สวัสดีครับ อาจารย์มาลินี

• การชะลอ พรบ. ออกไป ทำให้อาจารย์ทำงานได้ลำบากมากขึ้นหรือครับ
• อาจารย์ถึงได้รู้สึก "เศร้า"
• หรือ พรบ. ได้ถูกคิดกันอย่างรอบคอบแล้ว อาจารย์จึงคิดว่า น่าจะทำการประชาพิจารณ์ให้เร็วขึ้น
• ว้า ... ไม่ได้อยู่ข้างในนั้นด้วย ไม่ทราบครับ
• มีเกิด มีดับ เป็นไปตามนั้น ครับ

ขอบคุณครับ :)

• ชื่นชมอาจารย์ครับ  ที่กล้าแสดงความคิดเห็น  ประเทศเราขาดคนแบบนี้ครับ  อิอิ

• ดิฉันอาจเศร้าบ้างกับการชะลอ พ.ร.บ. ออกไป
• แต่ก็ไม่เศร้าเท่ากับ การ ยกเลิกการประชาพิจารณ์
• ดิฉันไม่แคร์ว่าใครจะชะลอ หรือ จะผลักดัน พ.ร.บ.
• และไม่แคร์ว่าใครจะเห็นด้วย หรือ ไม่เห็นด้วยกับ พ.ร.บ.
• แต่แคร์ว่า โอกาสที่ทุกคนควรได้รับรู้ และเข้าใจ จริงๆ กับ มหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ จะมลายหายไปอีก
• ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทุกคน ควรมีความรู้ความเข้าใจ ในเรื่องนี้
• ยิ่งคนที่มีการศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัย ยิ่งต้องรู้จากการวิเคราะห์ข้อมูลมากพอ จากแหล่งข้อมูลที่เชื่อถือได้ ไม่ตัดสินปัญหาจาก "เขาเล่าว่า..."  "รู้สึกว่า...."  "กลัวว่า...." ฯลฯ
• และความเข้าใจนี้จะเกิดขึ้นได้ ต้องประชาพิจารณ์กันเยอะๆ คุยกันเยอะๆ   สร้างความเข้าใจกันบ่อยๆ กับบุคลากร และนิสิตทุกระดับอย่างต่อเนื่อง
• ไม่ใช่ว่า เมื่อจะชะลอร่าง พ.ร.บ.ในการนำเข้า พิจารณาใน สนช.แล้ว ก็หยุดทุกสิ่งทุกอย่าง
• หยุดแม้กระทั่งการสร้างความเข้าใจที่ถูกต้อง

จะอยู่ในระบบหรือนอกระบบก็เอาเถอะครับ  แต่ต้องถามตัวมหาวิทยาลัยทั้งหลายว่า ได้ทำประโยชน์ให้กับชนส่วนใหญ่ในแผ่นดินหรือไม่  หากยังตอบสนองต่อเหล่านายทุนที่มหาวิทยาลัยทั้งหลายทำอยู่ก็อดสูอยู่ 

• ใน Chaordic Organization  ความคิดเห็นที่แตกต่างกันเป็นธรรมชาติ  ทำให้เกิดพลังและ Innovation 
• การปิดกั้นการแสดงความคิดเห็น  หรือความพยายามที่จะทำให้ ( คิด ) เหมือนกัน  เป็นการปิดกั้นความคิดของมนุษย์  ซึ่งเป็นสิ่งที่มีค่ามากที่สุด  แถมต้นทุนต่ำที่สุด  อิอิ

ประเด็นที่อาจารย์คิดนั้น ผมเห็นด้วยอย่างยิ่งครับว่า การสร้างเข้าใจถือเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด

ขอบคุณครับ :)

ทำไมต้องเศร้า ในเมื่อสิ่งที่ผู้บริหารทำนั้น ขาดความรอบคอบ หรือตั้งใจที่จะไม่ให้ความรอบคอบเกิดขึ้น โดยการไม่ให้ประชาคมมีส่วนร่วมในทุกขั้นตอน แต่ไปงุบงิบทำกันเอง ประชาคมเผลอ ก็ไปโผล่ที่สนช. แล้ว เมื่อประชาคมลุกฮือขึ้นมา นี่หรือคือเรื่องน่าเศร้า การที่ประชาคมรู้ทันความไม่ชอบมาพากลนี่หรือคือความเศร้าของอาจารย์ อาจารย์มั่นใจหรือว่าการกระทำครั้งนี้ของผู้บริหาร ไม่มีวาระซ่อนเร้น อาจารย์ไปอ่านพ.ร.บ. ฉบับที่แก้ไขที่พะเยาดู ถ้าอาจารย์ว่าดีแล้ว อาจารย์ก็อยู่กลุ่มเดียวกับพวกฉ้อฉล หากอยากออกนอกระบบ ให้อาจารย์และผู้บริหารไปสร้างมหาวิทยาลัยใ่หม่ดีกว่าไหม อย่าเอามหาวิทยาลัยของหลวงที่มีที่ดินบริจาคของชาวบ้านไปปู้ยี่ปู้ยำเลยนะ

สวัสดีค่ะ คุณ hhh และคุณ Jab         

          ดิฉันคิดว่าเราต่างปรารถนาดีต่อสถาบันของเราอย่างแท้จริง หากแต่การมองโจทย์ และการตีความอาจต่างกัน  ดิฉันมีจุดยืนของดิฉันเอง จากการศึกษาข้อดี ข้อเสีย ของการออกนอกระบบของมหาวิทยาลัยมาโดยตลอดได้อ่าน ร่าง พ.ร.บ. ของ มน. เปรียบเทียบกับ ม.อื่นๆ มาแล้ว  (ทั้งยังได้เคยบันทึกเผยแพร่  แสดงข้อคิดเห็นให้บุคคลทั่วไปที่อ่าน Blog ของดิฉันทราบเป็นประจำ)  

          ดิฉันเป็นหนึ่งในผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในองค์กรแห่งนี้  ไม่ว่าจะในฐานะผู้บริหาร  อาจารย์  พนักงานมหาวิทยาลัย ผู้ปกครองของนิสิต  ดิฉันมีฐานะเช่นนั้นทุกอย่าง  จึงตระหนักดีว่า ต้องเลือกหนทางที่ดีต่ออนาคตทั้งขององค์กร  ของลูกศิษย์  ของตนเอง  และของลูกหลาน  ดิฉันจำเป็นต้องพิจารณาจากข้อมูลที่มีมูลความจริงเท่านั้น

          ดังนั้น ถ้าคุณ hhh และคุณ jab ทราบข้อมูลที่เป็นจริง  ขอได้โปรดแจ้งให้ประชาคมได้ทราบ เช่น

• ผู้บริหาร ที่คุณ hhh กล่าวถึง ขาดความรอบคอบในเรื่องใด?
• เรื่องใดใน พ.ร.บ. ที่ประชาคมยังไม่เคยพิจารณาอย่างรอบคอบมาก่อน ?
• ความไม่ชอบมาพากล คืออะไร?
• วาระอะไรคือวาระซ่อนเร้น ?
• สิ่งใดที่เป็นเรื่องฉ้อฉล ?
• ออกนอกระบบแล้วผู้บริหารจะได้อำนาจมากกว่าที่เป็นอยู่ด้วยเหตุใด ?
• ออกนอกระบบแล้วผู้บริหารสามารถทำอะไรตามอำเภอใจได้ง่ายขึ้นอย่างไร ?

          โปรดอย่าเข้าใจว่า ความคิดเห็นนี้เป็นการตอบโต้  แต่เป็นความปรารถนาอย่างแท้จริงที่จะได้ทราบข้อมูล  เพราะนอกจากจะเป็นประโยชน์ต่อการตรวจสอบผู้บริหารแล้ว  ยังจะเป็นประโยชน์ต่อสถาบันของเราด้วย

          ที่สำคัญก็คือ....เราต้องไม่เผชิญปัญหาด้วย "ความรู้สึก"  แต่ต้องรับมือกับมันด้วย "ความรู้" 

เรียน อาจารย์มาลินี

ขอร่วมแสดงความเห็นอีกครั้้ง  ก็ถือว่าแลกเปลี่ยนความเห็นบนฐานของแต่ละคนที่คิดว่าตนมีเหตุผลก็แล้วกัน  ดังนั้นจะขอลองตอบในสิ่งที่อาจารย์ถาม

1. ผู้บริหารขาดหรือตั้งใจขาดความรอบคอบ ในที่นี้คือผู้บริหารกระทำต่อพ.ร.บ. ฉบับนี้โดยไม่ผ่านการมีส่วนร่วมของทุกฝ่าย เป็นเวลาถึง 3 ปี เป็นอย่างน้อย เพราะร่างนี้เป็นร่าง ที่ สคก.ตรวจพิจาณาแล้ว ในปี 2547(โปรดดูหน้าแรกของร่างพ.ร.บ.) ถามว่า 3 ปี ที่ผ่านมาคนในมอรับรู้ไหม อาจารย์ช่วยหาหลักฐานมาบอกหน่อยว่า เมื่อไรที่ ผู้บริหารนำมาเผยแพร่ จนกระทั่ง มีการผลักดัน(ที่ไม่ได้เกิดจากผู้บริหาร)ในต้นปี 50นี้  เวลาตั้ง 3 ปีทำไมจึงเงียบกริบ แล้วโผล่อีกทีที่สนช. อาจารย์ช่วยตอบได้ไหม 

1. ดังที่กล่าวในข้อ 1  และความจริงก็คือ ตั้งแต่ ปี 47 ถึงปัจจุบันมีการพิจารณา เพียง 1 ครั้ง ใช่หรือไม่ เช่นนี้แล้วอาจารย์คิดว่ารอบคอบหรือเปล่า อาจารย์ช่วยอธิบายกระบวนการประชาพิจารณ์ได้ไหม  ถ้าอาจารย์เห็นว่ารอบคอบ อาจารย์กรุณาไปอ่านร่างพ.ร.บ.ที่เผยแพร่กับร่างพ.ร.บ.ที่ให้นายกรัฐมนตรีนำเสนอเข้าวาระสนช.ดู(ในฐานะผู้บริหารคงหาดูได้ไม่ยาก) อาจารย์ดูหน้าแรกเลยนะ แล้วอาจารย์ค่อยมาตอบว่าอาจารย์รู้หรือเปล่า ถ้าอาจารย์ในฐานะผู้บริหารไม่รู้ อาจารย์จะหวังให้คนอื่นๆในมอรู้หรือ  หรือถ้าอาจารย์รู้อาจารย์ช่วยไปถามประชาคมซิว่ารู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วอาจารย์จะตอบคำถามได้เอง

3-4 อันที่จริงข้อ 1-2 ก็พอจะทำให้เห็นความไม่ชอบมาพากลบ้างแล้ว (ไม่อยากบอกว่ามีมากกว่านี้ และไม่ได้สักแต่เขียนด้วย) จากที่ได้อ่านหนังสือที่ประธานสภาอาจารย์เขียนถึงทุกคน จำนวน 2 หน้านั้น อาจารย์ไม่ถือว่าเป็นเรื่องไม่ชอบมาพากลหรือ ไม่มีวาระซ่อนเร้นหรือ ผู้บริหาร 3มหาวิทยาลัยไปร่วมทึ้งพ.ร.บ. ที่พะเยา มีใครรู้บ้าง และเมื่อทำแล้วนำมาเผยแพร่หรือไม่ ที่เห็นๆ ก็ได้มาจากไหนไม่รู้ที่เขาแจกๆกันมา อาจารย์จะช่วยตอบได้ไหม ว่านี้คือความตรงไปตรงมาของผู้บริหาร และอาจารย์ช่วยตอบได้ไหมว่าผู้บริหารทำหนังสือถึงประธานกรรมาธิการได้อย่างไร(เผยแพร่ทางเว็บไซต์ด้วยนะ)ในเมื่อยังไม่ผ่านวาระที่ 1 อาจารย์กรุณาให้ความรู้ด้วย 

5-7 อาจารย์กรุณาไปหาร่างฯที่ทำที่พะเยามาอ่าน ถ้าอ่านแล้วไม่เข้าใจ แนะนำให้ถามนิติกร (ที่ไม่ใช่นิติกรของมหาวิทยาลัย)แล้วค่อยมาตอบว่าฉ้อฉลหรือไม่

ขอบคุณอาจารย์มากที่ให้โอกาสแสดงความเห็น หวังว่าจะเป็นความรู้ อันเป็นเหตุเป็นผลอยู่บ้าง

hhh 

เรียนคุณ hhh ที่นับถือ

          ดิฉันเห็นด้วยทุกประการกับคุณ hhh ในเรื่อง ที่มหาวิทยาลัย ขาดการประชาสัมพันธ์ และการประชาพิจารณ์อย่างต่อเนื่อง ทำให้ประชาคมเกิดความไม่ไว้วางใจ รวมทั้งไม่เข้าใจ

          ดิฉันจึงให้ความเห็นไปแล้ว ในท้ายบันทึกนี้ ตอนต้นๆ ว่า ดิฉัน  เศร้ามาก ที่มหาวิทยาลัยยกเลิกการประชาพิจารณ์

          เพราะความเข้าใจจะเกิดขึ้นได้ ต้องประชาพิจารณ์กันเยอะๆ คุยกันเยอะๆ   สร้างความเข้าใจกันบ่อยๆ กับบุคลากร และนิสิตทุกระดับอย่างต่อเนื่อง

          แต่ดูเหมือน ทุกอย่างจะหยุดทั้งหมด ซึ่งไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา

          ดิฉันจึงหันมาพึ่งตนเอง ด้วยการศึกษา พ.ร.บ. มน. (ฉบับล่าสุด) ทีละมาตรา ทีละมาตรา  และศึกษาเปรียบเทียบกับมหาวิทยาลัยที่เพิ่งออกนอกระบบไปหมาดๆ ด้วย (ม.มหิดล)

          หวังใจว่าจะไม่พบอะไรหมกเม็ด หรือไม่ชอบมาพากล 

          ยิ่งถ้าได้คุณ hhh มาร่วมตรวจสอบหรือให้ข้อคิดเห็นด้วย  ก็จะเป็นเรื่องที่น่ายินดีเป็นอย่างยิ่ง

          ไหนๆ ร่าง พ.ร.บ.มน. ที่ คุณ hhh ไม่วางใจ ก็ไม่ได้เสนอเข้า สนช. แล้ว จะกังวลอะไรอีกละคะ

          ว่างๆ เรามาช่วยกัน พิจารณา ร่าง พ.ร.บ. กันให้ละเอียดรอบคอบดีกว่า ช่วยกันเสนอความเห็นที่เป็นประโยชน์  ดิฉันลองอ่านดูแล้วไม่ยากเย็นอะไร ไม่ต้องจบนิติศาสตร์ก็อ่านได้ค่ะ

กราบเรียน ท่านอาจารย์ที่เคารพ

เท่าที่ผมทราบอาจารย์เป็นคนที่ผลักดันแล้วเสนอชื่อคนที่เห็นด้วยกับการออกนอกระบบ จำนวน 800 ชื่อโดยประมาณใช่ไหมครับ แล้วอีกอย่างผมว่าการทำประชาพิจารณ์ควรที่จะยกเลิกเป็นวิธีที่ดีที่สุด เพราะนิสิตมอไม่เคยได้รับข้อมูลข่าวสารที่เพียงพอ นิสิตบางกลุ่มที่ออกมาคัดค้าน รวมตัวผมด้วยตั้งแต่แรกเริ่มผมก็หาเอกสารต่างๆเองจากอินเตอร์เน็ตและเว็บไซด์อื่นๆ เพราะการทำประชาพิจารณ์ไม่ใช่การเลือกตั้งที่จะดูผ่านๆตาแล้วก็สามารถที่จะกากบาทได้ทันที เมื่อคิดได้อีกทีก็คงสายไปแล้ว อีกประการหนึ่งที่มหาลัยไม่ควรหยุดนั่นคือการเผยแพร่และให้ความรู้ ผมหวังว่าคงอยู่ดีๆอีก 1 - 2 ปี ก็กลับมาดันอีกนะครับ ถ้ายังคงทำแบบไม่โปร่งใสเช่นเคย ผมอาจจะกลับมาในนามของศิษย์เก่าก็เป็นได้นะครับ ผมไม่ได้คัดค้านระบบดังกล่าว เพราะถึงอย่างไรในที่สุดมันต้องเป็นไปตามกระบวนการแต่ผมขอความชัดเจนและสิ่งที่เคยได้ให้คำมั่นไว้เมื่อ 15 มกราคม 2550

อีกอย่างผมก็เข้าใจและคงมองภาพไม่ยากกับการที่มหาวิทยาลัยเปลี่ยนระบบการจัดการต่างๆไม่ว่าจะเป็น 1.การเปิดหลักสูตรคู่ขนาน เพื่อดึงดูดผู้เรียน ค่าเทอมแพงกว่าปกติ จบมาได้ปริญญา 2 ใบ

2.การปรับเพิ่มค่าเทอมจากเก็บเป็นรายหน่วยกิตมาเป็นแบบเหมาจ่าย และที่สำคัญคือไม่สามารถแจกแจงรายละเอียดได้

3.การที่แต่ละหน่วยงานหากจะยืมของ/สถานที่จะต้องเสียค่าธรรมเนียมซึ่งแต่เดิมสามารถอนุโลมได้

4.การที่มหาวิทยาลัยให้แต่ละคณะดูแลและจัดการบริหารเองจนบางครั้งทำให้ความรู้สึกของนิสิตเองรักคณะมากกว่ามหาวิทยาลัย จึงไม่แปลกที่จะถามว่าเด็กภาคภูมิใจอะไรมากกว่ากันระหว่างสาขา/คณะที่เรียนกับชื่อมหาวิทยาลัย

สวัสดีค่ะ คุณสามัญชน

          ดิฉันกระทำเหมือนที่คิด พูด หรือเขียนเสมอ เพียงแต่องค์ประกอบบางอย่างที่ปรากฎให้เห็นเป็นภาพ ไม่ได้เกิดจากดิฉันเพียงคนเดียว สิ่งที่ดิฉันอยากจะเรียนให้ทราบก็คือ "ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราเห็น อาจไม่ใช่สิ่งที่มันเป็นเสมอไป"

          สำหรับเรื่อง พ.ร.บ. ที่คุณสามัญชน ซึ่งเป็นนิสิตให้ความสนใจ  นับเป็นเรื่องที่น่ายินดีเป็นที่สุด รวมทั้งยังเป็นผู้ใฝ่หาความรู้เพื่อประกอบการคิดและตัดสินใจด้วย นับเป็นการกระทำอันสมกับเป็นนักศึกษาจริงๆ

          ความรู้เกี่ยวกับ พ.ร.บ.ม.ในกำกับ ที่เราควรทราบเพื่อนำมาใคร่ครวญตรึกตรอง แล้วเลือกใช้ ให้ความเห็น หรือบอกต่อนั้น จะมีสองส่วน คือ  หลักการ และวิธีทำ

          หากศึกษาแล้วเห็นว่า หลักการดีมีประโยชน์  ก็ต้องศึกษาต่อว่าคนที่นำหลักการไปใช้  กระทำได้ถูกหลักการหรือไม่ เช่น ถ้าเราศึกษาดูแล้วเห็นว่าหลักการของ มหาวิทยาลัยในกำกับเป็นเรื่องที่ดี  เราก็ต้องศึกษาต่อว่า  การนำหลักการนี้มาใช้ของ มน. โดยการ ร่างเป็น พ.ร.บ. มหาวิทยาลัยในกำกับ นั้น เป็นไปตามหลักการหรือไม่โดยละเอียด

          ดังนั้น  เราก็จะไม่พลาดเวลาถูกซักว่า คุณคิดรอบคอบหรือยัง  เพราะ "สิ่งที่เราไม่ได้เห็นกับตา  ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นสิ่งที่ไม่ดีเสมอไป"

          อย่างไรก็ตาม เรื่องที่ส่งผลกระทบต่อคนและสังคมหมู่มาก  ผู้ที่รับผิดชอบจะต้องทั้งเผยแพร่ ประชาสัมพันธ์ ซึ่งเป็นการสื่อสารทางเดียว กับสร้างเวทีประชาพิจารณ์ที่เปิดเผย  เพื่อเป็นการสื่อสารสองทาง เปิดโอกาสให้ประชาคมซักถามและตอบข้อสงสัย  โดยต้องกระทำอย่างต่อเนื่อง  และอย่างทั่วถึง ไม่ใช่ทำเมื่อหมดเวลาส่งการบ้านแล้ว (ใช่ไหมค่ะ)

          แล้วคำถามต่างๆ ในข้อ 1  2  3 4 ที่คุณสามัญชนยังสงสัย ข้องใจ จะได้มีผู้ที่รับผิดชอบโดยตรงมาเคลียร์  ดิฉันไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะตอบได้  และอันที่จริง ปัญหาต่างๆ ที่หยิบยกมาไม่ได้เกี่ยวข้องกับ ร่าง พ.ร.บ.มน. เลย ล้วนเกี่ยวกับการบริหารจัดการ ซึ่งมีการกระทำแล้วและยังกระทำอยู่ขณะมหาวิทยาลัยยังไม่ออกนอกระบบด้วยซ้ำ  เห็นไหมคะว่า มันไม่เกี่ยวข้องกันเลย  แต่สิ่งที่เกี่ยวกันก็คือ "ประสบการณ์ที่เราได้รับ จะเป็นฐานความเชื่อให้เราคิดและตัดสินใจเรื่องต่างๆ เสมอ"

ถ้าเปรียบไปก็เหมือนกับลูกที่อยู่ในบ้านกับลูกที่อยู่นอกบ้าน...ลูกที่อยู่ในบ้านจะทำอะไรที่ไม่ดีก็ยำเกรงพ่อแม่เพราะมีพ่อแม่คอยกำราบไม่ไห้ไปในทางเสีย...ส่วนลูกที่อยู่นอกบ้านห่างใกลพ่อแม่นั้นก็จะไปทำตามชอบใจอย่างไรก็ได้...ถ้าไปทางดีก็แล้วไป

เรียน คุณมาลินี

อันที่จริงแล้ว มหาวิทยาลัยนเรศวรยังมีความไม่พร้อมในหลายๆอย่าง ในหลายๆด้าน หากผู้บริหารคิดที่จะรับฟังเสียงสะท้อนจากนิสิต ผู้บริหารจะได้แนวคิดดีๆที่จะปรับยุทธศาสตร์การพัฒนามหาวิทยาลัย

เราควรจะปลูกเรือนตามใจผู้อยู่ ปลูกอู่ตามใจผู้นอน

มิใช่การคิดเอง กระทำเอง ตัดสินใจเอง แล้วผลกระทบที่กลับมามันยากเกินกว่าที่จะเยียวยาได้

อ่านข่าวแล้วน่ากลัวถ้ามันมาเกิดกับมหาวิทยาลัยของเรา