การตัดสินจริยธรรมของคนจะดูเพียงพฤติกรรมที่ผิวเผินไม่ได้เพราะ ..จิตมนุษย์นี้ไซร้ ยากแท้ หยั่งถึง

     วันนี้ขอฝืนสังขารและขัดคำสั่งหมอมานั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์สักพัก(คงไม่เป็นอะไร) เพราะอัดอั้นอยากบันทึกมาหลายวัน ก็ขอเล่าเรื่องคลายเครียดสักเรื่องก็แล้วกันนะ 
      ทับทิมอยู่ในครอบครัวที่ค่อนข้างจะหัวโบราณ  ได้รับการอบรมให้อยู่ในกรอบขนบธรรมเนียมประเพณีและวัฒนธรรมของไทยอย่างเคร่งครัด  ตั้งแต่เด็กจนโตเป็นสาว  ดังนั้น  เธอจึงเป็นผู้ที่รักนวลสงวนตัว ไม่เที่ยวเตร่คบค้าสมาคมกับชายใด 
       ครั้งหนึ่ง ทับทิมมีความจำเป็นต้องไปราชการต่างจังหวัดโดยลำพังหลายวัน  และจำเป็นต้องพักค้างคืนที่โรงแรมด้วย      ในคืนแรกทับทิมรู้สึกตื่นเต้นและหวาดกลัว   จนนอนไม่หลับ  จึงเปิดประตูออกมายืนที่ระเบียงด้านหลัง   สักครู่ทับทิมก็ผลุนผลันออกจากห้องลงไปเคาะประตูห้องผู้จัดการโรงแรม  พอผู้จัดการเปิดประตูออกมา ทับทิมก็ต่อว่าทันที
      “ฉันไม่คิดว่าโรงแรมที่มีชื่อเสียงอย่างนี้จะปล่อยให้แขกที่ไม่มีวัฒนธรรมมาทำบัดสีอย่างน่าละอายที่สุด  คุณต้องจัดการเดี๋ยวนี้  ไม่เช่นนั้นฉันจะย้ายไปอยู่โรงแรมอื่น” 
      “ เป็นไปได้ยังไงครับ”  ผู้จัดการงุนงง  ทับทิมคาดคั้นต่อ
       “เชิญคุณมาดูให้เห็นกับตาได้เลย”  ว่าแล้วทับทิมก็เร่งเร้าให้ผู้จัดการตามไปที่ห้องพัก แล้วเธอก็เปิดประตูออกไปที่ระเบียบด้านหลัง 
       “โน่นไง  คุณดูเสียให้เต็มตา  คนอะไรบัดสีบัดเถลิงที่สุด”  ทับทิมโวยวาย 
       “ขอประทานโทษเถอะครับ  จากที่มองอยู่นี่ผมเห็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งเปลือยท่อนบนเท่านั้น” 
      “คุณนี่เป็นผู้จัดการได้อย่างไร  ทำไมคุณไม่ปีนขึ้นไปบนโต๊ะชะโงกหน้าดูซิว่าจะเห็นมั้ย”