.... ถึงอย่างไรผมก็ยังอยากจะเชื้อเชิญให้ท่านได้อ่านบันทึกการเดินทางฉบับนี้ ฉบับที่ผมถือว่าเป็นบันทึกชีวิตที่ผ่านมาของท่านอาจารย์ประมวล เพ็งจันทร์ ทั้งชีวิตก็ว่าได้...

        ผมอ่านหนังสือที่ชื่อว่า  “เดินสู่อิสรภาพ”  จบภายในเวลาไม่นาน  ทั้งๆ ที่หนังสือเล่มนี้ค่อนข้างจะหนา คือมีจำนวนหน้าถึง 504 หน้า    โดยปรกติผมเป็นคนที่ไม่ชอบอ่านหนังสือหนาๆ หรือที่มีเนื้อหาที่ยาวๆ (ยกเว้นหนังสือกำลังภายใน) 

           

<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">        แต่หนังสือ “เดินสู่อิสรภาพ” เล่มนี้เป็นหนังสือที่ไม่ธรรมดาครับ ผมรู้สึกประทับใจตั้งแต่ได้เห็นครั้งแรก และยิ่งได้ทราบว่าเป็นของสำนักพิมพ์สุขภาพใจ ก็ทำให้ตัดสินใจซื้อทันที และก็ไม่ผิดหวังครับ อ่านไปๆ แล้วรู้สึกเหมือนกับได้ก้าวเดินไปกับท่านอาจารย์ ประมวล ถึงแม้จะเป็นการเดินทางด้วยเท้ายาวนานถึง 66 วัน บนระยะทางกว่า 1000 กิโลเมตร จากเชียงใหม่ไปถึงสุราษฏร์…. แต่ก็เป็นการปฏิบัติบูชาที่น่าสนใจยิ่ง เป็นการเรียนธรรมะจากชีวิตจริง ทำให้ได้เห็นว่า“ชีวิตนั้นเป็นสิ่งที่ไม่หยุดนิ่ง” ไหลเลื่อนเรื่อยไปผ่านกาลเวลา และสถานที่</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">        ในหน้า 372 มีข้อความตอนหนึ่งกล่าวถึง ปริศนาธรรมของชาวธิเบต ที่ถามว่า “จะทำน้ำหยดหนึ่งมิให้เหือดแห้งได้อย่างไร” และก็มีคำเฉลยว่า “จงทำน้ำหยดหนึ่งนั้นให้เป็นทะเล” เพราะน้ำหนึ่งหยดที่แยกอยู่นั้น จะเหือดแห้งไปในเวลาอันรวดเร็ว แต่หากน้ำหยดนี้ผสมรวมกับน้ำหยดอื่นๆ แล้วผสานรวมกันเป็นธารน้ำ เป็นสายน้ำ เป็นแม่น้ำ ไหลไปรวมกันเป็นทะเล ความร้อนแรงแห่งแสงตะวันก็มิอาจทำให้มันเหือดแห้งไปได้ ท่านอาจารย์ประมวลกล่าวต่อไปว่า   “ความรู้สึกยึดมั่นถือมั่นว่าเป็นตัวกูของกู เปรียบเหมือนการดำรงอยู่ของหยดน้ำ เป็นการดำรงอยู่ที่แยกตัวออกมาปรากฏเป็นหยดๆ การรวมตัวของหยดน้ำที่ผสานเป็นสายน้ำ เป็นลำธาร เป็นแม่น้ำ และเป็นทะเล คือการละทิ้งการยึดมั่นถือมั่นในตัวกูของกู”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">        นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งที่ผมประทับใจ ผมสามารถอ่านไปได้เรื่อยๆ โดยที่ไม่รู้สึกเบื่อ อยากจะรู้ต่อไปว่าวันนี้อาจารย์ประมวลจะเดินไปถึงไหน จะเจอกับใคร จะพบกับอะไร และผมเองก็จะได้เรียนรู้ไปกับท่านอาจารย์ด้วย มันช่างเป็นการเดินทางที่สวยงามและเบิกบานยิ่ง ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วล่ะครับว่าที่ osho พูดว่า “แท้จริงแล้วมีเป้าหมายอยู่ในทุกๆ ย่างก้าว” นั้นเป็นเช่นใด ยิ่งอ่านไปๆ ก็ยิ่งได้แง่คิดเกี่ยวกับชีวิต เกิดความรู้สึกที่ดี ได้เห็นแง่มุมความงามของชีวิต  เห็นคุณค่าของสิ่งที่เรียกว่า “ไมตรีจิต” เห็นพลังความเมตตาที่ท่านอาจารย์ประมวลสัมผัสมาตลอดการเดินทาง เกิดความหวัง และยังทำให้ได้เห็นว่าแท้จริงแล้วในสังคมไทยยังมีสิ่งดีๆ อีกมากให้เราได้สัมผัส และได้เรียนรู้ เพียงแต่เราต้องก้าวออกจากประตู “สู่โลกกว้าง” ที่รอต้อนรับเราอยู่เท่านั้นเอง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>         ทั้งหมดนี้คงเป็นเพียงความรู้สึกอันน้อยนิดที่ผมพอจะแบ่งปันและสื่อสารกับท่านได้ แต่ถึงอย่างไรผมก็ยังอยากจะเชื้อเชิญให้ท่านได้อ่านบันทึกการเดินทางฉบับนี้ ฉบับที่ผมถือว่าเป็นบันทึกชีวิตที่ผ่านมาของท่านอาจารย์ประมวล เพ็งจันทร์ ทั้งชีวิตก็ว่าได้