เมื่อแรกเช้าเป็นเช้าชื่นที่สดใส ... คนเราก็ย่อมเบิกบานใจที่จะทำงานได้อย่างเต็มที่ และมีความอิ่มสุขกับการเป็นส่วนหนึ่งของงานในแต่ละวัน

ทุกวันนี้ผมมีเจ้าหน้าที่ในสังกัดที่ต้องกำกับดูแล  จำนวน  11  คน  ...  ผมเคยเปรยอยู่บ่อยครั้งว่าไม่อยากรับงานเกี่ยวกับการบริหาร  เพราะรู้สึกเหนื่อยกับการต้องดูแลคน...

 

อันที่จริงการดูแลงานนั้นเป็นสิ่งที่ผมชื่นชอบอยู่แล้ว  กระนั้น  การดูแลงานก็ฉีกแยกออกจากการดูแลคนไม่ได้อยู่วันยังค่ำ   เพราะงานจะขับเคลื่อนไปในทางที่ดี - หรือไม่ดี  ก็ล้วนแล้วแต่ขึ้นอยู่กับการขับเคลื่อนของ "คน"  หรือ "บุคลากร"  อยู่นั่นเอง

 

ผมเชื่อว่า -  การเหน็ดเหนื่อยกับ "การดูแลคน"  เป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติที่บรรดาหัวหน้างานทั้งหลายต่างขับเคี่ยวอยู่อย่างไม่ว่างเว้น  ใครที่เจอลูกน้องที่เต็มไปด้วสำนึกอันดีต่อการงานก็ถือว่าโชคดีไป  แต่ใครเจอลูกน้องที่ "เขี้ยวลากดิน"  หรือไม่ก็เป็น "จระเข้ขวางคลอง"  ก็ย่อมต้องลงแรงกาย, ลงแรงสมองมากขึ้นเท่าตัว

 

หลายสำนัก  หลายเกจิอาจารย์   ล้วนกล่าวอ้างถึงศาสตร์และศิลป์ของการบริหารงานที่ดีว่าควรต้องทำอย่างโน้นอย่างนี้...ผมเองก็พยายามเหลือทนต่อการศึกษาในประเด็นต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง

 

แต่ผมกลับมีความเชื่อมั่นในหลักปรัชญามนุษยนิยมเป็นที่ตั้ง   ผมไม่เคยสิ้นหวังต่อการเชื่อมั่นในศักยภาพและความดีงามที่มีอยู่ในตัวตนของมนุษย์ -  ดังนั้น  ผมจึงพึงใจรอ  และเรียนรู้ที่จะ "ใจเย็น"  ต่อการติดตามงานอย่างมีจังหวะ  ไม่จี้งานแบบเร่งด่วน หรือ "แดกด่วน"

 

และระยะหลังผมก็คิดขึ้นมากลางสายลมแสงแดดว่า ..จากนี้ไป  ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ  ผมตั้งใจจะไม่ "ตามงาน"  หรือ "จี้งาน"  กับลูกน้องตั้งแต่แรกเช้าของการทำงานในแต่ละวัน   แต่จะปล่อยให้เขาได้มีเช้าที่สดชื่น  ..ไม่เคร่งขรึม   หรือหวาดวิตกกับการถูกเร่งงาน ...  โดยหวังว่า   เขาจะมีเช้าที่สดใส  ทำงานในวิถีของตนเองอย่างมีความสุข  บนพื้นฐานของความรับผิดชอบและรู้ตัวเองว่า "ควรจะทำอะไร มาก - น้อยสักแค่ไหนเป็นสำคัญ"

 

ผมอยากให้คนทำงานเริ่มชีวิตการทำงานในแต่ละเช้าด้วยความสดชื่น   เสมือนการมีเช้าชื่นแห่งความรักอยู่เสมอ   ไม่วิตกจริต - ไม่หวาดกลัวที่จะต้องถูกเรียกเข้า "ห้องเย็น"  ตั้งแต่แรกเช้าของการทำงาน  

 

เมื่อแรกเช้าเป็นเช้าชื่นที่สดใส   ...  คนเราก็ย่อมเบิกบานใจที่จะทำงานได้อย่างเต็มที่   และมีความอิ่มสุขกับการเป็นส่วนหนึ่งของงานในแต่ละวัน  มีความสุขกับการเป็นส่วนหนึ่งขององค์กร ...

 

ผมเชื่อเช่นนั้นนะครับ....จึงได้ใช้วิธีนี้กับ  "การดูแลคน"   มาแล้วระยะหนึ่ง   บนพื้นฐานที่เชื่อว่ามนุษย์มีศักยภาพและความดีงามในตัวตนของมนุษย์  ...  (โดยไม่จำเป็นต้องให้ใครมาบงการอะไรมากนัก, ตระหนักรู้และตระหนักทำด้วยสำนึกอันดีของตนเอง)  ....