บล็อกเป็นสากล เป็นที่ยอมรับกันแล้วว่า เป็นชุมชนแห่งการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ แต่เป็นเพราะเหตุใด ที่ทำให้ คน ไม่ค่อยกล้าเขียน แต่ครูอ้อยรู้ เพราะ ระบบ ระบบการทำงานในหน่วยงาน ทำให้คน ไม่กล้าเขียนบันทึก
ทำไมคนในหน่วยงานบางแห่งจึงไม่กล้าเขียนบันทึก   กล่าวกันให้แคบลงก็คือ    กลัว...ความใจไม่กว้างในการเขียนและอ่านบล็อก..นั่นเอง   
ทำไมครูอ้อยรู้สึกเช่นนั้น    เพราะครูอ้อยเขียนที่นี่มานาน   และมีเรื่องร้ายแรงได้เกิดขึ้น   มาหลายต่อหลายครั้ง    แต่ครูอ้อยก็ยังยืนหยัดที่จะเขียนต่อไป    โดยไม่มีใครมาหยุดยั้ง  หรือสั่งให้เลิกเขียนได้   
เขียนให้แคบเข้ามาอีก.....ก็คือ  เมื่อเขียนแล้ว   ทำไมคนอ่านบางกลุ่ม   จึงเข้าใจว่า   ข้อความหรือบันทึกของครูอ้อย    เป็นเรื่องที่ว่ากล่าว   หรือก่อให้เกิดความแตกสามัคคี  หรือชื่อเสียงของหมู่คณะ   ครูอ้อยก็ยังไม่สนใจ    และยืนหยัดที่จะเขียนแบบนี้  หรืออย่างนี้ต่อไป   
การกระทำต่างๆ...ที่ท่านได้ทำกับครูอ้อยมา....หลายต่อหลายครั้ง   จะต้องถูกเขียน....เปิดโปงขึ้นมาแน่นอน...นี่ไม่ใช่ขู่    เพราะท่าน...มี  หรือรู้สึกว่า...ใจไม่กว้างพอที่จะเขียนหรืออ่านบล็อก   เพราะข้อความในบล็อกอาจจะแทงใจดำหรือความรู้สึกของท่าน   
โปรดอย่าลืมว่า...เขียนให้คนอ่านทั้งโลก   อ่านอีกครั้ง...เขียนให้ผู้ที่สนใจจะอ่าน...ไม่ใช่คนบางกลุ่มเท่านั้น
..ไม่มีมูล  หมามันไม่ขี้หรอก 
ใจไม่กว้างและไม่รู้ว่า   การเขียนหรือหัวใจของการเขียนเป็นอย่างไร   
หากท่านเขียนหรืออ่านไม่เป็น   แก้ให้ตรงจุด  ก็คือ  หัดเขียน  หัดอ่าน  หัดทำใจกว้างที่จะเขียน  หรือ  อ่าน  
ครูอ้อยเลิกเขียน...ไม่ใช่....วิธีการแก้...ความใจไม่กว้างของท่านเลย
หรือ  หาวิธีกดดันให้เลิกเขียน....ไม่แฟร์