ต้องยอมรับว่า 2 สาวใหญ่ ต่างไซส์ ต่างฝีมือต่างความสามารถนี้ มีหลายอย่างที่น่าสนใจเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง

พี่หน่อย – ดอกแก้ว จากเด็กรักป่า
และ พี่หนิง (อ้วน) จาก DSS มมส.

.... เอาอีกและ... เขียนพาดพิงอีกแล้ว  .. สตรีผู้ที่สะสมไขมันไว้มากมายกว่าใครๆคงจะบ่นเข้าให้

หากสังเกตการทำงาน ความพยายาม ความตั้งใจต่างๆ โดยยก 2 ท่านนี้ มาโฟกัส
เป็นกรณีศึกษาในมุมหนึ่ง มีบางอย่างที่น่าสนใจไม่น้อย
แต่บันทึกนี้ จะเขียนน้อยๆ...

สำหรับ พี่หน่อย –ดอกแก้ว จากค่ายเด็กรักป่านั้น สิ่งที่ทุกคนสามารถสัมผัสได้จากบล็อก  เรียนรู้ธรรมชาติ เรียนรู้ชุมชน
คือ เรื่องราวที่ถ่ายทอดประสบการณ์ มุมมอง ในแบบฉบับของพี่หน่อยนั่นเอง ครบทุกรส

ข้อสังเกตหนึ่งจากพี่หน่อย ที่ได้พบเห็นในความเห็นที่ท่านเขียนในต่อท้าย ตอบความเห็นของคนอื่น
พี่หน่อยยังไม่ค่อยชำนาญเรื่องการใช้คอมพิวเตอร์สักเท่าไหร่
แต่เท่าที่ทำได้ กับการเขียนบันทึกถ่ายทอดเรื่องราวออกมาเรื่อยๆ เท่านี้นับว่า เยี่ยมยอดแล้ว
เพราะคอมพิวเตอร์ เป็นเครื่องมือในการอำนวยความสะดวก สื่อสาร ถ่ายทอด สร้างผลงานต่างๆ

มีความรู้ เทคนิคมากมาย แต่ไม่จำเป็นต้องรู้ทั้งหมด
รู้เฉพาะในส่วนที่ต้องใช้เพียงเท่านั้นก็เกินพอ

ช่วงนี้พี่หน่อยเขียนบันทึก เรื่องการทำหนังสั้น การผลิตวิดีโอ
และนำมาตัดต่อในคอมพิวเตอร์ที่เด็กรักป่า
ไม่แน่ใจว่า พี่หน่อยจะได้เรียนรู้และฝึกฝนจนสามารถถ่ายวิดีโอ เขียนสตอรี่บอร์ด ได้อย่างชำนาญหรือไม่...
... นั่น....ก็เป็นเรื่องของพี่ท่าน


.... สำหรับพี่หนิง (อ้วน) ที่ผลักดันงานเกี่ยวกับนิสิตพิการ ด้วยพลังและความตั้งใจอย่างเต็มร้อย.
... เกินร้อยน่าจะตรงมากกว่า


พี่หนิง (อ้วน) พยายามสอน สั่ง บรรดานิสิตในความดูแลของท่าน
ฝึกทักษะ ให้ร่วมกิจกรรมต่างๆ...
.... ให้เขียนบันทึกใน blog บ้าง
เดินสายไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับหลายคนอยู่บ่อยๆ

ด้วยความตั้งใจมุ่งมั่น เวลา และความอ้วนที่ยังลดลงไม่ได้ บวกกับความกดดันที่ได้รับ
บางจังหวะก็ลืม ฝึกทักษะให้นิสิตในความดูแลของพี่ท่านเช่นกัน
...อ้วนมากไป ก็ไม่ค่อยคล่องตัวในการเคลื่อนไหวเช่นกัน...!!!!


ข้อสังเกตในมุมหนึ่งที่พอจะสัมผัสได้จาก 2 พี่ต่างไซส์ ต่างฝีมือ ต่างความสามารถ
ด้วยความที่มีองค์ความรู้ ประสบการณ์ มุมมองที่สะสมมาตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา
ในบางครั้งการถ่ายทอดสิ่งเหล่านี้ออกมา ก็ทำได้ไม่เต็มที่
เหมือน  “ฉี่ไม่สุด”


ในบันทึกของพี่หน่อย – ดอกแก้ว บันทึกเรื่องราวที่กระชับ รายงานเหตุการณ์สำคัญๆออกมา
แต่ในบางมิติ ก็ยังขาดเนื้อหาสาระสำคัญที่ ลืมเขียนบันทึกไว้
แต่ได้ทิ้งร่องรอยสำหรับการสอบถาม ให้ได้อธิบายขยายความ
เพื่อการแลกเปลี่ยน เจาะลึกรายละเอียดเหล่านั้นให้มากขึ้น...

นอกจากว่า คนอ่านบันทึก จะไม่สนใจอยากรู้เพิ่มขึ้น หรือว่า รู้อยู่แล้ว มองออกแล้ว จึงไม่ต้องเจาะลึกให้มากกว่านั้น

ส่วนบันทึกของพี่หนิง (อ้วน) แม้ว่า นานๆจะได้ฤกษ์เขียนบันทึกครั้งหนึ่ง ไม่แน่ใจว่า ต้องหาฤกษ์ในการเขียนบันทึกใน gotoknow หรือไม่

แต่หนึ่งบันทึก ให้รายละเอียดเต็มอิ่ม ทั้งบันทึกแบบสั้น แบบยาว
ไม่อิ่มได้อย่างไร  เพราะ อ้วนปานนั้น!!!

พี่หนิงมีความตั้งใจฝึกฝนนิสิตชมรมเพื่อนแก้วอยู่ตลอด
แต่บางจังหวะ ก็ลืมฝึกฝน
อย่างเช่น ที่นายบอนเขียนบันทึก F2F บนรถโดยสารสายขอนแก่น – สุรินทร์ น้องชมพู่ VS พี่หนูนิด. จากความบังเอิญสู่ความหมายที่น่าค้นหา
นึกว่า พี่หนิง (อ้วน)จะสอนให้น้องชมพู่ฉวยโอกาส ได้ฝึกเขียนบันทึก
เพราะการเขียนบันทึก หรือการตอบความคิดเห็น ในเรื่องที่เกี่ยวกับตัวเองนั้น เป็นเรื่องที่ง่ายมากๆ
แล้วการที่คนอื่นมาเขียนเรื่องเกี่ยวกับตัวเองนั้น ยิ่งเขียนเป็นบันทึกเรื่องหนึ่งนั้น
มีน้อยมากๆ และใช่ว่าจะเขียนได้ตลอด

และแล้ว พี่หนิง (อ้วน) ก็เข้ามาเขียนความเห็น แก้ข่าว และชี้แจงให้น้องชมพู่ซะเอง
แทนที่จะบังคับ เคี่ยวเข็ญให้น้องชมพู่ คิด เขียน ชี้แจง แก้ข่าวเสียบ้าง  ...
.... ว้า พลาดโอกาสทองซะแล้ว

ที่สั่งงานอย่างอื่น น้องชมพู่ทำให้พี่หนิง (อ้วน)
แต่งานนี้ เรื่องของน้องชมพู่แท้ๆ แต่พี่หนิง (อ้วน) กลับเป็นคนทำให้ เขียนให้ ชี้แจงให้เสร็จเลย
จนนายบอนนึกว่า น้องชมพู่เป็นเจ้านายของพี่หนิง (อ้วน) ซะอีก
”ไปเป็นเลขาให้น้องชมพู่ตั้งกะเมื่อไรเนี่ย???? ”


เรื่องของการเรียนรู้และการจัดการ
การจัดการที่เน้นการฝึกฝนทักษะ การมอบหมายงาน
ที่เด็กรักป่า มีการเรียนรู้การถ่ายวิดีโอ ผลิตหนังสั้นนั้น

นอกจากโครงการอบรมดังกล่าว ต่อไป คงจะได้เห็นหนังสั้น หรือ วิดีโอจากเด็กรักป่า ออกมาเผยแพร่บ้าง
สื่อที่ผลิตออกมา ไม่ได้คาดหวังว่า พี่ดอกแก้วจะต้อง ผลิตเป็นแผ่น VCD, DVD แบบพี่หนิง (อ้วน) ไม่ได้คาดหวังว่า จะต้อง upload ไฟล์ขึ้นอินเทอร์เนต แล้วเข้ามาเขียนบันทึกใน gotoknow แจ้งให้หลายคนเข้าไปดู

แต่ความรู้ที่ได้ ก็สามารถที่จะจัดการด้วยทักษะเฉพาะตัว
มีหลายคนรู้จักพี่หน่อย ดอกแก้วเพิ่มขึ้น
ถึงขนาดมีชมรมคนรักพี่หน่อย – ดอกแก้ว แล้วม้าง...
อยาก Upload, เผยแพร่ ฯลฯ ก็แจ้งให้ญาติมิตรช่วยเหลือ
ยิ่งเรียนรู้ รับรู้มาก ยิ่งสามารถที่จะตัดสินใจ สั่งการ โดยเลือกใช้สิ่งที่รู้เห็นอยู่ ให้ลงตัวได้
เหมือนเช่น พี่หนิง (อ้วน) ที่มอบหมายงาน ให้นิสิตชมรมเพื่อนแก้ว และคุณออย ทำงานต่างๆ
แต่ พี่หนิง (อ้วน) ดันทำหน้าที่เป็นเลขาฯ ตอบความเห็น แก้ข่าวให้น้องชมพู่นี่สิ...

หวังว่า เมื่อพี่หนิง (อ้วน) ทำหน้าที่เป็นเลขาให้น้องชมพู่แล้ว น้องชมพุ่จะทำหน้าที่เป็นเลขา ถ่ายทอดความรู้ที่อัดแน่นจากมันสมองของพี่หนิง (อ้วน) เรียบเรียงถ่ายทอด และพิมพ์ออกมาเผยแพร่ใน gotoknow บ้างนะครับ

เพราะพี่หนิงได้เขียนข้อความ แก้ต่าง แก้ข่าว ให้น้องชมพู่แล้ว


ประเด็นน่าคิด
1. ตั้งใจจะเขียนบันทึกถึงน้องชมพู่ แต่พี่หนิง (อ้วน) มาเขียนความเห็นให้แทน เลยเขียนถึงน้องชมพู่ผ่านพี่หนิง (อ้วน) แทน