ทุกครบรอบข้างขึ้นเดือนหงาย ผมจะชวนดวงจันทร์มานั่งรอ คนชื่อราณีเปิดใจ จะเป็นวิธีไหน อย่างไรก็แล้วแต่เธอจะเลือก รอวันที่เธอจะคุยเรื่องลึกซึ้งให้ฟัง

เมื่อไม่กี่ปีมานี้ ผมได้ไปดูงานที่ประเทศอินเดีย ได้ไปเยี่ยมยามความเป็นอยู่วรรณะต่างๆ ได้ชมกิจกรรมกลุ่มสตรีหลายแห่ง ได้ฟังเรื่องที่เหลือเชื่อจนนึกไม่ถึงว่าจะมีในโลกหลายเรื่อง โดยเฉพาะจารีตประเพณีที่สตรีจะต้องเป็นฝ่ายไปสู่ขอผู้ชาย หัวอกคนจนที่ลูกสาวยังไม่เป็นฝั่งเป็นฝา ต้องสะสมสินสอดแก้วแหวนเงินทอง และสัตว์เลี้ยงยกให้ฝ่ายชายแทบจะหมดฝูง เขาได้ทั้งตัว ทั้งสินสอด ไปฟรีๆ นี่คือชะตากรรมชะตาใจของคุณส่าหรีทั้งหลาย 

แต่งกันไปแล้วก็ใช่ว่าจะอยู่ดีมีสุข เจอแม่สามีทารุณกรรมต่างๆนานา ใช้งานยิ่งกว่าทาส บางคนถูกตุบตีบังคับให้ไปเอาทรัพย์สมบัติพ่อแม่มาให้อีก บางคนโชคร้ายสู้ชีวิตไม่ไหวฆ่าตัวตายก็เยอะ  

มีเจ้าชู้ประตูดินรายหนึ่ง รูปหล่อ สะโอดสะองพอๆกับดร.ขจิตของเรา วันๆไม่ทำการงานอะไร เอาแต่แต่งหล่อไปเดินโชว์ออฟที่หมู่บ้านนั้นหมู่บ้านนี้ ให้สาวๆชะเง้อแลชะแง้หา เห็นบ้านไหนมีฐานะดีลูกสาวสวยก็โฉบเข้าไปให้ท่า ทำดั่งหนึ่งว่าฉันสนใจเธอนะ ต่อเมื่อสตรีสนใจแกก็เรียกมัดจำล่วงหน้า  หนุ่มหล่อหน้าตาดีสตรีทั่วโลกคนไหนจะไม่สนใจ อีตาหนุ่มจอมลีลาคนนี้แกทำทุกอย่าง มีทั้งแบบหลอกเอาเงินดาวน์ และแต่งกับสาวเจ้าบ้างในบางราย อยู่ดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์หวามมันในระยะแรกๆ หลอกล่อเอาสินทรัพย์ได้มากแล้ว แกก็ไปล่อหลอกเจาะไข่แดงสาวๆตำบลอื่น 

ต่อมาระบบICT.เจริญก้าวหน้า กลุ่มองค์กรพัฒนาต่างๆได้ฝึกสอนให้กลุ่มสตรีในหมู่บ้านต่างๆใช้อินเตอร์เน๊ทเป็นเครื่องมือในการค้นหาความรู้ และพัฒนากิจกรรมองค์กรของพวกเธอ มีการนำปัญหาต่างๆมาถกกัน และแล้วเรื่องชายหนุ่มหลายใจนักล่าสินสอดจอมกะหล่อน ถูกทำมาเป็นประเด็นหารือว่าจะทำอย่างไร สุดท้ายก็เจอทางออก ภาคีองค์กรสตรีได้ลงเรื่องราวและลงภาพวีรกรรมที่แกไปทำไว้ในแต่ละหมู่บ้าน มีโจทย์ตัวจริงเสียงจริงที่ผู้หญิงเจ็บช้ำน้ำใจสาธยายมาอย่างขมขื่น  

เรื่องนี้จบลงตรงที่สตรีคนที่โดนหลอกคนสุดท้าย จับตัวแกเกวียนขนมาส่งคืนให้ครอบครัวหญิงหม้ายที่โดนหลอกเป็นคนแรก ถามว่าเจ็บใจทำไมถึงยังยอกได้สามีเฮงซ.. คนนี้ เธอบอกเพื่อนอย่างน่าสาสารว่า ถึงสามีคนนี้จะทำร้ายจิตใจเธออย่างไร ก็จะใส่ตะกร้าล้างน้ำ เพราะว่าเธอรัก และเป็นรักแรกของเธอ เธอยอมทุกอย่างเพื่อที่จะได้นอนกอดจอมกะหล่อนหลายใจสุดหล่อคนนี้ 

ลำดับที่11 ฟังความก้าวหน้าของชาวบล็อกแดนภาระตะแล้ว ผมก็มีคิดถึงอาจารย์คนสวยคนหนึ่ง นึกแหยงแทนว่า..ดีเท่าไหร่แล้วที่เธอคนนี้ไม่ไปเกิดที่อินเดีย ดินแดนที่หัวอกสตรีช้ำหนองจนเป็นเรื่องปกติธรรมดา คุณลูกสาวผมคนนี้เปรียบเสมือนแผ่นเสียง ถ้าเก็บไว้ก็ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่เมื่อใดที่แผ่นเสียงถูกเปิด ก็จะส่งเสียงไพเราะเพราะพริ้งสารพัดเพลงเท่าที่บันทึกไว้ ชีวิตเธอเป็นระเบียบแบบแผน ถ้าสำนวนไทยก็เรียกว่าเหมือนผ้าพับไว้ ในแต่ละวันทำงานตัวเป็นเกลียว เธอเกิดมาเพื่องาน ใช้เวลาทุกนาทีให้ประเกิดประโยชน์สูงสุด เธอเก่ง เธอดี เธอสวย จิตใจงาม  

ชีวิตนี้มีวินัยกำกับเหมือนไม้โปรแทรกเตอร์ ถ้าวันไหนได้คุยกัน ผมจะถามถึงเรื่องหัวใจ อยากรู้ว่าคนที่บริหารชีวิตรอบด้านได้ดีเช่นดี ในส่วนของหัวใจน้อยๆ เคยสักครั้งไหมที่จะเปิดช่องแม้สักรูเข็ม ให้หนุ่มๆได้ใช้แว่นขยายไปส่องดู ว่าหัวใจสีชมพูของครูราณีเป็นอย่างไร   

ทุกรอบข้างขึ้นเดือนหงาย ผมชวนดวงจันทร์มานั่งรอ คนชื่อราณีเปิดใจ จะเป็นวิธีไหน อย่างไรก็แล้วแต่เธอจะเลือก รอวันที่เธอจะคุยเรื่องลึกซึ้งให้ฟัง ผมสุจริตใจจะไม่ล้วงความลับเธอ เธอจะให้เปิดเผย หรือปิดลับเฉพาะก็ยินดีจะให้คำมั่นสัญญาของลูกเสือสำรอง 

·        เธอจะสนใจเผยเรื่องที่จั๊กกะจี้ใจนี้ไหมหนอ..

·        ถ้าเธอไม่สะดวกใจจะบอก ก็ไม่ว่ากัน

·        และขอโทษด้วยที่มาสะกิดต่อมหวามให้วูบวาบ

·        บางคนอาจจะถามว่าทำไมถึงพูดถึงเรื่องนี้

·       ก็เพราะผมรักเธอแทนหนุ่มๆนะสิ ถามด๊าย!! ฮ่า ฮ่าๆๆ.. 

                       โรงพยาบาลวิภาวดี

                            กรุงเทพ3 มีนาคม 2550