วันนี้ตัวเองรู้สึกเหงาอย่างบอกไม่ค่อยถูก อาจเนื่องมาจากการที่น้องๆอาสาสมัคร ได้เดินจากไป ทุกครั้งจะมีน้องๆร่วมเดินทางไปกับฉัน เพื่อร่วมกิจกรรมกับเด็กที่โรงพยาบาลเสมอๆ แต่การไปของน้องๆก็เพื่ออนาคต น้องมีภาระหน้าที่ ที่ต้องศึกษาเล่าเรียน แต่ก็ดีใจมากที่ช่วงเวลาหนึ่ง มีน้องๆมาร่วมทางเดิน สิ่งที่น้องได้รับซึ่งน้องได้ถ่ายทอดให้พวกเราฟังนั้น น่าประทับใจมาก น้องๆเข้าใจถึงการเป็นอาสาสมัคร สุขใจเมื่อได้ทำอะไรๆเพื่อคนอื่นบ้าง บางคนไม่เคยรู้เลยว่า ณโรงพยาบาล จะมีความทุกข์ ซึ่งเท่าที่ไปโรงพยาบาลก็เข้าไปติดต่อที่ แผนกOPD เท่านั้นไม่เคยรับรู้ถึงเลยว่า จะมีเรื่องราวความเจ็บป่วยอย่างนี้อยู่ น้องบางคนไม่อยากกลับไปเลย อยากอยู่ช่วยเป็นส่วนหนึ่งเพื่อคลายทุกข์ คลายความเหงาให้น้องๆเหล่านี้ อารัมภบทมาเสียนานเข้าเรื่องดีกว่า
วันนี้ฉันไปลงพื้นที่โรงพยาบาล พร้อมกับอาสาคนหนึ่ง ซึ่งฉันยอมรับในจิตใจอาสาเค้ามาก ไม่ใช่อะไรหรอกนะ เค้าไม่ได้สมประกอบอย่างพวกเราหรอกเค้าเป็นอัมพาตครึ่งซีก แต่เค้ามีจิตอาสาที่แข็งแกร่ง เค้าร่วมเดินทางไปเป็นอาสาร่วมกับฉัน เป็นระยะเวลาเกือบๆสองเดือนเห็นจะได้ เค้าต้องนั่งมอไซด์ ไป-กลับทุกครั้ง ฉันรู้สึกทึ่งในการกระทำของเค้าเป็นอย่างยิ่ง ทุกครั้งที่เค้าไป เค้าจะมีมุกตลกๆที่เรียกเสียฮา เสียงหัวเราะจากน้องๆเด็กป่วยอยู่ร่ำไป น้องบางคนที่ท้อแท้เค้าก็เข้าไปให้กำลังใจโดยเอาตัวเค้าเป็นที่ตั้ง (ดูสิขนาดพี่พิการอย่างนี้ พี่ยังสู้เลย น้องๆไม่ต้องคิดมากหรอก เดี๋ยวน้องๆก็หาย กลับไปวิ่งเล่นได้เหมือนเดิม) ซึ่งก็เรียกกำลังใจกลับมาสู่น้องๆได้มากทีเดียว
กิจกรรมโดยรวมที่เข้าไปทำในวันนี้ คือภาพระบายสีน้ำ สีไม้ เสริมทักษะภาษาอังกฤษ ตอนเริ่มต้น ฉันเตรียมอุปกรณ์เกี่ยวกับการระบายสีน้ำให้เด็กๆก่อน โดยให้อาสาสมัครอีกคนเดินดูและ พูดคุย และทำกิจกรรมร่วมกับเด็กตามเตียง เมือฉันเตรียมอุปกรณ์และทำกิจกรรมได้สักพัก ก็สลับหน้าที่กับอาสาสมัคร ฉันไปทำกิจกรรมกับเด็กตามเตียง มีเด็กสองคนที่มาจากสถานสงเคราะห์ เค้าไม่สามารถร่วมกิจกรรมอะไรได้มาก ที่ทำได้ก็เพียงเลือกสีให้ฉันระบายภาพให้เท่านั้น วันนี้ฉันร้องเพลงให้น้องฟังด้วย น้องบอกฉันว่า “พรุ่งนี้ จะได้กลับบ้านแล้ว แต่หนูคงไม่ได้เจอพี่อีก หนูอยากเจอพี่ อยากคุยกับพี่ ทำกิจกรรมกับพี่ หนูคงคิดถึงพี่มากเลย ถ้าหนูมาผ่าตัดเอาเฝือกออก พี่จะมาหาหนูไหมค่ะ แล้วพี่จะคิดถึงหนูไหม พี่เขียนจดหมายถึงหนูได้ไหมค่ะ เดี๋ยวหนูเอาที่อยู่ให้พี่นะค่ะ .” ฉันรับฟังด้วยความรู้สึกดีใจ และตื้นตันใจ เพราะน้องจะได้กลับบ้านแล้ว ในความรู้สึกเหล่านั้นก็ปนไปด้วยความคิดอีกอย่างหนึ่งคือ เด็กๆที่อยู่สถานสงเคราะห์ คงเหงา และรู้สึกขาด เนื่องจากเด็กเหล่านี้ไม่มีผู้ปกครองดูแล พอมีอาสาสมัครไปดูแลเอาใจใส่ก็รู้สึกอบอุ่นใจ โหยหาที่จะให้มีคนไปดูแลอีก
งานอาสาสมัครในโรงพยาบาลเป็นงานที่ท้าทายมากงานหนึ่ง ถ้าอยากรู้ว่าท้าทายมากแค่ไหน ต้องลองมาเป็นอาสาสมัครดูนะค่ะ
