เมื่อเช้าได้รับจดหมายที่เขียนด้วยลายมือจากน้องสาวท่านหนึ่ง ซึ่งเมื่อสัปดาห์ก่อนโกรธผมเรื่องการเรื่องงาน (แต่ผมไม่รู้สาเหตุแน่ชัดว่าวันนั้นผมพูดอะไรไปบ้าง เขาจึงโกรธผม) พอจำลางๆได้ว่าพูดแหย่เล่นหลายเรื่องแต่เป็นเรื่องหนักๆทั้งนั้น ไม่นึกว่าจะคิดมากอย่างนี้ และผมก็ไม่สบายใจเป็นอย่างมากในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

ผมขออนุญาตคัดลอกเนื้อความในจดหมาย...

ถึง พี่ชายที่เคารพ

อย่างที่เคยบอกนั่นแหละค่ะ Experience is the best Teacher ประสบการณ์คือครูที่ดีที่สุด และครูเองก็ต้องใช้สถานการณ์ที่เกิดขึ้นให้เป็นประโยชน์กับลูกศิษย์ให้มากที่สุด เช่นกันน้องเชื่อว่าเรื่องราวครั้งนี้ก็คงเป็นครูที่ดีที่สุดของพี่ชายเช่นกัน ใจเขาใจเรา สุภาษิตไม่มีวันตาย ยังจำได้ไหม พูดไปก็เหมือนสอนหนังสือสังฆราช ช่างเถอะ! แต่นี่คือส่งที่น้องต้องการจะบอกพี่ชาย

น้องเป็นคนโกรธง่ายหายเร็ว ถึงแม้จะโกรธมากมายแค่ไหน แต่เชื่อเถอะ แป๊บเดียวก็ลืม ที่ยืดเวลาให้นาน โดยไม่บอกพี่ชาย ก็แค่...ต้องการให้ประสบการณ์พี่ชายเท่านั้น บางสิ่ง เราอาจไม่ได้คิดมากอะไรกับสิ่งที่เราทำ แต่เคยหยุดคิดถึงคนที่ถูกกระทำ บ้างหรือไม่ว่าเขาสนุกไปกับเราหรือเปล่า ไม่ใช่เฉพาะกับน้องนะ ทั้งกับเพื่อนในสำนักงานของพี่ชายด้วยนั่นแหละ

อิอิ...ดีกันะคะคุณพี่

ปล.พากันเชื่อหมดเลยเน๊าะ ว่าน้องโกรธจริงๆ แต่ก็โกรธจริงๆนะ แต่โกรธคุณลุงไม่ลงหรอกค่ะ

 เรื่องที่เกิดขึ้นนี้สอนให้ผมรู้ คำพูด นั้นจะทำให้เราเป็นพระเอก หรือ เป็นโจร ก็ได้ ดังนี้ต้องคิดถึงใจเขาใจเรา และไตร่ตรองก่อนจะพูดสิ่งใดไป เพราะเราเอาคืนกลับมาแก้ไขไม่ได้

สุดท้ายต้องขอขอบคุณน้องคนนี้ที่ช่วยเตือนสติ ให้ระมัดระวังในการพูดจาให้มากว่านี้ (ปาก...(โฮ้ง)...ให้น้อยลง)

KPN