ไม่สอนไม่รู้
                วันนั้นเห็นเด็กๆ ป.1  สวมใส่ชุดว่ายน้ำ   เข้าแถวเดินเป็นรถไฟ  โบกมือให้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างมีความสุข    ครูเอียดเลยตามไปดู เด็กๆเรียนว่ายน้ำกัน    เห็นเด็กๆเรียนว่ายน้ำอย่างสนุกสนานทั้งเด็กและครูผู้สอน  ก็เลยสงสัยว่าครุมีวิธีการสอนเด็กๆทั้งห้องอย่างไร   เพราะครูสอนว่ายน้ำต้องสอนให้เด็กมีทักษะการว่ายน้ำ  และที่สำคัญต้องดูแลความปลอดภัยของเด็กด้วย      พอเด็กขึ้นจากสระน้ำเรียบร้อยครูประจำชั้นก็รับเด็กขึ้นห้องเรียน  ครูเอียดเลยได้โอกาสรีบไปถามข้อสงสัยกับครูอรุณ  พี่ใหญ่กลุ่มสาระการเรียนรู้พลานามัย   ครูอรุณเล่าให้ฟังอย่างภาคภูมิใจ ว่า “ ดีใจที่เป็นครูและกิจกรรมการสอนที่ภูมิใจมากที่สุด คือ การสอนว่ายน้ำของนักเรียน ช่วงชั้นที่1   โดยได้สอนกลุ่มเด็กที่ไม่เป็น ยอมรับว่าเทอมนี้ เด็กที่กลัวน้ำ แตกต่างกันไป กลัวคนละอย่าง แล้วมารวมอยู่สระเดียวกันในชั่วโมงนักเรียนบางคนลงไปยืนในน้ำเฉยๆ บางคนนั่งอยู่ขอบสระขาห้อยลงน้ำอย่างเดียว ครุอรุณใช้เทคนิคอยู่หลายวิธีจนกลับมาดูตัวเองว่า ครูสอนไม่ดีหรือเปล่า ให้ครูท่านอื่นสอนเขาก็บอกว่าไม่ใจเย็นพอ ต้องอดทนมากๆ ถึงจะสอนได้   พี่อรุณเลยตัดสินใจเปลี่ยนจากให้เด็กปฏิบัติตามครู เป็นครูตามใจเด็ก เด็กอยากเล่นให้เล่นไปก่อนและครูคอยสังเกต และดูแลความปลอดภัย ต้องใช้เวลาหลายสัปดาห์กว่าเด็กจะคุ้นกับน้ำ และเริ่มปฏิบัติตามครูทีละขั้นตอนในการเรียนว่ายน้ำ ขั้นพื้นฐาน ผลสุดท้ายเด็กก็สามารถเปลี่ยนพฤติกรรมจากการกลัวน้ำเป็นอยากเล่นน้ำ และปฏิบัติกิจกรรมการว่ายน้ำได้อย่างถูกต้อง และเป็นขั้นตอน สิ่งนี้เองที่ทำให้พี่อรุณเราภาคภูมิใจจากการสอนว่ายน้ำ”  ใครมีเคล็ดไม่ลับดีๆก็ขอเชิญบอกกล่าวกันบ้างน๊ะ  แหละนี่คือเคล็ดคลับการสอนของพี่อรุณ ที่ว่า “ไม่สอนไม่รู้”
ข้อมูล    ครูอรุณ   พุ่มพิพัฒน์