ผมคิดว่า สิ่งที่ช่วยให้คอมพิวเตอร์ของผมไม่หายไปไหน นั่นก็คือ "คุณธรรม"

สวัสดีครับ ทุกท่าน

เหตุการณ์ที่น่าประทับใจของผม เกิดขึ้นหลังจากที่ผมประชุมเสร็จ ณ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ผมลงเรือจากท่าชางมาจนถึงวัดราชสิงขร แล้วขึ้นรถสาย ๗๕ ที่หน้าวัด แน่นอนครับ ผมถือกระเป๋าโน๊ตบุ๊ค มาด้วย

พอก้าวขึ้นรถกระป๋องสาย ๗๕ ปุ๊บ ผมก็ตัดสินใจวางโน๊ตบุ๊ดแสนหนักของผมไว้ข้างเกียร์คนขับ แล้วไม่นานคนก็ทยอยขึ้นรถจนเรื่อยๆ คนมากขึ้นจนเบียดผมให้ห่างจากตำแหน่งที่ผมวางโน๊ตบุ๊คไปจนถึงท้ายรถ

ในใจผมก้เป็นห่วงคอมพิวเตอร์ของผมมาก แต่คนมันเยอะจริงๆ ผมได้แต่ภาวนาให้ทุกคนบนรถเป็นคนดี ไม่พ่ายแพ้ต่ออำนาจความอยาก จนเผลอหยิบโน๊ตบุ๊คของผมไป

ท้ายที่สุด เมื่อรถเดินทางมาจนถึงหน้า มหาวิทยาลัย (บางมด) แล้ว คนก็ทยอยลงเรื่อยๆ ผมได้เลื่อนมาข้างหน้า และพบว่า โน๊ตบุ๊คของผมยังอยู่

ผมคิดว่า สิ่งที่ช่วยให้คอมพิวเตอร์ของผมไม่หายไปไหน นั่นก็คือ "คุณธรรม" ดังนั้น ชีวิตของผมจึงเป็นหนี้คุณธรรม ผมขอช่วยผดุงคุณธรรมอีกกแรงนะครับ