รายงานชีวิตประจำวันของนักศึกษาปริญญาเอกภาษาอังกฤษที่มหาชีวาลัยอีสาน จังหวัดบุรีรัมย์

 เป็นความภูมิใจเล็กๆๆของผู้เขียนที่ได้ออกจากมหาวิทยาลัยแต่เช้า แต่ความภูมิใจใหญ่คือ ได้พบพี่อ้อยและคนรู้ใจที่หน้ามหาวิทยาลัยพร้อมน้องขวัญ ลูกสาวพี่อ้อย  การเดินทางก็ปกติดี แต่ด้วยการเดินทางที่ผู้เขียนชอบเดินทาง ทางรถประจำทางปรากฏว่า ผู้เขียน งง งง พาพี่อ้อยเข้าไปในห้วยแถลง ฮ่าๆๆๆ ยังไม่หลงครับ    ทันทีที่ถึงบ้านพ่อก็พบพี่ดอกแก้ว พี่หนิง พ่อครูบาสุทธินันท์และเด็กน้อยสามคนของ DSS  พ่อครูบาสุทธินันท์เตรียมการได้รวดเร็ว เนื่องจากทีมของปูนเพิ่งออกไป คุณทวีสินยังอยู่กับเราเลย

                  

มาดูป้ายทางเข้าเสียก่อน 

<p align="justify">        </p><p align="justify">  นี่เหล่า blogger ที่มาก่อน รอสิงห์เหนือและเสือใต้ กันอยู่ </p><p align="center"></p><p align="justify">    </p><p align="left">   พี่ดอกแก้วให้หนังสือ จากเด็กรักป่า พี่นก นิรมล เมธีสุวกุลเขียน </p><p></p><p>        </p><p align="justify">   อาหารอร่อยหรือไม่อร่อยดูพี่หนิงผมเสียก่อน ฝีมือคนรู้ใจพี่อ้อยทำผัดหมี่โคราช </p><p></p><p>         </p><p align="justify"> ความอบอุ่นที่ได้รับจากพ่อครูบาและเหล่ากัลยาณมิตรเปรียบเหมือเจ้าไก่ตัวนี้ครับ</p><p align="justify"></p><p align="justify">        ผู้เขียนยังไม่ได้รายงานการเดินทางมาของสิงห์เหนือและเสือใต้ พร้อมเหล่าทะโทน น่ารักสี่คน  การเลี้ยงเด็กถ้าให้เด็กอยู่กับผู้ใหญ่ เช่นคุณตาคุณยาย ผู้ใหญ่จะการอบรมให้ลูกหลานไปในตัว ดีใจที่เหล่าทะโมนมา ทำให้ผู้เขียนไม่เหงา ที่สำคัญคือชอบการถามคำถามของเด็ก ทำให้ผู้เขียนได้คิดอะไร สนุกๆๆอีกมาก ขอรายงานเหตการณ์ทั่วๆๆไปก่อนนะครับ  รอท่านอาจารย์ paew มาจากขอนแก่น อีกท่านหนึ่ง ขอบคุณครับ</p>