สมัยที่ผมกำลังเรียนอยู่ชั้นม.ปลาย มีช่วงหนึ่งของชีวิตที่ออกนอกลู่ไปมาก จนใครจะฉุดไว้ได้ แต่เชื่อหรือไม่ว่าจดหมาย 1 ฉบับ จำนวน 2 แผ่น ที่เขียนด้วยลายมือของพี่สาวของผม (ดูน่าตา) ที่ขณะนั้นเรียนอยู่ที่กรุงเทพ เป็นพลังอันยิ่งใหญ่ที่ทำให้ผมเริ่มที่จะหวนมาเดินตามลู่ เป็นผู้เป็นคนกับเขาบ้าง

ผมยังเก็บมันไว้ตอนนี้เป็นเวลา12 ปีแล้ว จะมาเปิดอ่านเพื่อระลึกความหลังถึงชีวิตแบบลูกผีลูกคน และจะเก็บมันไว้ตลอดไปครับ จึงนำมาฝากผู้ที่กำลังจะหลงทางชีวิต โดยเฉพาะวัยรุ่นสมัยนี้ครับ

: เขียนเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ.2538 ณ หอพักวิทยาลัยพยาบาลทหารบก

<table border="0" align="center"><tbody>

   

</tbody></table></span></span><p> </p><p>KPN</p>