บางวันเราก็หาเวลานั่งอ่าน GotoKnow ได้น้อยเหลือเกิน
เมื่อวานได้มีโอกาสแวะเข้ามา GotoKnow หลายๆรอบ แต่เป็นแบบแว้บไป แว้บมา บันทึกแรกที่ได้อ่านในวันจันทร์ อ่านก่อนเข้านอนค่ะ

ยังไม่ทันไปนอน ก็เห็นบันทึก แล้วอย่างนี้จะไม่ให้ผมรักเธอได้อย่างไร ? จากคุณ Handy แนะนำคนดีและเรื่องดีๆสำหรับนักศึกษาไทยในเยอรมัน อ่านแล้วคิดว่า ถ้าเรามีระบบแบบนี้กับทุกประเทศที่มีนักเรียนทุนรัฐบาลไทยอยู่ (ถ้ารวมทั้งหมดได้ยิ่งดี แต่นักเรียนทุนรัฐบาลจะตามได้ง่ายกว่า และถือได้ว่าเป็นกลุ่มที่โดนคัดกรองมาแล้ว 1 ชั้นว่าต้องคิดถึงตัวเองเป็นอันดับสอง ประเทศชาติมาเป็นอันดับหนึ่ง) จะเป็นที่รวมพลังชั้นดีสำหรับบ้านเรานะคะ

ส่วนช่วงเช้า ได้เข้ามา GotoKnow หลายครั้งมาก เพื่อเปิดบันทึก เวรดึกคืนนั้น..กับสัมผัสลี้ลับบางอย่าง ของคุณ k-jira ให้พวกเราชาวห้อง Chem ได้อ่านกัน ตัวเองก็ได้เข้าไปอ่านอีกรอบ ความรู้สึกที่เพิ่มขึ้นคือ ชื่นชมความเป็นนักเขียนของคุณ k-jira ที่เขียนบรรยายทุกอย่างได้ละเอียดละออและความน่ารักในการโต้ตอบสื่อสารกับผู้ให้ความเห็น นอกจากนั้นความเห็นถึงเรื่องของ การสื่อสารของจักรวาล จากคุณ Phoenix ก็ชวนให้คิดถึงเรื่องอะไรๆได้อีกหลายๆเรื่องทีเดียว 

 บันทึกประทับใจอีกชิ้นที่ได้อ่านช่วงเช้าคือ จะเลิกบ่น เลิกว่า แต่ยังไม่เลิก “นินทาเมีย” ของอ.ประพนธ์ เป็นบันทึกเรื่องธรรมดาที่เกิดกับเราและคนที่เรารักรอบๆตัวได้เสมอ แต่บางครั้งเราคงไม่ได้"กระตุก"ความคิดเช่นนี้ ชวนให้คิดได้ลึกซึ้งทีเดียวค่ะ

กลางคืนได้รับเมลให้มาตอบคำถาม อันซาบซึ้งจากคุณดอกไม้ทะเล ที่ทำให้คิดถึงสิ่งที่คุณ k-jira เธอเขียนไว้ว่า

"จะว่าไป..การกระทำของเราดูเหมือน ทำเพื่อคนอื่น แต่ความจริงแล้ว k-jira คิดว่า เรากำลังทำเพื่อตัวเราเองด้วย   นั่นคือ..ทำเพื่อเพิ่มคุณค่าให้กับตัวเราเอง ให้ตัวเรารู้สึกชีวิตนี้มีความหมาย   มีความสุขที่ตนเองมีคุณค่าต่อคนอื่น" 

เป็นคำอธิบายที่ถูกตรงมากกับสิ่งที่ตัวเองทำและได้รับอยู่กับเพื่อนพ้องชาวบล็อก GotoKnow นี้เอง

บันทึกสุดท้ายที่ได้อ่านคืนวันจันทร์ คือบันทึก ขอบคุณ: blogger หน้าใหม่..ในดวงใจ ของอ.เต็มศักดิ์ วันนี้ได้พบตัวเป็นๆของอาจารย์ เพื่อนำน้องมะปรางเปรี้ยวไปพบท่าน ตามคำเกริ่นถึงเชิงชักชวนของน้อง ได้รับทราบบรรยากาศที่ดีผ่านทางน้องมาด้วย จึงประทับใจค่ะ

หมดวันอันยุ่งเหยิงแต่ก็ไม่ห่างหายไปจาก GotoKnow แน่นอนค่ะ