คุณเคยเป็นผู้ให้บ้างหรือเปล่า ???
- ในวัยเด็กช่วงปิดเทอมคุณแม่จะส่งเรามาอยู่กับคุณตาทวดที่จังหวัดพิษณุโลก บ้านของคุณตาอยู่หลังวัดใหญ่ ในสมัยนั้นรู้สึกว่าบ้านคุณตาหลังใหญ่ที่สุดเลย เป็นบ้านไม้ยกใต้ถุนสูง ลักษณะเป็นบ้านแฝด มีห้องหับมากมาย คนแปลกหน้าหลายคนแวะเวียนเข้ามาพัก ทราบว่าเป็นคนที่เข้ามาเรียนที่พิษณุโลก และคุณตาทวดให้มาพักอาศัยฟรีตลอดการศึกษา
- ในตอนนั้นไม่เข้าใจว่าทำไมคุณตาต้องทำแบบนั้น เพราะเราต้องเสียค่าน้ำ ค่าไฟ ดูๆไปแล้วท่านก็คงไม่ได้ร่ำรวยอะไร เราเห็นท่านรับเย็บฟูกที่นอน เราได้แต่มองดูคนเปลี่ยนหน้าไปเรื่อยๆ ช่วงที่อยู่ต้องถูกปลุกมาตอนตี 4 กว่าๆเพื่อมาตักบาตร อากาศก็ช่างหนาวเหลือเกิน พระภิกษุที่บิณฑบาตรล้วนหยุดทักทายคุณตาคุณยายอย่างเป็นกันเอง....
- ช่วงสายๆท่านก็ให้พี่เลี้ยงพาเราไปถวายเพลพระที่วัดใหญ่ สำหรับเด็กวัยอย่างเราแล้ว การนั่งนิ่งๆฟังพระเทศน์เป็นเวลานานเป็นเรื่องน่าเบื่อ แต่เราจำคำสอนของผุ้ใหญ่ว่า เวลานั่งพับเพียบต้องนั่งเก็บปลายเท้าให้เรียบร้อย ทำให้เราต้องทน เมื่อไปไหนไม่ได้ ก็เลยนั่งฟัง เอ๊ะ...เริ่มน่าสนใจ หายเมื่อยไปเลย
- เวลาผ่านไปจนกระทั่งเราโต ผู้ใหญ่ทั้งหลายล้วนจากไปหมดแล้ว เราได้ประสบปัญหารุมเร้าหลายเรื่อง แต่ปัญหาหลักคือการเงิน ทำให้ต้องมาเปิดร้านอาหารอยู่หลังวัดใหญ่ ช่วงแรกๆลูกค้ายังไม่ค่อยรู้จัก และเราก็ไม่เคยต้องทำงานหนักกันขนาดนี้
- สิ่งที่แปลกใจคือ มีลูกค้าเข้ามาเรื่อยๆและหลายรายล้วนแนะนำตัวเองว่า เขาคือคนที่เคยอาศัยบ้านคุณตาอยู่ ในวันนี้การแต่งกายดูมีฐานะและพวกเขาเหล่านั้นก็ล้วนแนะนำลูกค้ามาให้กับเราเรื่อยๆ บางคนก็บอกว่า มากินฟรี! บ้านนี้บ่อยแล้ว คราวนี้ขอมาอุดหนุนบ้าง เราได้รับการช่วยเหลือจนแก้ปัญหาเรื่องการเงินเริ่มคลี่คลาย....
- คุณตาทวดคะ มาวันนี้เริ่มเข้าใจแล้วค่ะ การเป็นผู้ให้ของคุณตา ได้ส่งผลมาถึงลูกหลานในวันนี้ ขอสัญญาว่าจะดำเนินรอยตามคุณตาต่อไปค่ะ ขอมีความสุข...จากการเป็นผู้ให้ หนูจะให้...โดยไม่หวังผลตอบแทนเช่นกันค่ะ
การให้ ไม่มีใครเห็นแต่ทำให้ใจเราเป็นสุข เปรียบได้กับการปิดทองหลังพระ ปิดไปเรื่อย ๆ วันหนึ่งก็ต้องมีแสงหรือไม่ก็ล้นออกมาหน้าองค์พระ
จากเพื่อนรัก
อ.ลูกหว้าคะ
มีอที่ให้ย่อมสูงกว่ามือผู้รับเสมอนะคะ ดีใจที่ได้อ่านบทความดีๆ อบอุ่น ช่วยปรับสีข้อความที่เป็นสีน้ำเงินหน่อยนะคะ อ่านไม่ค่อยเห็นค่ะ ขอเป็นกำลังใจ และขอบคุณค่ะ
คุณ boonrung ขอบพระคุณมากนะคะสำหรับการมาเยี่ยนเยือน และให้คำแนะนำ ชอบจังค่ะ”มือที่ให้ย่อมสูงกว่ามือผู้รับเสมอ” หว้าเองก็เรียนรู้ธรรมะจากเรื่องรอบๆตัว นำมาเตือนสติตัวเองค่ะ
การให้โดยไม่หวังผลตอบแทน
เราจะสุขใจอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะคับ
หมูผ่านการให้มาเยอะแล้วคับ
ขอบคุณค่ะ…น้องหมู พี่ก็มีความสุขทุกครั้งที่เป็นผู้ให้ค่ะ ถ้าเราคอยคาดหวังแต่จะได้รับผลตอบแทน เราก็จะร้อนรน กลับเป็นทุกข์ซะอีกใช่มั้ยคะ
ใช่ค่ะ อ.ลูกหว้า "ปิดทองหลังพระไปเรื่อยๆ สักวันหนึ่งทองก็จะล้นมาหน้าองค์พระเอง"
“You get what you give” <p>
</p>
เพิ่งรู้ว่าพี่หว้าเปิดร้านอาหาร วันที่ 14 หมูไปอุดหนุนดีไหมนี่
ขอบคุณค่ะอาจารย์lioness ที่ให้กำลังใจ เราต้องให้กำลังใจคนที่ทำดี ก่อนที่คนเหล่านั้นจะหมดกำลังใจ จริงมั้ยคะ
น้องหมู..พี่ปิดร้านไปแล้วค่ะ ตามใจคุณพ่อคุณแม่ที่อยากให้เป็นอาจารย์ แต่ก็ไม่แน่หรอกนะคะ อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่ไม่นอน อาจมีอะไรเปลี่ยนแปลงก็ได้
เสียดายจัง
วันแห่งความรักนี่ กะ ว่าจะพาแฟนไปพิดโลกนะนี่
แหม..หวานซะน้องหมูนี่ ระยะทางไม่เป็นอุปสรรคเลยนะน้อง
จะพยายามสร้างพลังในการเป็นผู้ให้ต่อไปค่ะ ว่าแต่ตอนนี้อาจารย์พร้อมจะเปิดเผยความลับหรือยังคะ
อาจารย์ลูกหว้าครับ เรื่องนี้ดีจังเลย เป็นบรรยากาศสมัยเด็กๆ ที่น่าประทับใจ เรื่องสั้นๆ แต่เห็นชัดถึงความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของคุณตาทวด คนสมัยก่อนนี่เขาใจกว้างจริงนะครับ แต่ถึงเป็นสมัยก่อนคนแบบคุณตาทวดอาจารย์ลูกหว้าผมว่าคงมีไม่มาก