- -การผูกไมตรีระหว่างเด็ก- -
F R I E N D S I H P
|
|
วันนี้ผมเดินวิ่งเล่นกับเจ้าคาเบรียลใกล้ๆทุ่งนา ใบข้าวสีเขียวแกมเหลือง คาเบรียลสดใสทีเดียวครับ หากเขาได้วิ่งเล่น โลกการเรียนรู้ของเด็กที่สนุกสนานน่าจะเป็นการออกไปสัมผัสกับสิ่งแวดล้อมข้างนอก ระหว่างที่วิ่งไปหยุดพลางเวลาเหนื่อย
หนุ่มน้อยยังมีพลังเหลือเฟือที่จะถาม สิ่งที่อยู่รอบตัวเขา คำถามแต่ละคำเป็นคำถามที่บริสุทธิ์ต้องการคำตอบเพื่อให้หายสงสัยเป็นคำถามสงสัยของเด็กน้อยที่บางครั้งผู้ใหญ่อย่างเราอดไม่ได้ที่อมยิ้มกับคำถามน่าเอ็นดู

ผมอยากเห็นการผูกมิตรของเด็กสองคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อน...
เขาจะทำความรู้จักกันอย่างไร...กระบวนการที่จะทำความรู้จักซับซ้อนหรือเปล่านะ??
ผมลองให้คาเบรียลลองไปทักทายกับเพื่อนใหม่ดู และเฝ้าสังเกตว่าการผูกไมตรีระหว่างเด็กนั้นเป็นอย่างไร

ขณะวิ่งอยู่นั้น ผมเห็นเป้าหมายแล้วครับ !!!
ไกลๆโน้น ...ด.ช.ป๋อกำลังนั่งเล่นกับกองทรายกองโตอยู่เบื้องหน้า พี่ป๋ออาจจะมีอายุมากกว่าคาเบรียล สักขวบปีน่าจะได้
แน่นอนว่า ผู้ที่จะจู่โจมมิตรแปลกหน้าอย่างพี่ป๋อ ต้องน้องคาเบรียล เพราะเขากล้า บ้าบิ่น ไม่หยั่นอยู่แล้ว
ผมปล่อยให้หนุ่มน้อยวิ่งเข้าไปที่กองทราบแต่เพียงลำพัง ...เดินออกไปอยู่ห่างๆสังเกตว่า ทั้งสองคนจะผูกไมตรีกันอย่างไร ระหว่างหนุ่มลูกครึ่งเยอรมันผมทองน้องคาเบรียล กับหนุ่มเหนือล้านนาแท้ๆอย่างพี่ป๋อ
คาเบรียลเข้าไปนั่งยองๆ บรรจงยิ้มให้พี่ป๋อ เป็นรอยยิ้มที่ผมมองว่าเขาตั้งใจยิ้มจริงๆ ไม่มีคำทักทาย แต่การขยับเข้าไปนั่งใกล้ๆพี่ป๋อนั้น แสดงให้พี่ป๋อรู้ว่าหนุ่มน้อยต้องการมาเล่นด้วย
พี่ป๋อทำเป็นไม่สนใจ แต่ผมก็แอบเห็นว่า พี่ป๋อชำเลืองดูคาเบรียลบ่อยๆ
คาเบรียลนั่งหยิบทรายเล่นใกล้ๆพี่ป๋อ
พี่ป๋อก็ขุดทรายไม่สนใจคาเบรียล
เอาละสิครับ บรรยากาศเริ่มเงียบงัน ...ผมกำลังดูว่าใครที่จะเปิดปากทักทายก่อน
“คาเบรียลเล่นด้วยนะ!!!!” คาดว่าหนุ่มน้อยเยอรมันคงอึดอัดกับบรรยากาศเงียบๆ
เลยชิงเปิดปากขอเล่นด้วย
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">พี่ป๋อยังเงียบ พยักหน้าหงึกๆ
(แอบเห็นพี่ป๋อ ยิ้มแบบอายๆ)</p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">สักพักผมก็เห็นเด็กชายสองคนคุยกระหนุงกระหนิงช่วยกันก่อกองทราย
หัวร่อต่อกระชิก
พี่ป๋อดูสดชื่นขึ้นมากทีเดียวหลังจากที่เล่นคนเดียวมานาน
คาเบรียลก็หัวเราะใหญ่ที่ได้เพื่อนใหม่..</p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ผมเฝ้าดูพฤติกรรมเด็กทั้งสองคนแล้ว
คิดถึงการปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ใหญ่ด้วยกัน ซับซ้อนกว่านี้หลายเท่า
กว่าจะเปิดใจบอกความในบางอย่างให้กัน
บางครั้งก็สงวนท่าทีจนโอกาสดีๆนั้นหลุดลอยไป
ผมมองว่าการที่เราอยากผูกมิตรกับใครสักคน บอกตรงๆแบบน้องคาเบรียลก็ดี
ไม่ต้องคิดมากครับ เอาใจเข้าประชิดใจเลย มีอะไรก็พูดตรงๆ หากรักใครบอกเขาไปเถอะครับ…ไม่รักไม่ว่าแต่อย่าสงสาร
อิอิ</p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">เป็นเหตุการณ์เล็กๆน่ารัก
เย็นย่ำวันนี้…มาเล่าสู่กันฟังครับ</p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal" align="center">
</p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>
สวัสดีครับ
ขอบคุณมากครับเพื่อนสำหรับเรื่องดีๆ แบบนี้ สิ่งที่ดีๆ เกิดได้ เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึง คำว่า Overhead (บนหัว) ระหว่างความสัมพันธ์ของเด็กกับเด็ก และผู้ใหญ่กับผู้ใหญ่
บนหัวที่ว่า นั้น อาจจะหมายถึง กำแพง หรือ หมวก ที่ได้มาจากความเป็นตัวตน ที่มีกระจาดประสบการณ์ที่ต่างๆกัน มาเจอกัน ปัญหาคือ จะจูนหัวใจเ้ข้ากันได้หรือไม่ จูนได้มากก็เรียนรู้เ็ร็ว ร่วมทำงานกันได้เ็ร็วขึ้น จูนได้น้อย สัมผัสได้น้อย ก็ใช้เวลาสัมผัสกันนานขึ้นกว่าจะเข้าถึงกันได้
ขอบคุณเพื่อนมากครับ
สวัสดีครับเพื่อนเม้ง
ภาพนี้แสดงถึงทฤษฏี"สัมพันธภาพ" และ "โลกกลมๆ"
น่ารักดี อิอิ ^^"
พี่ชายมีเรื่องน่ารักๆ แบบนี้ด้วย... คาเบียล เป็นเด็กลูกครึ่งที่แม่จะพูดถึงทุกวันที่ฉันโทรหาแม่ " แม่อยู่กับคาเบียล" เด็กน้อยคนนี้ ส่วนน้องป๋อ ก็คาดว่าโตขึ้นคงจะรูปหล่อน่าดู
...บางที่การทำงานก็ควรจะคิดอะไรง่ายๆ พูดกันตรงๆไม่ต้องซับซ้อน ไม่ต้องมีการวางเชิง อะไรๆก็คงจะดีขึ้น ระบบราชการก็คงจะเยี่ยมเลยทีเดียวนะ....
สวัสดีครับ คุณจินตนา อิ่มรักษา
โลกของเด็กสดใส เสมอครับ และวิถีของเด็กก็ให้ข้อคิดสำหรับผู้ใหญ่ได้ ที่สำคัญเด็กน่ารักไร้เดียงสาครับ
สวัสดีสาวน้อย
กรรณิการ์ วิศิษฏ์โชติอังกูร
วันนี้ขอหักมุมเป็นเรื่องน่ารักใกล้ตัวก่อนนะ...เพราะสังเกตง่าย ความสุขง่ายๆเอามาแบ่งปัน
น้องป๋อก็วิ่งเล่นไปมาแถวนี้ คาเบรียลก็ซนมาก ไม่ค่อยอยู่นิ่ง ชอบวิ่งเล่น ดูไปแล้วโลกของเด็กสดใสไม่มีมลพิษดี
ผู้ใหญ่ก็อาจมีฉากกั้นมากไปบ้าง การติดต่อปฏิสัมพันธ์ยากขึ้นตาม "ฉาก" ที่แต่ละคนมีอยู่ จะผูกไมตรีกับใครนั้นก็คงต้องเปิดใจหากอยากรู้จักเขาจริงๆ รู้สึกอย่างไรก็บอกเขาไป ..
เราจะได้เพื่อนแท้ๆมาไม่ยาก
คุณเอก กำลังเอาลูกชาวบ้านมาทำวิจัยอยู่หรือเปล่าครับ
เรื่องเล่ามีอยู่ว่า เด็กสองคนทะเลาะกัน จึงไปฟ้องพ่อของตน ว่าอีกคนหนึ่งแกล้ง อีกคนหนึ่งเช่นกัน
สุดท้ายพ่อของเด็กทั้งสองก็ทะเลาะกัน ในขณะที่เด็กทั้งกลับมานั่งเล่นกันต่อ
คิดอะไรได้ต่อจากนี้บ้างครับ
สวัสดีครับ อาจารย์
จารุวัจน์
เป็นแค่การสังเกตครับ ...แต่ก็ได้ข้อคิดดีๆ
คำถามต่อจาก อาจารย์น่าสนใจมากครับ เพราะวิธีคิดของเด็กกับผู้ใหญ่ซับซ้อนต่างกันมาก ผู้ใหญ่ที่ยังคิดกรอบแคบๆ มองแคบ ใจเเคบมีปัญหาแน่นอนครับ
ว่าแต่หลานตัวน้อยๆของผม สุขสบายดีหรือเปล่า...นึกทีไรก็เห็นสายตาบ๊องแบ๊ว น่ารักน่าชังครับ
ผู้ใหญ่อย่างเราเรียนรู้อะไรมากมายได้จากเด็กจริงๆครับ
อย่างน้อยที่สุด ก็คือการสร้างมิตรภาพง่ายๆ การมีความสุขแบบเรียบง่าย การไม่ยึดติดกับความโกรธ ความเกลียดชัง
อาจเป็นไปได้ว่า "ตัวตน" ของพวกเขายังไม่ถูกกักขัง พวกเขาจึงมีความสุขกับอิสรภาพ
เป็นอิสรภาพที่เปล่งประกายออกมาจากภายใน
ขอบคุณสำหรับการเรียนรู้ครับ
สวัสดีค่ะน้องเอก
บันทึกผูกไมตรีนี้น่ารักเหลือเกินค่ะ : ) พี่แอมป์เข้ามานั่งดูไปยิ้มไปหัวเราะไปอยู่หลายรอบแล้ว ....
ภาพน้องคาเบรียลที่วิ่งหย็อยๆอย่างเบิกบาน(ที่จริงต้องบอกว่าวิ่งตะบึง)จนผมปลิว แทบจะได้ยินเสียงหัวเราะเลยละ คนถ่ายก็เก่งจริงที่จับภาพทัน (ว่าแต่ตอนเดินวิ่งไล่เอ๊ยเดินวิ่งเล่นน่ะ ......ได้หอบไปกี่แฮกคะ) : )
ที่พี่ชอบที่สุดคือภาพสองสหายท้ายบันทึกที่ต่างฝ่ายต่างยังคงเอกลักษณ์อันเป็นอัตลักษณ์ที่แสนจะน่ารักของตนไว้ได้อย่างครบถ้วน ......น้องป๋อขี้อายก็ยังยิ้มแบบอายๆ ส่วนน้องคาเบรียลก็ยิ้มฮ่าๆๆอย่างเปิดเผยและจริงใจที่ซู้ด....น่ารักชะมัด... : )
น้องเอก"จับภาพ"ได้ "จับใจ" แล้วก็เล่าเรื่องได้ดีจัง เด็กๆเขาสร้างมิตรภาพอย่างง่ายๆ ไม่มีอะไรซับซ้อนเลย....
ได้เห็น"ความสุขอย่างง่าย ซึ่งเกิดจากมิตรภาพที่ไม่ซับซ้อน" แบบนี้แล้วมีความสุขไปด้วยเลยอะค่ะ.... ขอบคุณมากๆนะคะ
ปล.บรรยากาศที่บ้านน้องเอกสวยเป็นธรรมชาติดีจัง คิดถึงบ้านเก่าของพี่แอมป์ที่หน้าเขามหาชัยเลยค่ะ
สวัสดีครับเอก
ป้าแหลงกลับ 3 พฤศจิกา
ป้าแหลงจะนัดหารืออีกครังกับทีมงานเกี่ยวกับวัฒนธรรมในวันที่ 10 พฤศจิกา
รายละเอียดเพิ่มเติมจะตามมานะ
สวัสดีเจ้า อ้ายเอก
รอยยิ้มเบิกทาง
วาจาสานไมตรี
หัวใจสร้างมิตรภาพ
สัมพันธ์งดงาม...สานสายใยรักให้สังคม
---^.^---
สวัสดีครับ คุณอา
ทะเลดาว
ขอบคุณคุณอามากครับที่มาเยี่ยมยาม...หลังจากที่ Tag คิดถึงแล้ว ไม่ยอมคิดถึงเรา อิอิ
จริงๆเรื่องความ "คิดถึง" นี่แหกกฏได้นะครับผม ลองแหกกฏความคิดถึงดูสิครับ ดีกว่ากันเยอะเลย..
โลกที่งดงาม ใส บริสุทธิ์ เป็นโลกของเด็กๆ ซับซ้อนน้อยๆเข้าใจได้ไม่ยากนัก ที่สำคัญมีมุมยิ้มให้เราได้สัมผัสเสมอครับ
สวัสดีครับ อ้ายยอด
ยินดีนักๆครับผม!!!
วันที่ ๓ ผมจะไปร่วมงานของ TAFS ที่เชียงใหม่ ไม่ทราบว่าพี่เข้าร่วมมั้ยครับ? เพราะเป็นประเด็น"งานเยาวชน" ที่เรากำลังทำอยู่
โลกของเด็กเป็นตามที่พี่เขียนครับ
"การสร้างมิตรภาพง่ายๆ การมีความสุขแบบเรียบง่าย การไม่ยึดติดกับความโกรธ ความเกลียดชัง
อาจเป็นไปได้ว่า "ตัวตน" ของพวกเขายังไม่ถูกกักขัง พวกเขาจึงมีความสุขกับอิสรภาพ
เป็นอิสรภาพที่เปล่งประกายออกมาจากภายใน"
ที่ปายผมกำลังลุ้นสภาเยาวชนปาย และคิดว่าเราจะขับเคลื่อนงานเด็กด้วยกิจกรรมที่สอดคล้องกับความต้องการของเด็ก
คงต้องปรึกษาพี่ยอดแล้วครับงานนี้
เรามีนัดกับคุณป้าอาภรณ์ ในเร็ววันนี้..ครับ
น่ารักจังเลย…
มือไวไปหน่อยคะ ยังพิมพ์ไม่ครบ
อ่านแล้วคิดเพื่อน ๆ วัยเด็ก
สวัสดีครับ อาจารย์ขจิต