ถ้าชีวิตคือการเดินทาง "เราเดินทางมาไกลแค่ไหนแล้ว"

Direak
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ
เราอาจจะหลงลืมที่จะใส่ใจในทุก ๆ ย่างก้าวของชีวิต แต่มันไม่สายที่เราจะเริ่มต้น เพราะทุกย่างก้าวของชีวิตมีความหมาย

                      

              หลายครั้งที่เราเดินทางไปในที่ต่าง ๆ แล้วผ่านสถานที่ที่เราเคยใช้ชีวิตช่วงหนึ่งที่นั่น มันทำให้เราย้อนคิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่เคยเกิดขึ้น เป็นการหวนระลึกถึงความทรงจำเก่า ๆ...

               หลายคนบอกว่า "ชีวิตคือการเดินทาง" แล้วถ้าชีวิตคือการเดินทางจริง ๆ แล้ว เราเคยถามตัวเราเองบ้างมั้ยว่า ชีวิตของเราเดินทางมาไกลแค่ไหนแล้ว...

               เราเดินทางผ่านหลาย ๆ ช่วงของชีวิตตั้งแต่วัยเด็ก วันรุ่น ซึ่งเป็นวัยที่ชีวิตเราอาจจะไม่ค่อยได้เลือกทางเดินของชีวิตมากมายนัก จนก้าวมาสู่วัยผู้ใหญ่ ซึ่งเป็นวัยที่เราสามารถเลือกและตัดสินใจทางเดินของชีวิตเราได้อย่างเต็มที่...

               งั้นเราลองมาถามตัวเราเองต่อมั้ยครับว่าเส้นทางที่เรากำลังเดินอยู่นี้ คือเส้นทางที่เราต้องการแล้วหรือยัง มันเป็นเส้นทางที่จะนำเราไปสู่ปลายทางของชีวิตที่เราตั้งเป้าหมายไว้รึเปล่า...

                ถ้าคำตอบคือ "ใช่" มันคงไม่เป็นปัญหา เราก็คงต้องก้าวต่อไป เพื่อนำพาชีวิตของเราเดินทางสู่จุดหมายที่เราตั้งใจไว้ ด้วยกำลังกาย กำลังใจและกำลังสติปัญญาของเรา...

                แต่ถ้าคำตอบคือ "ไม่ใช่" มันจะสายเกินไปมั้ยที่เราจะกลับไปเริ่มต้น แล้วเดินทางตามเส้นทางใหม่ที่เราเลือก เป็นเส้นทางที่เราต้องการ และที่สำคัญเส้นทางนี้จะนำพาชีวิตเราไปสู่จุดหมายปลายทางของชีวิตที่เราเลือก...      

               เราอาจจะหลงลืมที่จะใส่ใจในทุก ๆ ย่างก้าวของชีวิต แต่มันไม่สายที่เราจะเริ่มต้น เพราะทุกย่างก้าวของชีวิตมีความหมาย หยุดใช้เวลาสักนิดเพื่อทบทวนการเดินทางของชีวิตดีมั้ยครับ...

                ลองถามตัวเองกันนะครับว่า ชีวิตเราเริ่มต้นที่ตรงไหน แล้วเราก้าวเดินมาไกลแค่ไหนแล้ว และที่สำคัญการเดินทางของชีวิตเราจะสิ้นสุดที่ตรงไหน...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึก...ชีวิต



ความเห็น (18)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ

  • ขอเข้ามาเยี่ยมเยียนสบายดีไหมครับ
  • เกี่ยวกับเส้นทางชีวิต ผมมีประสบการณ์พอสมควร
  • จะเข้ามาอีกครั้งครับ
เขียนเมื่อ 

สบายดีครับ คุณสิทธิรักษ์ P...

คงได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้ประสบการณ์เรื่องนี้กันนะครับ...

ขอบคุณมากครับ... 

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณDirect

เป็นอย่างไรบ้างค่ะ หายเหนื่อย หายเบื่อ หายเครียดหรือยังค่ะ   ถ้าหายแล้ว มาโซโล่กันเลยค่ะ อิ อิ

"ชีวิตคือการเดินทาง" แล้วชีวิตของเราเดินทางมาไกลแค่ไหนแล้ว... ถ้าถามราณี ก็ครึ่งชีวิตแล้วตาะ เจอคนก็หลากหลาย ทั้งจริงใจ ทั้งแทงข้างหลัง ทั้งคนเก่ง และไม่เก่ง อิจฉาริษยา ใส่ร้ายป้ายสี มีทั้งเพื่อนที่ดี และเพื่อนที่ไม่ดี  เพื่อนดี มีอยู่ไม่กี่คนค่ะ แต่โชค

เส้นทางที่เราเลือก นั้นต้องถามใจตนเองก่อนค่ะว่าพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่หรือไม่ ถ้าพอใจ ทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ไม่ต้องคิดอะไรมาก แต่ถ้าไม่พอใจ ตรงไหนละค่ะที่คิดว่ายังไม่ดีพอ ตั้งสติ แล้วลองมองตัวเองก่อน ว่าเราเป็นอย่างไร มีความพร้อมแค่ไหนในการทำแต่ละครั้ง  ถ้า O.K.แล้วไม่เป็นปัญหา เราก็คงต้องก้าวต่อไป เพื่อนำพาชีวิตของเราเดินทางสู่จุดหมายที่เราตั้งใจไว้ ด้วยกำลังกาย กำลังใจและกำลังสติปัญญาของเรา (เหมือนที่คุณDirectกล่าวมานั่นแหละค่ะ)

ใส่ใจกับตัวเองก่อนค่ะ แล้วค่อยหวังให้คนอื่นใสใจเรา เรียกว่ารักตัวเองก่อนที่จะรักคนอื่น  แต่ต้องไม่เห็นแก่ตัว เบียดเบียนคนอื่นนะค่ะ อย่าทำให้ใครเดือดร้อน แค่นี้ก็เป็นคนดีที่อยู่ในสังคม แบบสบาย ๆ ได้แล้วค่ะ  เราเป็นคนกำหนดทางที่เราจะเดินค่ะถึงแม้ทางจะคดเคี้ยวแค่ไหน หรือมีอุปสรรคแค่ไหน ขอเพียงไม่ท้อ เส้นชัยของชีวิตก็อยู่ข้างหน้าค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

เขียนเมื่อ 

ครับ...คุณราณี P...

ตอนนี้หายทุกอย่างแล้วครับ ขอบคุณมาก ๆ ครับ...

อ่านแล้วทำให้เห็นแนวทางการดำเนินชีวิตที่เป็นแบบฉบับของตัวเอง....

การได้ผ่านได้พบผู้คนทุกรูปแบบ ถือว่าเป็นกำไรชีวิตครับ...

เห็นด้วยมาก ๆ ครับ เราต้องใส่ใจและรักตัวเองก่อน...

เป็นกำลังใจในการดำเนินชีวิตเช่นกันครับ...

ขอบคุณมากครับ...

เขียนเมื่อ 

ดิฉันอยากมาคุยในบันทึกนี้ค่ะ คุณดิเรก   แต่คลิกไปบันทึกก่อนหน้านี้ก็น่าตอบ  เลยตอบซะสองบันทึกไปเลยนี่แน่ะ...   : )

คำถามคุณดีจังอะค่ะ  เพราะดิฉันเพิ่งถามตัวเองอยู่ไม่กี่วัน  ว่าเรามาไกลพอหรือยัง

คำตอบก็คือยังไม่พอ  ชีวิตต้องเดินหน้าต่อไป  (....อันที่จริงสำหรับพฤติกรรมดิฉันต้องเรียกว่า กระดืบคืบคลาน  เพราะอืดอาดเชื่องช้าสมวัยมาก) 

โขดดีที่ดิฉันตั้งเป้าชีวิตไว้เตี้ยมาก  ไกลนะคะ แต่เตี้ย...  ก็เลยไม่ค่อยรู้สึกรันทดกับภาวะบีบคั้นเท่าไร  แต่ค่อยๆทำไปทุกวัน  หรือสงสัยว่าไปฝากเป้าเอาไว้ที่คนอื่น  ก็เลยต้องรอใจเย็นๆ

การฝึกเด็กๆให้เกิดทักษะการรู้เท่าทันการสื่อสาร  ต้องใจเย็นและต้องอดทนรอ   ดิฉันรอมาแล้วค่อนชีวิต  ที่เหลืออีกนิดหน่อยก็เลยทำใจรอต่อไปได้  สงสัยกว่าจะได้เห็นอย่างที่ฝัน  ก็คงตอนผมสีเงินยวงพอดีอะค่ะ ..  :)

 

เขียนเมื่อ 
  • สวัสดีครับ
  • สมัยแรกหนุ่ม และเริ่มรู้จักความฝันตามประสาคนหนุ่ม  ผมเฝ้าฝันถึงการเป็น "นักเดินทาง"  อยู่เสมอ
  • ผมพิศมัยการเดินทางเสมอ... การเดินทางสนให้เรียนรู้ชีวิตไปพร้อม ๆ กับการใช้ชีวิต.. พบเห็นความแตกต่างของชีวิตจากจุดที่เป็นอยู่
  • วันนี้...เดินทางมาไกลพอสมควร
  • แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่า  การเดินทางเพื่อค้นหาตนเองนั้นจะสิ้นสุดลงเมื่อใด...
  • ....
  • กระนั้น  ก็ยังมีความเฝ้าฝันที่จะเดินทางอยู่อย่างไม่รู้จบ
  • ....
  • ขอบคุณครับ
เขียนเมื่อ 

สวัสดึค่ะ

ตอบว่าเดินทางมาเกินครึ่ง แต่ได้ทำดีบ้างไม่ดีบ้าง บางทีมีหัวโขน ไม่อยากทำบางอย่าง ก็ต้องทำ ถ้าเรายังอยากอยู่ในหัวโขน แต่พยายามทำดีอย่างอื่นชดเชย

แต่ที่ภูมิใจและแน่ใจว่าทำดีแน่ๆคือ สั่งสอนและให้สิ่งที่ดีที่สุดแก่ลูกตั้งแต่เกิดจนโต จนมีครอบครัวของตัวเอง จนลูกเองทั้งเขียนและบอกกับแม่ทุกวันเกิดของแม่และวันสงกรานต์คือ

ลูกจะขอติดตามไปเป็นลูกของแม่ทุกชาติๆ จนกว่าจะเข้านิพพานไปด้วยกัน ไม่มีใครจะสำคัญในชีวิตเขาเท่ากับแม่อีกแล้ว

สุดปลื้มเลยค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับ...อาจารย์ดอกไม้ทะเล P

ครับ...ถึงเราจะรู้ว่าเราเดินมาไกลแค่ไหนแล้ว แต่เราก็ยังต้องเดินต่อไป...

ทบทวนแต่ละย่างก้าวที่เราก้าวกันเดินต่อไป จนกว่าจะถึงจุดหมายปลายทางของชีวิตของเราครับ...

เขียนเมื่อ 

ครับ...คุณแผ่นดิน P...

ได้เดินทางไปพร้อม ๆ กับครอบครัวที่แสนอบอุ่นเป็นการค้นหาความฝันที่มีความหมายและเปี่ยมไปด้วยคุณค่าครับ...

ขอบคุณมากครับ...

เขียนเมื่อ 

น่าปลื้มใจจริง ๆ ด้วยครับ คุณ sasinanda P

การได้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างสมบูรณ์ที่สุด เป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิใจจริง ๆ ครับ...

ขอบคุณมากครับ...

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณดิเรก

ตามมาตอบคำถามว่าเดินทางมาไกลแค่ไหนแล้ว..ไกลกว่าจุดเริ่มต้นมากมายเลยค่ะ..ทุกอย่างที่พบเจอในเส้นทางก็เป็นสิ่งที่ทำให้เกิดการเรียนรู้ทั้งสิ้น มีล้ม มีลุก มีนอนแผ่เพราะหมดแรง( ในบางครั้ง )..แต่ก็ไม่ได้อยู่ในจุดเดิมสักครั้ง

และคงเดินไปเรื่อยๆล่ะค่ะ เพราะเป็นคนชอบชมนกชมไม้ ให้ความสำคัญกับเรื่องราวในรูปรอยและรอยใจในรายทางมากกว่าจุดหมายน่ะค่ะ อิ อิ

มาทักทายเพราะคิดถึงจัง ^ ^

 

เขียนเมื่อ 

คิดถึงเหมือนกันครับ คุณเบิร์ด P...

ครับ...จุดหมายปลายทางของชีวิตเป็นเรื่องที่กำหนดไม่ได้ ใส่ใจในแต่ละก้าวของชีวิตดีกว่าครับ...

เดินทางเพื่อเรียนรู้ไปในแต่ละก้าวของชีวิต เก็บเกี่ยวประสบการณ์และความสุขรายทางให้กับชีวิตเรา พร้อมแบ่งปันให้กับเพื่อนร่วมเดินทางบ้าง...

มีความสุขในทุกย่างก้าวของชีวิตนะครับ...

ขอบคุณมากครับ...

ผู้มาเยือน
IP: xxx.121.197.124
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ พี่ๆน้าๆลุงๆป้าๆทั้งหลาย

.........หนูเดินทางมาถึงช่วงวัยรุ่น......หนูรุ้สึกว่าชีวิตคนเรานี่เจออะไรอิกเยอะจังเลยเนอะ เหนื่อย ล้า เศร้า ดีใจ เสียใจ มีความหวัง ล้มเหลว นี่แหะเนาะที่เค้าเรียกว่ารสชาติของชีวิต.......บางทีหนูตื่นขึ้นมาก้อมีงานมารออยู่ตรงหน้า มีหน้าที่ ถึงเวลาหิวก็กิน ถึงเวลาง่วงก็นอน...เดินวนอยุ่แค่เนี้ย วันไหนเจอแจ๊คพ็อตก็อาจจะทะเลาะกะพี่บ้าง แม่ด่ามั่ง เพื่อนหักหลังมั่ง....คิดอยู่ว่า คนเรานี่เกิดมาเพื่ออะไร...

หนูอ่ะอยากมีเงินเยอะ อยากทำงานเป็นธุรกิจเป็นของตัวเอง อยากให้ญาติพี่น้องสบาย...ไม่ต้องมาลำบาก ทุกวันนี้ลุงกับป้ายังต้องมาทำนาข้าวก็ถูกกดราคา ทุกครั้งที่เค้าออกจากบ้านไปทำนาพูดจริงๆนะหนูอ่ะน้ำตาซึมเลยไม่อยากให้เค้าลำบาก...ลุกเค้าเองก้อไม่เคยกับบ้านไม่เคยส่งเงินมาให้เลยแถมยังมีหลานมาให้เลี้ยงอิกตะหาก..

หนูไม่ใช่ว่าเอาแต่พูดว่าฉันอยากอยากรวยไปวันๆๆๆ...หนูก็ตั้งใจเรียน อ่านหนังสือว่าคนที่เค้าประสปความสำเร็จในชีวิต เค้าดำเนินชีวิตกันยังไง....เราจะได้มีกะเค้าบ้างจะได้ไม่ต้องลำบากทุกวันนี้.. เอาแค่ไม่ต้องเป็นหนี้ใครก็พอไม่ต้องให้คนอื่นเค้ามาประจานด่าเราเสียๆหายๆ..อย่างเช่นทุกวันนี้

สวัสดีค่ะ ท่าน  Mr.Direct

  • เผอิญเขียนบันทึกชื่อคล้าย ๆ กันเลยค่ะ
  • จึงเข้ามาแอบดู เจอหลายคำถามที่ต้องนำไปคิดเพื่อเตรียมคำตอบไว้บ้าง
  • ขอบคุณค่ะ
เขียนเมื่อ 

ครับ...น้องผู้มาเยือน

เป็นกำลังใจให้ในการดำเนินชีวิตนะครับ...

ดำเนินชีวิตอย่างมี "สติ" ใช้ "ปัญญา" เป็นแนวทางในการแก้ปัญหานะครับ...

ขอบคุณครับผม...

เขียนเมื่อ 

ครับ...ครูปู P...

ขอบคุณนะครับที่แวะเข้ามาทักทาย...

เป็นบันทึกที่เขียนไว้เมื่อปีที่แล้วเดือนนี้เลย ครบหนึ่งปีพอดี คงถึงเวลาที่ผมต้องมาทบทวนคำตอบของคำถามเหล่านี้อีกครั้งแล้วหล่ะครับ...

ขอบคุณมากครับ...

สวัสดีค่ะ   Mr.Direct

  • หากมีเวลา ครูปู เรียนเชิญ ที่นี่ นะคะ
  • จะได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันค่ะ
  • ขอบคุณค่ะ
  • เผอิญเพิ่งกลับจาก ตจว. เลยหิ้วของฝากมาด้วยค่ะ แบ่งกันทานนะคะ อิอิ

เขียนเมื่อ 

ครับ...ครูปู P...

แวะไปเยี่ยมมาแล้วครับ ไว้คงได้แลกเปลี่ยนกันอีกเรื่อย ๆ นะครับ...

ขอบคุณนะครับสำหรับไข่เค็มไชยา ผมชอบทานมากครับ แต่ชอบแบบทอดมากกว่าทานกับแกงส้มอร่อยมาก ๆ ...

ผมเอาของฝากบ้านผมมาฝากบ้างครับ...

ขอบคุณครับผม...