ในการจัดกิจกรรม โครงการเด็กสุขใจกับมหาวิทยาลัยมหาสารคาม โครงการนี้ที่ผ่านมาได้ประสานงานกับท่านรองจำรัส หรรษาวงศ์ ของโรงเรียนกันทรวิชัย ในการประสานงานเพื่อนำเด็กเข้าร่วมกิจกรรมเรื่อยมา และในวันที่ไปดูสถานที่ในการจัดกิจกรรม ได้เข้าไปพบผู้อำนวยการโรงเรียนกันทรวิชัย เมื่อไปถึงในขณะที่กำลังปรึกษาท่านอยู่นั้น ในใจคิดว่าเคยพบอาจารย์ที่ไหน ทั้งปรึกษาเรื่องงาน ทั้งคิดในใจ จะทักก็ไม่แน่ใจ จึงรู้สึกแน่ใจจึงได้ทักอาจารย์ก่อน ว่าท่านผู้อำนวยการเป็นอาจารย์เก่าของอนงค์หรือค่ะ
เพราะในขณะที่ถามมีความเชื่ออย่างนี้ว่าใช่ อาจารย์ตอบว่า ก็คิดอยู่เหมือนกันว่าเป็นลูกศิษย์ และได้คิดย้อนไปในอดีตทันทีว่า อาจารย์ไพบูลย์ เคยสอนดิฉันเมื่อเรียนม.ศ 5 โรงเรียนบรบือวิทยาคาร คิดดูสิค่ะ เมื่อพ.ศ.2524 กี่ปีที่ผ่านจำไม่ได้ ไม่อยากจะบวกเลข ทำให้พบครูเก่าโดยไม่คาดคิด จากนั้นอาจารย์ได้เล่าชีวิตที่ผ่านมา มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการเกือบจะ 7 ปีแล้ว
รู้สึกยินดีกับท่านผู้อำนวยการมาก ทำให้คิดถึงเรื่องเดิมๆ คือ เมื่อสมัยที่เรียนวิชาฟิสิกส์ ช่วงคะแนนเก็บ ผลการเรียนได้คะแนนน้อยจำได้เสมอ คือคุณครูไพบูลย์ นามเชียงใต้ ให้นำปุ๋ยคอก มาส่งและดูแลแปลงผัก นักเรียนแต่ละคนที่ประสบปัญหาเหมือนดิฉันจะต้องโดนเหมือนกันค่ะ แต่น่าประหลาดใจว่ามากที่ได้พบครูเก่า และดีใจมากค่ะ ยังได้กลับมาทำงานร่วมกับอาจารย์ด้วยความรักและเคารพเช่นเดิม
จากใจจริงของลูกศิษย์ ม.ศ.5 รุ่นสุดท้าย (สายวิทย์-คณิต) ที่ยังระลึกถึงครูเสมอ
29 พฤษาคม 2550
พี่อนงค์ค่ะ ทำไมโลกกลมจัง คงจะดีใจมาก และอาจารย์คงจะภูมิใจกับลูกศิษย์คนนี้
ด้วยความขอบคุณ ก็ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อ การทำงานในจังหวัด มักจะใกล้ชิดและต้องทำงานประสานกัน คุณอาจจะพบคนรู้จักโดยไม่คาดคิด
แต่ตนเองเป็นคนที่มักจะจำคนไม่ค่อยได้ บางครั้งอาจจะทักผิดคงไม่ว่ากันนะคะ คงจะให้อภัยกันบ้างนะ อยากจะทัก แต่ขอโทษที "จำไม่ได้จริงๆ" วันเวลาผ่านไปทำให้ หน้าตาคนเปลี่ยนไปบ้าง