จากสิ่งเหล่านี้ได้แง่คิดว่า...การที่คนเราวิ่งไปสู่เป้าหมาย...เมื่อเป้าหมายรู้ตัวเป้าหมายก็เคลื่อนที่ต่อไปอีกไกลออกไป...แสดงถึงความเป็นพลวัตของทุกสิ่ง...

วันว่างคุณทำอะไรกันบ้างวันนี้...

ผมเองยามเช้าหอบลูกน้อย ๆวัยซนสองคนไปนั่งรถโดยคุณแม่ของลูกขับอยู่ในชุดพยาบาลไปทำงานเช้า...

เรี่องขับขี่รถยนต์นี้เธอขับมาก่อนที่ผมจะขับเป็น...เวลาเธอกลับไปเยี่ยมบ้านช่วงวัยสาว...เธอจากที่พักในมอ. หาดใหญ่ไปนครศรีธรรมราชซึ่งเป็นบ้านเกิดของเธอ...

ช่วงปลอดภัยเธอขับอยู่ในความเร็วประมาณ 130  แต่ทุกวันนี้ขับไม่เร็วแล้ว...กลัวลูก ๆ ตกใจ ฮา ๆ เอิก ๆ 

 เมื่อหาที่จอดได้แล้วเธอเข้าไปที่ทำงาน  เราสามคนเดินเล่นกินลมชมวิวลัดเลาะไปตามซอกตึกสูงใหญ่เสียบฟ้าของ

โรงพยาบาล มอ. หาดใหญ่ 

 บางช่วงมีบันไดขึ้นเนินพวกเด็ก ๆ ทั้งเดินทั้งวิ่ง...สนุกกันในยามเช้า...คนโตวิ่งไปข้างหน้าคนเล็กวิ่งไล่ตามจะให้ทันพี่ชาย  บางครั้งเลยพลาดกระโดดล้มจับกบบ้าง...

จากสิ่งเหล่านี้ได้แง่คิดว่า...การที่คนเราวิ่งไปสู่เป้าหมาย...เมื่อเป้าหมายรู้ตัวเป้าหมายก็เคลื่อนที่ต่อไปอีกไกลออกไป...แสดงถึงความเป็นพลวัตของทุกสิ่ง...

เมื่อเราแสดงความอ่อนแอสิ่งที่เข้มแข็งจะเข้ามาประชิดตัวเหมือนลูกคนโตเข้ามาหยอกน้องน้อยให้ซวนเวจัหกล้มนั้นเอง 

 แล้วเราทั้งสามก็เข้าไปเล่นในสนามเด็กเล่นใน มอ. หาดใหญ่...จนถึง 9 โมงเศษจึงกลับที่พัก...ทานข้าวและอาบน้ำ

แล้วเจ้าตัวเล็กก็หลับเพราะได้ยาแห่งการเล่นหรือการเล่นคือหน้าที่ของเด็กนั้นเองครับ  ฮา ๆ เอิก ๆ