ย้อนหลังไปเมื่อ ๕-๗ ปีก่อน ผมเห็นเพื่อนนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ให้นึกตลกในใจว่า นั่งทำอะไรอยู่หน้าจอคอมดึกๆดื่นๆ รูปภาพที่ปรากฎบนหน้าจอนั้น เป็นสิ่งที่คนทำขึ้นหาใช่ความจริงอะไรที่เราจะสัมผัสได้ไม่ ผมไม่ได้ปฏิเสธและไม่ได้ตอบรับ อันที่จริงก่อนนั้น ผมเคยสัมผัสคอมพิวเตอร์มาก่อน เนื่องจากงานที่ต้องรับผิดชอบเป็นงานประเภทเอกสาร ในการจัดอบรมแต่ละครั้งผมจะอยู่ที่กองเลขานุการตลอด เปล่าหรอก ไม่ได้เรียนทางเลขานุการ แต่งานที่ต้องปฏิบัติชักนำให้เดินไป โปรแกรมแรกคือ เวิร์ด จุฬา (หากจำไม่ผิด) และอาศัยมันครั้งแรกเมื่อไปอบรมสามเณรภาคฤดูร้อนที่วัดคลองเปล อ.หาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เดือนเมษายน ประมาณปี ๒๕๓๗ ตอนที่ใช้มัน เราก็พอจะเป็นอะไรอยู่บ้าง แต่หลังจากนั้นก็ปลอดการใช้ ต่อมากลางปี ๔๑ จึงเห็นความสำคัญว่า เราต้องใช้มันอีกแล้ว จึงหาทุนซื้อไว้ใช้ส่วนตัว ๑ ชุด (Pll 300) พร้อมด้วยเครื่องพิมพ์ EPSON รวมเป็นเงินทั้งสิ้น ๓๕,๐๐๐ คอมพิวเตอร์ชุดนี้ฝังความรู้สึกของผมไว้จำนวนมาก ปัจจุบันนี้ยังใช้การได้ แต่ไม่สามารถลงวินโดว์ xp ได้ ส่วนเครื่องพิมพ์นั้นสิ้นอายุการใช้งานแล้ว เก็บไว้ในตู้เป็นพิพิธภัณฑ์ส่วนตัว ที่หวังว่าจะเอาไปถ่วงน้ำให้ปูปลากุ้งหอยมันอาศัย

   การไปเลือกซื้อคอมพิวเตอร์ก็คงต้องอาศัยเพื่อนคนนั้นแหละ เนื่องจากผมไม่มีความรู้ทางด้านคอมพิวเตอร์ ในช่วงแรกก็ให้เพื่อนจัดการทุกเรื่อง ต่อมาผมก็เริ่มเรียนรู้จากเพื่อน ด้วยหวังว่า หากมีปัญหาจะได้ไม่ต้องรบกวนเพื่อนให้ต้องลำบากเพราะเรา หากทำได้ด้วยตัวเองก็ควรจะทำ แม้นิสัยความเป็นครูจะเอื้อให้เราชี้นิ้วอยู่ตลอด แต่ก็พยายามสอนตัวเองว่า ทำได้เอง ควรจะทำ ความรู้เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์นั้น ยอมรับว่าผมไม่ได้อ่านหนังสือเป็นชิ้นเป็นอันเลย ทั้งหมดคือการสังเกตและลองปฏิบัติดู เริ่มตั้งแต่การ format hard disk การแบ่งฮาร์ดดิส ด้วย fdisk การลงวินโดว์ การปรับแต่งวินโดว์ การลง driver การลงโปรแกรม การต่อ internet อำนาจหน้าที่ของโปรแกรม เรียกว่าเป็นความรู้พื้นฐาน ที่สามารถพึ่งพาตนเองได้ และช่วยเหลือคนอื่นได้ในระดับต้นๆ ผมอยู่กับมัน เรียนรู้มันประมาณ ๔ ปี แต่ไม่ได้หมายความว่ามันคือปัจจัยหลัก หากแต่เมื่อเห็นมันผมจะต้องเข้าไปเปิด อย่างน้อยก็พิมพ์อะไรต่างๆ ที่อยากจะพิมพ์ เนื่องจากสายที่ผมเรียนมิใช่สายที่จะรู้เรื่องคอมพิวเตอร์ อีกอย่างไม่มีวิชาใดเลยที่เรียนเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ ดังนั้นมันจึงเป็นเพียงเสี้ยวปลายเล็บของผู้เรียนสายนี้

    ผ่านไป ๕ - ๗ ปี ที่ผมไม่ได้เอาใจใส่หรือติดตามมัน เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ปรากฏว่า ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปเรียบร้อยแล้ว กลางเดือนเมษายน ผมไปซื้อโน๊ตบุ๊คมาตัวหนึ่ง อันที่จริงท่องว่าจะซื้อตั้งแต่ปีที่แล้ว จนเพื่อนเบื่อหน่าย "ท่องอยู่ได้ ดูอยู่ได้ น่าเบื่อ" เมื่อซื้อมาแล้วก็พยายามเรียนรู้ โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว ทุกอย่างง่ายขึ้น สิ่งที่เราเคยศึกษาด้วยตนเองบางอย่างยังใช้ได้ บางอย่างเปลี่ยนไป ผมเริ่มต้องศึกษาเรียนรู้ใหม่ ด้วยเหตุที่ ไวรัสมาจากไหนหนักหนาก็ไม่ทราบ โดยเฉพาะจำพวกออโตรัน แน่นอนว่าผมต้องนำข้อมูลมาจากเครื่องห้องทำงาน ๓ เครื่อง พยายามใช้โปรแกรมฆ่าไวรัสจัดการ และคงต้องลบอย่างเดียว ตัวที่ติดเข้าในระบบก็ลบไปด้วย ทีนี้ผมก็เกรงว่า ถ้าลบไวรัสตัวนี้มันจะมีผลกระทำต่อระบบหรือไม่ หมายถึงเกิดช่องโหว่ที่เมื่อเข้า internet แล้วจะเป็นช่องทางให้ไวรัสตัวอื่นๆเข้ามาง่ายได้ใช่ไหม จึงไปถามเพื่อนที่มีความรู้ด้านนี้ ในที่สุดผมตัดสินใจ format แต่ผมลงวินโดว์ไม่ได้ จึงไปหาเพื่อนที่คณะวิทย์ แต่เพื่อนไม่อยู่ รองคณบดีจึงติดต่อเจ้าหน้าที่ห้องคอมให้มาจัดการให้ และผมก็เรียนรู้ไปด้วย ในที่สุดก็ลงวินโดว์ได้ เนื่องจากเย็นมากแล้ว จึงไม่อยากรบกวน ก็บอกว่า ถ้างั้นเดี๋ยวไปลงโปรแกรมเองดีกว่า ขอบคุณมากสำหรับคำแนะนำที่ให้มา ไม่ลืมที่จะบอกซ้ำว่า ขอคุณมากนะครับ (แต่คนแข็งกระด้างอย่างผมนี่ ขอบคุณไปยังไงก็ดูไม่อ่อนโยน) ผมนำเครื่องมาลงโปรแกรม แต่ไม่สามารถลง driver ได้ ลงซื้อแล้วซ้ำอีกก็ไม่ได้ ในที่สุดก็ ฟอร์เมท เครื่องใหม่และลงวินโดว์ใหม่ ช่วงเย็นจึงไปให้นักศึกษาฝึกงานที่เขามาให้บริการฟรีที่สำนักกิจการนักศึกษาคณะวิทย์จัดการลงไดรเวอร์ให้ แต่เขาก็หมดความสามารถจริงๆ ผมจึงต้องไปที่ร้าน เจ้าหน้าที่ก็วุ่นอยู่กับการลงโปรแกรมให้ลูกค้า ผมเข้าไปและขอให้เขาทำให้ดูว่าลงอย่างไร คนแรกลงไม่ได้ จึงต้องอาศัยผู้มีความขำนาญมากกว่า สิ่งที่ผมพบคือ xp ไม่สามารถค้นหาไดรเวอร์ให้ได้ ต้องใช้วิธีการยัดเข้าไป อย่างบลูทูธ ต้องลงพร้อมกันทั้งโปรแกรมและไดรเวอร์ ผมพยายามดูๆ และสังเกต แต่ยังไม่กล้าพอที่จะจัดการด้วยตัวเองในขณะนี้ เกรงว่าต้องไปพึ่งพาเจ้าหน้าที่ทางร้านอีก หลังจากเขาจัดการให้เสร็จ ผมนำเครื่องมาใช้ สิ่งที่ผมพบคือ ไม่เหมือนตอนที่ซื้อมาครั้งแรก เช่น เมื่อเปิดวินโดว์ ถ้าเราเบาเสียงไว้ก่อน เสียงนั้นก็จะเบา หรือปิดเสียงไว้ก่อน เสียงนั้นก็จะไม่ได้ แต่เสียงที่ปิดตอนนี้ไม่สามารถจัดการเสียงของการเปิดวินโดว์ได้ หากอยู่ในห้องสมุดต้องรบกวนคนอื่นแน่ๆ ผมจึงไปปิดเสียงใน contron panal ทำไปทำมาก็มีหลายเรื่องที่ผมจำได้ว่า ไม่เหมือนเก่า แต่ผมก็ยังไม่กล้าใช้ความรู้ที่สังเกตมานั้นอยู่ดี ด้วยเหตนี้เอง หลายวันมาแล้วที่ผมต้องวุ่นอยู่กับการศึกษาเรียนรู้เรื่องที่ต้องรู้ โดยที่เราจะพึ่งพาคนอื่นให้น้อยที่สุด

   โน๊ตบุ๊คที่ซื้อมาคือ COMPAQ V3118TU สำหรับของ คอมแพคนั้น ไม่มีแผ่นไดรเวอร์มาให้ ต้องไปโหลดเอง หากทางร้านมิได้ใส่มาให้ในฮาร์ดิส ที่เลือกซื้อเพราะเห็นว่า มันดูแข็งแรงดี แต่ถ้ารู้ว่าจัดการยากอย่างนี้ ผมคงต้องซื้อ เอเซอร์แน่ๆ

   แน่นอนว่า เมื่อผมซื้อมาแล้วผมได้ใช้ประโยชน์แน่ เช่นได้พิมพ์งานที่ต้องพิมพ์ ได้ใช้ internet ในกรณีที่ไม่มีสายโทรศัพท์ ก็ใช้มือถือแทน (แต่ช้ามากขอบอก) แต่มันจะมีประโยชน์น้อยหากเราไม่ได้ทำงานเกี่ยวกับเรื่องการเขียน การหาความรู้ เมื่อคืนผมยังได้เข้าไปอ่านในมหาวิทยาลัยเที่ยงคืนเลย วันนี้กะว่าจะมาอ่านต่อของ อ.ศิวรักษ์ 

หมายเหตุ รู้ไว้ใช่ว่าใส่บ่าแบกหาม