พวกน้องๆสาวๆทั้งหลายวิ่งกรูกันเข้ามาในห้องทำงานรุ่นพี่  แล้วบอกว่าข่าวด่วนๆ ! พี่อ่านหนังสือปกเขียว แล้วยัง? 

        รุ่นพี่ถอดแว่นสายตายาวแล้วมองหน้าน้องอย่างฮงๆ   น้องก็บอกว่าก็ปกเขียวๆที่มหา’ลัยแจกน่ะ  เล่มนั้นน่ะ  ที่แจกนานแล้วน่ะ

        พี่แกใส่แว่นกลับแล้วทำหน้างงหนัก  วัยรุ่นชักเซ็งเลยเฉลยว่าเล่มนั้นไฮ     เล่มชื่อยาวๆว่า “ เกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2548 และแนวทางการบริหารเกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2548” (เลขอารบิก)ที่มหา’ลัยออกเป็น ”ประกาศมหาวิทยาลัย(...ชื่อสงวนไว้เพื่อสวัสดิภาพของผู้เขียน..)เรื่อง การปฏิบัติตามเกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรระดับอุดมศึกษา พ.ศ. ๒๕๔๘    และ แนวทางการบริหารเกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรระดับอุดมศึกษา  พ.ศ. ๒๕๔๘  (เลขไทย)นั่นไฮ !”

        พี่ร้องอ๋อบอกว่าอ่านแล้ว แกไม่เคยเห็นมหาวิทยาลัยแจกอะไรที่สนุกน่าอ่านอย่างนี้มาก่อน  เอกสารประกอบ  การประชุมแกก็ยังอ่านไม่ละเอียดเท่านี้ 

         น้องๆทำหน้างงมั่งแล้วก็ถามว่ามันสนุกตรงไหน  ไอ้ข้อกฎหมายยากๆนั่นน่ะ 
         พี่แกวางท่าดูดีมีมาตรฐาน  แล้วตอบอย่างมีหลักการเป็นข้อๆดังนี้....... 

        หนึ่ง  สนุกตอนเปิดอ่าน  พอเปิดเจอที่หน้าตาเหมือนกฎหมายก็อ่านไม่รู้เรื่อง  แต่เขามี    ฉะ - เหลย  ย้ำ ! 

        เขามี ฉะ - เหลยให้ตอนท้าย    แกว่าสนุกเหมือนอ่านนิยายลึกลับสอบสวน     คือเราเปิดดูคำตอบตอนจบซะก่อน        แล้วค่อยอ่านข้างหน้า  อ่านแล้วจะรู้สึกว่าเราเข้าใจ และมองเห็นอะไรชัดขึ้น  เหมาะสำหรับคนเกือบฉลาดอย่างแก  

        ไอ้ที่สงสัยและคิดแย้ง  คิดตั้งคำถามต่อในใจ  เขาก็ตั้งคำถามและคิดคำตอบดักหน้าไว้ให้เราหมดทุกข้อ  เหมือนได้คุยกับคนฉลาดๆน่ะ  เราก็สนุกที่ได้เห็นวิธีคิดดักหน้าดักหลัง  ดีออกเราจะได้มาวางแผนของเรามั่ง โรงเรียนเราเรื่องอะไรเราจะยอมให้เพื่อนมาทุบเอาง่ายๆ

       รุ่นน้องอ้าปากจะเถียง  พี่แกรีบพูดต่อว่า
       สอง  สนุกตรงชัดเจน  เข้าใจไหม  มันชัดเจนในหลายๆเรื่อง    ชัดเจนบางรักซอยเก้าอย่างแท้จริง   เช่นแกเคยสงสัยเรื่องปรับปรุงกับพัฒนาหลักสูตรมานาน    ถามใครก็กลายเป็นเถียงหวิดจะได้กลายเป็นทะเลาะกับเขาทุกที  เดี๋ยวปรับเล็ก  เดี๋ยวปรับกลาง  เดี๋ยวปรับใหญ่  แกสับสนในชีวิต    จนแกมาอ่านเจอว่า  อ๋อ! หลักสูตรใหม่  หน้า 53  ข้อ1 เป็นงี้ๆ..  หลักสูตรปรับปรุง  หน้า 54 ข้อ 2 เป็นงี้ๆ..   เขาอธิบายดี   ชัดเจนแจ่มแจ๋วเลย

        รุ่นน้องอ้าปากหวอ  ประมาณว่าอึ้งและทึ่งที่พี่แกจำแม่นขนาดนี้  พี่แกได้ทีรีบพูดต่อว่า

         สาม  สนุกตอนเถียงกับเพื่อน  แกว่าสนุกชะมัดเลยเพราะเพื่อนไม่อ่าน  หรือไม่ก็ยังอ่านไม่จบ  หรือไม่ก็อ่านจบแต่ไม่อ่านตีความอย่างละเอียดรอบคอบ ส่วนแกอ่านไม่ต่ำกว่าสิบรอบพอเพื่อนถามแกก็ตอบฉอดๆๆๆ จนเพื่อนๆ อึ้งและทึ่งที่พี่แกจำแม่นซะขนาดนั้น  (แต่ไม่ได้บอกว่าที่ตอบเขาไปผิดๆ เพราะตีความผิด ก็เยอะเหมือนกัน)

        รุ่นน้องทำหน้าเลื่อมใส  พี่แกยิ่งได้ใจเลยยิ่งพูดต่อว่า
        สี่   สนุกที่ได้ลับสมองเตรียมรับมือ  เพราะเราต้องเจอ สมศ. (สำนักมาตรฐานและประเมินผลการศึกษา) และ  สกอ.ประเมินแหงๆ ทีมอาจารย์ประจำหลักสูตรทุกคนก็ต้องช่วยกันคิดช่วยกันทำคนละไม้คนละมือ เตรียมฐานข้อมูลทุกอย่างของโปรแกรมหรือของหลักสูตรไว้ให้พร้อม  การเตรียมพร้อมทำให้เรารู้สึกมั่นใจ เหมือนอย่างพวกเธอเนี่ย ที่เตรียมพร้อมพิมพ์การ์ด  พิมพ์ซองไว้แล้ว  รอแต่ชื่อ นามสกุลเจ้าบ่าวนี่ไฮ....

       รุ่นน้องหน้าหงิกทันควัน  บอกว่าไม่ต้องมาพูดให้ช้ำใจนะพี่  ชื่อน่ะมี  แต่เขาไม่ยอมให้ใช้นามสกุลเนี่ยซี...... 

       พี่แกยิ้มอย่างมั่นใจในข้อมูล        แล้วตอบว่า

      “..หน้า 59 ข้อ 3 บรรทัดที่ 5  เกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรไม่ได้กำหนดเรื่องนี้ไว้  จึงให้อยู่ในดุลยพินิจของสถาบันอุดมศึกษานั้นๆ.”                                    
                                                        !!!...    

 

 

 

............................................................................................................

หมายเหตุ : 

               เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง  มีจุดมุ่งหมายเพื่อจูงใจให้บุคลากร สนใจอยากอ่านระเบียบปฏิบัติ ที่จะมีผลต่อทุกคนในองค์กร    ขอยืนยันว่าเนื้อหาทั้งหมดตั้งแต่ต้นเรื่อง  มิได้พาดพิงถึงผู้ใดทั้งสิ้น........   และ  ขอยืนยันว่าตอนจบ...ก็มิได้พาดพิงถึงบุคคลภายนอกแต่อย่างใด.