หลายคนอาจจะไม่ค่อยชื่นชมเท่าไรนักกับความล้มเหลว แต่ทุกคนก็คงปฏิเสธไม่ได้ว่าเคยประสบกับความล้มเหลวมาแล้ว มากบ้างน้อยบ้างต่างกันออกไป
จากประสบการณ์ของการทำหน้าที่ในบทบาทของคุณอำนวยที่ผ่านมา แม้จะอยู่ในหน่วยงานเล็กๆ ทำหน้าที่ในกลุ่มคนไม่มากนัก ดูเหมือนจะง่ายๆ แต่ขอเรียนว่าการอำนวยให้เกิดการ ลปรร.ในหน่วยงานทั้งวงของเจ้าหน้าที่ผู้ที่จะลงไปทำงานกับชาวบ้าน และเอื้ออำนวยให้เกิดการ ลปรร. ในวงของเกษตรกรนั้น
- ได้พานพบทั้งความราบรื่น บรรลุตามเป้าหมายตามกระบวนการที่กำหนด ก่อให้เกิดการ ลปรร. และขยายวงไปได้ทั้ง 2 ระดับ (เจ้าหน้าที่/เพื่อนร่วมงานและชาวบ้าน/เกษตรกร)
- แต่อีกซีกหนึ่งของประสบการณ์ (ส่วนมาก) หากประเมินตามสถานการณ์จริง ไม่เข้าข้างตัวเองและไม่คิดแบบเห็นแก่ตัว/ผักชีโรยหน้า หรืออะไรก็แล้วแต่...สิ่งที่ได้พานพบจากการทำหน้าที่ของคุณอำนวยก็คือ...ความล้มเหลวครับ
ความล้มเหลวหรือความผิดพลาดจากการทำหน้าที่ของคุณอำนวยนั้นไม่ได้เป็นสิ่งที่เลวร้าย หรือเป็นสิ่งที่ไม่ดีและไม่ควรกล่าวถึง แต่ประสบการณ์ในด้านของความล้มเหลวนี้ ผมคิดว่าทุกคนที่ทำหน้าที่ของคุณอำนวยที่มีประสบการณ์อาจคิดเหมือนผมว่า "ความล้มเหลวเหล่านั้น เป็นบทเรียนอันสำคัญยิ่งที่คุณอำนวยทุกคนที่ควรจะยอมรับ และหันหน้าเข้ามาคิด วิเคราะห์หาเหตุ-ปัจจัย และเรียนรู้จากประสบการณ์นี้" เพื่อเป็นคลังความรู้-ประสบการณ์สำหรับการก้าวเดินไปบนเส้นทางของการจัดการความรู้ ในบทบาทของคุณอำนวยต่อไปในอนาคต
คุณอำนวยคงไม่เพียงแต่จะชื่นชมและเรียนรู้บทเรียนจากความสำเร็จเท่านั้น ความล้มเหลวก็เป็นบทเรียนอันสำคัญยิ่งที่จะเข้ามาเรียนรู้จากมันได้เช่นกัน บางครั้งผมยังเคยคิดขอบคุณในบางงาน/กิจกรรม/กระบวนการที่ติดขัดไม่รื่นไหล หรือวงของการ ลปรร.สะดุดลง จะเนื่องมาจากเหตุผลใดก็แล้วแต่ ก็ยังคิดขอบคุณอยู่ดี เพราะทำให้ผมได้เรียนรู้และหูตาสว่างในหลายๆ เรื่อง ทั้ง
- คน...สังคม
- งาน/กิจกรรม
- กระบวนการ
- สถานที่
- ช่วงเวลา
- บรรยากาศ
- ฯลฯ
เพราะความรู้นั้นขึ้นอยู่กับบริบท ดังนั้นอย่ามองข้ามความล้มเหลวนะจะบอกฮื้อ.......555
บันทึกมาเพื่อการ ลปรร.
วีรยุทธ สมป่าสัก 06/04/50
ออกอาการเดียวกันทั้งนั้นค่ะ แต่ก็ต้องเดินหน้าต่อไป เราให้กำลังใจกันเองบ้างน่าจะดีนะ
เรียน คุณหมอนนทลี และเจ๊ศรีวิภา