เด็กๆที่อยู่ในอ้อมแขนเธอ จะปลื้มสุขและภูมิใจที่มีคุณน้าใจดีคอยปลอบโยน เช็ดน้ำตา หาข้าวหาปลา อาบน้ำแต่งตัว ป้อนนมยามโยเย คุณหลานคนไหนมีคุณน้าคนนี้โชคดีที่สุดในโลก ไปถามน้องฟ้า น้องฟาง น้องปลา น้องแปม ดูก็ได้

 

ผมจำสับสนชื่อเล่นของอาจารย์สมพรอยู่เรื่อย ที่ยกมาเขียนนี่เป็นเรื่องความสุขล้วนๆ ที่เราได้รู้จักและมีความประทับใจมาก ตรงนี้คนที่ไม่มีความจริงใจ หรือไม่เคยมีน้ำใสใจจริงให้ใคร คงสื่อเข้าไปไม่ถึงความปลื้มสุข ปากที่ว่ามีสุขก็สุกๆดิบๆแกนๆไปอย่างนั้นเอง ไม่สามารถหลอมละลายช่องว่างกับใครๆเขาได้ เสียดายเหลือเกิน ที่อยู่ซังกะตายๆไปวันๆ โดยไม่มีมิตรรักแฟนพันธุ์แท้เหมือนคนอื่น สังคมที่ร้อนรนกำลังผลิตคนที่กระด้าง มีหัวใจเป็นพลาสติกมากขึ้น ประเพณีไทยดีงามถูกแปลงไปเป็นผลประโยชน์เถื่อนเสียหมด ถ้าจะอ่านเรื่องคนทำดีอีกสักครั้งก็อย่าเพิ่งเบื่อเลยนะครับ ใช่ว่าจะมีคนดีมาให้เราเขียนถึงได้บ่อยๆ 

   

ผมนั่งนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าได้รู้จักน้าอิ่งอ๊อบตอนไหน เธอย่องมาเมื่อไรก็ไม่รู้ มารู้สึกอีกทีก็สายไปเสียแล้ว เธอมาครอบครองความเป็นญาติมิตรสนิทใจ อย่างนี้เองที่เขาเรียกว่าความจริงใจทำให้เกิดพลังบริสุทธิ์ สมัยก่อนคงเรียกว่าอภินิหาร หรือบุญพาวาสนาส่ง หรือสวรรค์มีตา แต่ถ้าถามคุณโอ๋ อโณ เธอคงจะบอกว่า ก็นี่ไงละพลังของG2K. 

ตอนแรกที่จัดงานนี้  ญาติหัวเมืองฝ่ายเหนือขานรับกระตู้วู้ คนนั้นจะมาคนนี้จะมา คุยกันล่วงหน้ายกใหญ่ บอกให้เราล้างท้องเผื่ออาหารมังสะวิรัตเอย สลัดเลย ขนมเอย  ซึ่งก็เป็นเรื่องที่น่าเห็นใจที่ความตั้งใจดีตกรถไฟขบวนสุดท้าย เราพลาดกันทั้งคู่ คนตั้งใจไปรับก็พลอยเก้อไปด้วย ผมยังคุยกับครูอ้อยว่า ความหมายมันอยู่ที่ได้มาเป็นรุ่นที่1 ต่อไปก็รุ่นที่2-3ถ้ามีการจัดอีก เอาเถอะอย่างน้อยก็มีคุณน้าอิ่งอ๊อบนี่แหละเป็นตัวแทนภาคเหนือ และเธอก็ทำหน้าที่จ๋าวเหนือได้ดีขนาดหนัก หอบของฝากของชอบมาให้เราชิมกัน จนนึกว่านั่งอยู่ในกาดต้นลำไย  

   

ก่อนจะมาเจอะเจอกัน เห็นแต่รูปคุยกันทางตัวหนังสือ ที่เธอทำให้ตัวอักษรหกคะเมนตีลังกาขำกลิ้ง แซวคนโน้นคนนี้อยู่เนืองๆ พอเจอตัวจริงก็บอกได้ว่าใช่เลย รังสีเฮ้ากวงมันบอกว่าคนนี้แหละน้าอิ่งอ๊อบที่เราแอบชื่นชม ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ ทั้งตัวตนเป็นคนที่รักลูกๆหลานๆ เด็กๆที่อยู่ในอ้อมแขนเธอ จะปลื้มสุขและภูมิใจที่มีคุณน้าใจดีคอยปลอบโยน เช็ดน้ำตา หาข้าวหาปลา อาบน้ำแต่งตัว ป้อนนม ยามโยเย คุณหลานคนไหนมีคุณน้าคนนี้โชคดีที่สุดในโลก ไปถามน้องฟ้า น้องฟาง น้องปลา น้องแปม ดูได้  

จะว่าเหมือนครูในโรงเรียนอนุบาลก็ไม่ใช่ เธอเป็นอะไรที่มากกว่านั้น เสียดายที่มาแล้วก็ไม่มีเวลาแม้แต่จะนั่งคุยกันสัก20นาที มันเป็นอะไรก็ไม่รู้นะ คนที่รักเข้ามาพร้อมกันหมู่มาก สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้คุยอะไรเป็นชิ้นเป็นอันกับใครสักคน นี่คือจุดเสียดายในการพบกันครั้งแรก เอาแต่ดีใจปลื้มใจจนลืมเรื่องอื่น คราวต่อไปคงต้องแจกบัตรคิวเหมือนเด็กสอบสัมภาษณ์ จะได้รายละเอียดมาเล่าอีกเยอะ   

วันหนึ่งผมได้รับโน้ตสั้นๆผ่านบล็อกว่า..“คุณพ่อขา วันนี้หนูร้องไห้” ยังนึกในใจว่าการที่คนใจแกร่งจะยอมร้องไห้นั้นคงเป็นเรื่องที่สำคัญสัมพันธ์ส่วนจิตใจ ดูเหมือนอาจารย์แป๋วมาช่วยไขความกระจ่างบอกว่าเพื่อนร่วมชายคามีอุบัติเหตุ เธอบรรจงเย็บแผลให้อย่างเรียบร้อยด้วยมือเธอเอง นั่นก็หมายความว่าเธอพร้อมจะทุ่มเทให้กับสิ่งที่รักและทะนุถนอม  

ผมชื่นชมกับญาติท่านนี้มากๆ มีแต่ความปรารถนาดีให้กันไม่อั้น ถ้าในโลกใบนี้จับคนที่ผมรักมาเข้าแถว น้าอิ่งอ๊อบจะยืนอยู่ต้นขบวน ถ้ามีคนบอกให้นับ เธอจะเป็นคนแรกที่พูดว่า1แล้วคนอื่นๆก็จะนับ2-3-4ตามลำดับ มาครั้งนี้ผมไม่มีอะไรมอบให้เธอ บังเอิญช่วงที่ไปเดินป่า มองไปเห็นดอกไม้หล่นค้างบนกิ่งไม้เล็กๆ คงจะหล่นลงมาใหม่ๆสียังสดใส จึงถ่ายภาพมาลงในPower Point แล้วเขียนกลอนกำกับไว้    

แด่..อึ่งออบ คนดีด้วยดอกนี้  

หล่นลงที่พอดีมีกิ่งก้าน  

ไม่โดนดินโดนอะไรไปแพ้วพาน  

ยังสวยสดสวยหวานชื่นบานเอย 

น้าอึ่งออบเล่าว่าหอบงานมาทำด้วย ลงมาจากเชียงใหม่คราวนี้เธอเอาแคบหมู น้ำพริกอ่องมาฝากพวกเรา เมนูอาหารมื้อจ๋าวเหนือจึงมีข้าวเหนียว น้ำพริกหนุ่ม แคบหมู ใส่อั๊ว แหนมเห็ด ผมบิแค็บหมูมาจิ้มกับน้ำพริกหนุ่ม เพียงคำแรก พูดกับตัวเองว่า  ”ใช่เลย” นั่งซึมโดยไม่รู้ตัวคิดไปถึงวันเก่าๆ..วันที่ผมไปเป็นเขยเชียงใหม่ ใช้ชีวิตคู่อยู่กับรักแรกพบที่เป็นคนเหนือหลายสิบปี จึงคุ้นเคยและชอบอาหารเหนือมาก แกงแค ขนมจีนน้ำเงี้ยว แกงพื้นเมืองใส่ปลาย่าง ใส่อั๊ว เนื้อย่าง และที่ชอบมากคือน้ำพริกหนุ่ม  

ปีที่แล้วยังปลูกพริกลูกโตๆไว้เก็บมาตำน้ำพริกหนุ่ม แต่มันไม่อร่อยเท่าที่เธอทำ มาคราวนี้ได้ชิมรสอาหารจากต้นตำหรับ ทำให้ความหลังพังทะลักออกมา ถึงเธอผู้จากไปสู่สรวงสวรรค์ ..จะทำอย่างไรได้นอกจากนั่งกินเงียบๆคิดเงียบๆท่ามกลางความอร่อยของใครๆ กินไปน้ำตาก็ไหลอาบใจ เธอสุขสบายดีไหมหนอคุณแดง ลาแล้วลาลับไม่กลับมาเข้าฝันบ้างเลย..ผมชำเลืองไปที่อึ่งออบ เธอผู้นำความหลังมาเยือนให้ย้อนรอยอดีต.. เธอไม่รู้หรอกว่าผมกำลังคิดอะไร

ดูเหมือนเธอจะมาถึงก่อนทีมปักษ์ใต้ที่รถไฟเสียเวลา กว่าจะหากันเจอตามที่นัดหมาย เธอเขียนยั่วความสนุกในบล็อกว่า ..”คืนนี้คงหาที่นอนใต้สะพาน“ คุณแป๊ดเขียนมาแนะนำว่า “ทำไมไม่ไปหาที่นอนข้างสนามหลวง เผื่อจะเจอผีต้นขนุน” ก๊วนนี้เขารับมุขฮากันเด็ดสะระตี่ ที่มาของคำว่าก๊วนเฮฮาศาสตร์

จึงมีความเหมาะสมใช่ไหมละครับ กลุ่มญาติที่เดินทางระหว่างสิงห์เหนือเสือใต้ วางแผนขึ้นรถไฟมาเจอกันที่กรุงเทพ แล้วเหมารถตู้มาด้วยกัน ขากลับจะแยกย้ายกันขึ้นเครื่องบิน เห็นพลังคิดและวิธีการบริหารเวลาของเธอไหมครับ ถ้ามาด้วยใจไปไหนก็ไปได้  ถ้าจัดงานนี้ที่ดาวอังคาร ผมคิดว่าญาติเหล่านี้คงหาวิธีเดินทางการจ้าละหวั่น เรื่องนี้สะท้อนให้เห็นว่า พลังใจนั้นมีอานุภาพมหาศาล ควรบริหารกำลังใจไว้ให้แข็งแกร่งอยู่เสมอเหมือนน้าอิ่งอ๊อบคนดีของผม