คุณแม่พยายามให้เธอเขียนเอง แต่กลับโดนเธอยุให้คุณแม่เขียนซะเอง แล้วกำชับอย่างแข็งขันด้วยว่า "อย่าลืมถ่ายรูปลูกหมาขึ้นบล็อกด้วยนะคะ"

เห็นครูอ้อย แนะนำลูกสาวคนใหม่ ให้เรา ๆ ชาวบล็อกได้รู้จักกันไปแล้ว  ซึ่งจริง ๆ แล้ว วันที่ครูอ้อยได้ลูกสาวคนใหม่  ก็เป็นวันเดียวกันกับที่ดิฉันได้ลูกสาวคนใหม่เหมือนกันค่ะ 

ซึ่งตอนนั้นดิฉันยังเฉย ๆ ยังไม่คิดที่จะแนะนำลูกสาวคนใหม่ ให้เพื่อน ๆ ได้รู้จัก  (กะจะเก็บไว้ให้น้องฟางเธอแนะนำเอง)  แต่พอน้องฟางมาได้อ่านบันทึกพ่อครูบาฯ แล้วเห็นว่าพ่อครู  ได้ลูกหมาตัวใหม่มา  เธอก็เลยคิดอยากที่จะโชว์ลูกหมาของเธอบ้าง 

คุณแม่พยายามให้เธอเขียนเอง  แต่กลับโดนเธอยุให้คุณแม่เขียนซะเอง  แล้วกำชับอย่างแข็งขันด้วยว่า "อย่าลืมถ่ายรูปลูกหมาขึ้นบล็อกด้วยนะคะ"

ลูกสาวคนใหม่ของดิฉัน  เธอชื่อ  "ปุยฝ้าย" ค่ะ  ได้มาโดยความอนุเคราะห์จากพี่ร่วมงาน เมื่อวันที่ 16 เมษายน 2550  (วันเดียวกันกับครูอ้อยได้ลูกสาวคนใหม่)  ตอนเธอครบ 2 เดือนเต็ม   เป็นพันธ์ผสม เรียกว่า "ปอมเทอเดิ้ล"  (แม่พันธ์ปอมฯ ส่วนพ่อเป็นพันธุ์ผสมระหว่างเทอเรีย+ พุดเดิ้ล)  เธอขี้เล่นมาก  ชอบอยู่คลอเคลียกับคน ที่สำคัญเธอชอบเล่นตุ๊กตามากค่ะ

ตั้งแต่ได้เธอมา  มีอะไรหลาย ๆ อย่างเปลี่ยนไปในครอบครัวเรา เช่น

  • พวกเราต้องรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุดทันทีที่เลิกงาน  จากเดิมกลับบ้าน 2-3 ทุ่ม ทุกวัน
  • ทุกคนในบ้านถูกมอบหมายให้รู้จักรับผิดชอบงานเพิ่มขึ้น  เช่น

พี่ฟาง มีหน้าที่โกยอึหมา ไปใส่ต้นไม้  (งานเบา แต่หนักกลิ่น)

น้องฟ้า   มีหน้าที่เอาอาหารและน้ำให้หมา  และคอยคัดเลือกตุ๊กตาที่เธอไม่เล่นให้ เพื่อให้เป็นเพื่อนเล่นของปุยฝ้าย

พ่อบ้าน มีหน้าที่ถูบ้าน (ถี่ขึ้น) ,  มีหน้าที่มารับพวกเรากลับบ้านเร็วขึ้น (หลังจากนั้นเธอจะไปทำงานต่อเราไม่ว่า) และที่สำคัญรับผิดชอบค่าใช้จ่ายที่จะเกิดจากการเลี้ยงหมา(ทั้งหมด)

ดิฉัน   มีหน้าที่ซักเบาะนอนของหมา และมีหน้าที่คอยสังเกตุเวลาหมาทำท่าจะอึ หรือฉี่  และมีหน้าดูแลให้ทุกคนทำงานตามที่ได้รับมอบหมาย

ที่สำคัญตอนนี้ดิฉันไม่เหงาแล้ว มีเพื่อนนั่งและนอนใกล้ ๆ ดิฉัน เวลาดิฉันนั่งทำงานข้างล่าง เป็นต้น

วีรกรรมของลูกสาวคนใหม่ของดิฉันคนนี้ ยังมีอีกเยอะคะ  ไว้จะทยอยเล่าให้ฟังนะคะ

มารู้จักลูกสาวคนใหม่ของดิฉันกันเถอะค่ะ