เรื่องของจิตใจนี่มันทรงพลังเหลือเกิน  โดยเฉพาะการสัปยุทธกันระหว่างอำนาจฝ่ายต่ำที่ไร้สาระกับอำนาจฝ่ายดีที่มีสาระ  และท้ายที่สุดอำนาจฝ่ายต่ำมักจะทรงอิทธิพลเสมอในใจเรา

โดยเฉพาะผมเองนี่แหละ  ถูกอำนาจไร้สาระเกาะกินหัวใจอยู่บ่อยครั้งไม่เว้นแต่ละวัน เพราะอะไรหนอจึงเป็นเช่นนั้น

ผมเคยคุยกับผู้โดยสารร่วมขบวนรถไฟ จากปัตตานีมุ่งสู่กรุงเทพ ด้วยเหตุที่ต้องนั่งมองหน้ากันกว่า 18 ชั่วโมงก็จำต้องหาเรื่องราวมาพูดคุยกันสุดแท้แต่ใครจะสรรหามาได้  และในที่สุดก็มาถึงเรื่องความดีความชั่ว

ลุงผู้สูงวัยอดีตข้าราชการครู จังหวัดปัตตานีท่านบอกผมว่า ที่เราท่านทั้งหลายต้องตกอยู่ภายใต้อำนาจไร้สาระเพราะอำนาจเหล่านี้มันสนุก  มันตื่นเต้น มันยั่วยวนใจ ในขณะที่ความดีมีสาระมันธรรมดาเสียจนเรามองข้าม คิดว่าทำเมื่อไหร่ก็ได้ 

ผมพิจารณาแล้วเห็นจะจริง อย่างตัวผมเองนี่ตามใจปราสาทสัมผัสทั้งตา หู จมูก ลิ้น และกายจนเคยตัว วันหนึ่ง 24 ชั่วโมง ผมใช้เวลากับเรื่องไร้สาระนี่มากเหลือเกิน มากจนไม่ได้เขียนบันทึกลงบล็อกตั้งหลายวัน..แย่จริง ๆ