตบท้ายด้วยกาแฟร้อน การชงกาแฟ เขาจะชงแบบชาชัก ก็คือใส่กาแฟลงในแก้ว จากนั้นก็ถ่ายไปมากับเหยือกใบใหญ่ มันทำให้เกิดฟองฟูฟ่องน่ากินไม่น้อยไปกว่าคาปูชิโนเลย แต่รสชาติก็งั้นๆครับ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                เมื่อท้องอิ่มแบบเอียนๆ ก็เดินกลับ ผมแวะไปซูเปอร์มาร์เก็ตที่มีชื่อว่า Cold storage ก่อน กะว่าจะหาผลไม้กินสักหน่อย และถือโอกาสเปรียบเทียบราคากับ Fair price ไปด้วยเลย ที่นี่จัดร้านได้น่าเดินกว่า สวยกว่า หรูกว่าเล็กน้อย และชนิดของที่ขายก็หลากหลายกว่า แต่สนนราคาแพงกว่าเล็กน้อย ผมจึงเดินดูอย่างเดียวโดยไม่ซื้อครับ ไปซื้อแอปเปิ้ล 5 ลูก 2.3 เหรียญกินจาก Fair price ดีกว่า </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                และแล้ววันนี้ฝนก็ตกทั้งวันครับ ออกไปไหนไม่ได้เลย ถึงจะกางร่มก็เถอะ ขี้เกียจเท้าเปียก เลยนั่งอ่านหนังสือในห้อง ได้ตั้ง 1 บทใหญ่ เขียนให้ลูกศิษย์อ่านด้วย ระหว่างนั่งอ่านและเขียนหนังสือ ครูลีก็โทรเข้ามา ถามว่าทำไมไม่สั่งยาแก้ปวด pethidine ให้คนไข้คนสุดท้ายเมื่อวาน ก็บอกไปว่า เห็นเขาใส่ epidural block แล้ว น่าจะใส่มอร์ฟีนไปด้วย เรื่องของเรื่องก็คือ ปกติผมไม่ค่อยได้สั่งยา ทั้งที่ม.อ. (เพราะลูกศิษย์จัดการให้หมด) และที่นี่ก็ไม่ได้สั่ง เพราะส่วนมากเขาก็ใส่มอร์ฟีนเข้าไปในช่องน้ำไขสันหลังด้วย (ลืมคิดไปว่า นั่นเป็น epidural ไม่ใช่ spinal block) อีกอย่างผมสังเกตเห็นว่า ที่นี่เขาใช้ PCA (patient-controlled analgesia) กันออกจะแพร่หลาย และสุดท้ายก็เลยไม่ได้สั่ง แถมก่อนออกจากห้องผ่าตัด ก็ให้ครูลีดูใบสั่งยาแล้วด้วย ท่านเลยบอกว่า คนไข้ปวดทั้งคืน พยาบาลไม่ได้ตามผม เพราะไม่รู้ว่าลายเซ็นเป็นของผม (ปกติที่นี่เขามักจะให้หมอปั๊มชื่อที่เป็นตรายางลงไปในบันทึกเสมอ เพราะอ่านง่ายที่สุด) คนไข้จึงปวดทั้งคืน ในใจก็นึกไปว่า แล้วทำไมไม่ตามหมอเวรเล่า ปล่อยให้ป้าแกปวดอยู่ได้ อย่างไรก็ตามมันก็เป็นความผิดพลาดของผมอยู่ดีนั่นแหละ ครูลีเลยบอกอีกว่า ถ้าไม่แน่ใจว่าเขาใส่ยาอะไรไปบ้าง จงถาม open your mouth and ask, OK? ก็บอกไปว่า I’m sorry ท่านบอกว่า ไม่เป็นไร ผมอยู่ในระหว่าง training ไม่เป็นไร เฮ้อ..ก็ยังสงสารป้าแกอยู่ดี <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                เมื่อวานพี่โต้งส่งข่าวมาว่า วันนี้น่าจะเที่ยวกัน แต่ปรากฏเท้งอยู่เวร หนุ่มติดธุระกับหัวใจ และยังติดต่อเซี้ยงไม่ได้ ก็เลยวางแผนว่า น่าจะได้เที่ยววันอาทิตย์ พรุ่งนี้เป็นทีที่ผมต้องไป round ครับ