สวัสดีค่ะน้องเอก

บันทึกผูกไมตรีนี้น่ารักเหลือเกินค่ะ : )  พี่แอมป์เข้ามานั่งดูไปยิ้มไปหัวเราะไปอยู่หลายรอบแล้ว   ....

ภาพน้องคาเบรียลที่วิ่งหย็อยๆอย่างเบิกบาน(ที่จริงต้องบอกว่าวิ่งตะบึง)จนผมปลิว   แทบจะได้ยินเสียงหัวเราะเลยละ    คนถ่ายก็เก่งจริงที่จับภาพทัน  (ว่าแต่ตอนเดินวิ่งไล่เอ๊ยเดินวิ่งเล่นน่ะ   ......ได้หอบไปกี่แฮกคะ)  : ) 

ที่พี่ชอบที่สุดคือภาพสองสหายท้ายบันทึกที่ต่างฝ่ายต่างยังคงเอกลักษณ์อันเป็นอัตลักษณ์ที่แสนจะน่ารักของตนไว้ได้อย่างครบถ้วน    ......น้องป๋อขี้อายก็ยังยิ้มแบบอายๆ  ส่วนน้องคาเบรียลก็ยิ้มฮ่าๆๆอย่างเปิดเผยและจริงใจที่ซู้ด....น่ารักชะมัด...  : )

น้องเอก"จับภาพ"ได้ "จับใจ" แล้วก็เล่าเรื่องได้ดีจัง  เด็กๆเขาสร้างมิตรภาพอย่างง่ายๆ   ไม่มีอะไรซับซ้อนเลย.... 

ได้เห็น"ความสุขอย่างง่าย  ซึ่งเกิดจากมิตรภาพที่ไม่ซับซ้อน"  แบบนี้แล้วมีความสุขไปด้วยเลยอะค่ะ....  ขอบคุณมากๆนะคะ   

ปล.บรรยากาศที่บ้านน้องเอกสวยเป็นธรรมชาติดีจัง   คิดถึงบ้านเก่าของพี่แอมป์ที่หน้าเขามหาชัยเลยค่ะ