ที่หน้าห้องครัวมีมะยมต้นหนึ่ง เกิดขึ้นเองโดยบังเอิญเพราะมีใครทำเมล็ดหล่นไว้ เผลอไม่กี่ปีก็เจริญเติบโตแผ่กิ่งก้านสาขา เป็นร่มครึ้มให้อาศัยนั่งตำน้ำพริก นั่งเล่น นั่งชิมอาหารใต้ร่มมะยมที่มีแสงรำไรนี้ ตามธรรมเนียมของภูมิปัญญาไทยโบราณ มีอุบายแยบยลดึงคนให้สนใจปลูกต้นไม้ โดยเอาชื่อบวกกับคุณลักษณะที่เหมาะสมกับตำแหน่งปลูก เช่น ชวนให้ปลูกมะยมเพื่อให้ได้รับความนิยม ชวนปลูกขนุนเพื่อให้มีคนมาหนุนนำค้ำจุน เอ๊ะตรงนี้เข้าท่า สาวๆที่พลาดขบวนต่องแต่งน่าจะปลูกขนุนเป็นร้อยต้น เผื่อเสริมบุญมาวาสนาส่งจะได้มีหนุ่มมาห้อมล้อมขอบัตรคิวจีบสะบั้น
ปีนี้มะยมต้นที่ว่า ออกผลเต็มไปทุกกิ่งก้าน แข่งกันเกาะกิ่งลูกเล็กเล็กลูกใหญ่เห็นแล้วเกิดความรู้สึกว่าเมืองไทยอุดมสมบูรณ์เหลือเกิน แค่มีมะยมต้นเดียวก็กินกันไม่หวาดไม่ไหว ผศ.ดร.ภาวดี ภักดี คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น เดี่ยวมือหนึ่งด้านถ่ายภาพประจำก๊วน ช่วยเรียกน้ำย่อย.. เห็นด้วยมากๆ เลยค่ะ ปลูกมะยมไว้ชานบ้าน เก็บลูก เก็บยอดสะดวกดีค่ะ ชอบทานใบอ่อนมะยมกับลาบ กับส้มตำค่ะ อร่อย แหนมที่ห่อด้วยใบมะยมก็อร่อยค่ะ..อื้อ...เปรี้ยวปากแล้วค่ะ
นี่เป็นตัวอย่างบางมุมของเศรษฐกิจพอเพียง ถ้ามองอะไรให้เพียงพอมันก็เห็นความพออยู่พอกินพอประมาณ และมีภูมิรับประกันว่ามันแซบหลาย แต่เจ้ามะยมต้นที่ว่านี่สิครับ
- ปีนี้ไม่รู้เกิดใจดีอะไรขึ้นมา กลายเป็นแม่ลูกดก
- แต่ละกิ่งติดผลเป็นพวงเบียดเสียดกันแน่นเต็มกิ่งเต็มต้น
- ทั้งที่ที่ไม่ได้รดน้ำใส่ปุ๋ย
- คงเพราะได้ยินคนคุยกันมั๊ง ก็เลยใจดีออกผลเยอะ
- ผมตั้งใจว่าจะเก็บไว้ให้อาจารย์แป๋วมาถ่ายรูปอวดใครๆ
- แต่วันนี้พังพาบเสียแล้ว
- กิ่งข้างบนรับน้ำหนักไม่ไหวหักทับลงมากิ่งล่าง
- เหมือนกับมือหักมาหักเล่น ลูกร่วงระนาวเต็มพื้น
เห็นแล้วก็ปลงอนิจจัง พวกที่ไม่รู้จักเศรษฐกิจพอเพียงก็เลยเดี้ยงหักลงระเนระนาด ก่อนหน้านี้แม่หมูเหมยซานก็เหมือนกัน มีเต้านมแค่14เต้า แต่คลอกลูกออกมา16ตัวนี่ก็เกินประมาณ สุดท้ายลูกหมูก็ตายไป2ตัวในช่วงแรกคลอด เสียเวลาอุ้มท้องส่วนเกินให้เหนื่อยเปล่า เมื่อเช้านี้เดินเล่นข้างบ้าน ไปเจอขนุนออกผลไล่ไปตั้งแต่พื้นไปจนถึงยอด นี่ก็เป็นแม่ลูกดกอีกประเภทหนึ่ง ผลขนุนเบียดกันเป็นกลุ่ม ทำให้ไม่สมบูรณ์ บางผลบิดเบี้ยวแคระแกรน ไม่ถึงขั้นกิ่งหักเหมือนมะยมแต่ผลเยอะไม่มีคุณภาพ
สรุปว่าหลักการเศรษฐกิจพอเพียงนั้น ไม่เฉพาะมนุษย์เท่านั้นที่สมควรนำมาปฏิบัติ แม้แต่สัตว์หรือพืชก็ควรจะมีความพอประมาณพอเหมาะพอควรแห่งตนแม้แต่เรื่องหัวใจน้องลูกหว้าลูกสาวผม ทำสาระนิพนธ์เรื่องจะครองโสดไม่โสดอย่างขะมักเขม้น นี่ก็เป็นความพอเพียงอีกมุมหนึ่งที่เห็นว่ามันแทรกอยู่ในทุกอณูชีวิต ตกลงเอาขีดความพอเพียงมาเป็นศูนย์กลางดีไหม อะไรที่มากไปมันก็จะเอียงไปข้างหนึ่งข้างใด ถ้าประคองน้ำหนักของสาระชีวิตให้สมดุล ตาชั่งของวิถีไทยก็จะตั้งเข็มตรงแน่ว
วันนี้กิจกรรมส่งเสริมเรื่องเศรษฐกิจพอเพียงเชิงรุกเริ่มขยับขยายตัว หลังจากอั้นเป็นนกทึดทืออยู่ในห้องประชุมและเวทีสัมมนาต่างกรรมต่างวาระมานาน บัดเดี๋ยวนี้มีใบสั่งออกมาจากกรมกองต่างๆ ให้จัดวาระเศรษฐกิจพอเพียงลงในสารการประชุมหรืออบรมของแต่ละหน่วยงาน เรียกว่าได้เรียนภาคทฤษฎีจนความรู้แน่นเปรี๊ยะ แต่ถ้าเรามาดูความเปลี่ยนแปลงในสังคม จะไม่ค่อยเห็นปรากฎการที่สนองหลักการนี้อย่างเป็นรูปธรรม ส่วนมากจะอยู่ในระดับสาธิต นิทรรศการ หรือไม่ก็เป็นกระบวนการไฟล์บังคับว่าต้องมีเรื่องนี้แทรกอยู่เป็นยาดำ ใครมีรู้เรื่องนี้ถือว่าไม่นิยมไทย
มหาชีวาลัยมีส่วนร่วมมาตั้งแต่ปีมะโว้แล้วละครับ ผมนี่แหละตัวดีไปเสนอหน้าเจียมเจี้ยมอยู่ในหลายเวที เป็นวิทยาการไปอบรมนักศึกษาระดับปริญญาโทของมหาวิทยาลัยแม่โจ้รุ่นแรก ในหลักสูตรภูมิสังคม ผมทำการบ้านในรูปของPower Point มหาวิทยาลัยเขาคงชอบใจ ขออนุญาตนำไปผลิตเป็นสื่อเพื่อเผยแพร่กึ่งจำหน่ายด้วย ถ้าสนใจก็ติดต่อไปที่โครงการหลักสูตรภูมิสังคมของแม่โจ้ก็ได้นะครับ.
ผมก้มหน้าก้มตาทำตามประสายากก๊อกๆเก๊กๆอยู่เรื่อยๆ เพียงแต่ทำที่ละเล็กละน้อยตามขีดจำกันของตนเอง ถามว่าพอเพียงไหม จะเอาอะไรมาวัดกิเลศของคนละครับ ถ้าถามว่าพอประมาณละ ข้อนี้พอตอบได้ว่าเราประมาณการความรู้ความคิดอะไรลงไป แล้วผลลัพธ์ออกมาอย่างไร ตัวชี้วัดน่าจะมีหลายสูตรหลายสำนัก ในฐานะลูกศิษย์ก้นกุฏิ(สคส.) ผมวัดที่ความรู้ครับ.. วันนี้เราอยู่กับความรู้อะไร?
เรามีความรู้อะไรบ้างที่จะนำไปใส่ลงในกิจกรรมที่เราจะทำ ยกตัวอย่างเช่น ผมเพาะเห็ด ผมจะเอาความรู้อะไรใส่ลงไปในโรงเห็ด เพื่อให้ได้เห็ดดอกโตๆสวยๆ เมื่อได้ความรู้เพียงพอที่จะผลิตเห็ดได้แล้ว ความรู้เรื่องการต่อเชื้อเห็ด ขยายพันธุ์เห็ด ทดลองเลี้ยงเห็ดพันธุ์ต่างๆ รวมทั้งการไปขยายพันธุ์เห็ดในธรรมชาติให้หลากหลายเพิ่มขึ้นด้วย นอกจากนี้ยังมีเรื่องการแปรรูป นอกจากช่วยให้ครัวชาวบ้านมีเห็ดรับประทานแล้ว เห็ดยังเป็นรายได้เสริมอีกทางหนึ่งด้วย เข้าตำรา “กินก็ได้ ขายก็ดี” เรื่องเห็ดจบแค่นี้หรือ ยังครับ ยังอยู่อีกไกล ที่เล่ามานี่เพิ่งเปิดหน้าสารบัญเท่านั้น การที่จะเข้าถึงเห็ดทั้งระบบไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะมาทำอะไรเล่นๆ
สำนักนี้จะอบรมรุ่นที่1ในวันที่23-26มีนาคม รุ่นที่2วันที่28-31มีนาคม หลักสูตรของเราดิ้นได้ครับ เราจะพิจารณาดูกลุ่มบุคคลว่ามาจากหมู่บ้านไหนตำบลอะไร พื้นฐานอาชีพเดิมทำอะไร สนใจเกี่ยวกับความรู้ในด้านใด พิจารณาถึงความเป็นไปได้ในการที่จะส่งเสริมฐานความรู้ที่อบรมไป ถ้าสามารถเปลี่ยนกิจกรรมเป็นกิจการได้ละเยี่ยมเลย
การฝึกอบรมคนที่มีปัญหามาก มีทุกข์มาก หมดอาลัยตายอยาก แถมเงื่อนไขจูงใจอะไรก็ไม่มี แต่เราจะต้องปั้นดินให้เป็นดาว ประเด็นเหล่านี้ต้องยอมรับว่าปัญหาแต่ละพื้นที่ไม่เหมือนกัน ถ้าอนุญาตให้เราคิดและทำตามความคิดเห็นและประสบการณ์ตรงผมก็ว่าไม่ง่ายเลย วันนี้ต้องมาขายความคิดให้ได้ให้ออก ก็จะลองดู ไม่ใช่เพื่อใครอะไรทั้งนั้น ต้องการจะทำถวายเป็นของขวัญในวาระที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงปกครองแผ่นดินโดยธรรมมา80พรรษา เหตุผลที่ทำมีเท่านี้จริงๆพระพุทธเจ้าข้า
สวัสดีครับพ่อครู
ใดใดในโลกล้วน อนิจจัง!
ใส่ความรู้ลงไปในกิจกรรมทุกกิจกรรมที่ทำ ใช้เลยครับ
และต้องไม่ลืม สร้างความรู้จากกิจกรรมที่ทำ, แลกเปลี่ยนเรียนรู้ผ่านกิจกรรมที่ทำ, และบันทึกความรู้จากกิจกรรมที่ทำ
ครูบาเขียนบันทึกอ่านมัน แฟนเพียบ
วิจารณ์
กราบขอบพระคุณท่านอาจารย์ใหญ่
เมื่อคืนก็ประชุมกันในคณะทำการว่าจะต้องใส่ เก็บ ขยาย อะไรๆยังไง และควรเรียนวิธีมองและสรุปรายงานออกมาให้ครบถ้วน เช่น
รีบเรียนให้จบๆ เรื่องหัวใจ เรื่องจิ๊บเจ้ย!!
พร้อมเมื่อไหร่ พ่อจะมาไปฉุดเอง เชื่อหัวไอ้เรื่องเถอะ แถวมุกดาหารมีสหายเยอะ ฉุดแล้วหลบเข้าดงหลวง อยู่กินกันจนมีลูกเต้าเป็นเป็นพวงค่อยโผล่ออกมา
ว่าแต่คนนี้แน่นะ รักสุดใจขาดดิ้นเลยใช่ไหม ไม่ใช่ไปฉุดมาแล้วหาว่าเขาอย่างนั้นอย่างนี้ ชี้ให้ไปฉุดคนใหม่ ไปเรื่อยๆอย่างนี้ เจ้าหว้าบรรจุเข้าในวาระสิทธิสตรีเอาตายแน่
รีบเรียนให้จบๆ เรื่องหัวใจ เรื่องจิ๊บเจ้ย!!
หายไป 1 ปี กลัวนารีเป็นอื่นครับ
ทำไมไปดูถูกน้ำใจเขาขนาดนั้น
เขาอาจจะตั้งตารอจนตาค้างก็ได้ โธ่๐๐๐ๆๆๆๆ
อยากรู้ใช่ไหมว่าเขาคิดอย่างไร ทำไมไม่ทำใบออกแบบสอบถามละ ให้เขากากะบาทที่ละข้อๆๆ ตัวอย่าง
คุณรักผมบ้างรึเปล่า
แสดงว่า รักจริง แฮ๊ะ
ต้องแสดงว่า เอาจริง ใช่ไหม
เราก็ฉุดก่อนไปสิ เอา วันไหนละ พรุ่งนี้ เลยไม๊
การช่วยเหลือคนอื่นต้องพอเพียงด้วยไหมคะ
ตอนนี้กำลังแย่ค่ะ รู้สึกว่าคนรอบข้างคุ้นกับการที่ไปช่วยเขา จนกลายเป็นว่าไปสร้างความคาดหวังว่าทุกครั้งที่เกิดปัญหาก็มารอให้ช่วย...อือ...สงสัยช่วยไม่เป็น ช่วยให้คนไม่หัดยืนเอง....ไม่ช่วยให้เขาเกิดความพอเพียง..เอ..หรือว่าเป็นปัญหาจากตัวเองที่ไม่ช่วยอย่างพอเพียง....เกิดภาวะช่วยซ้ำซาก....ยิ่งเขียนยิ่งสับสนค่ะ..สมองไม่พอเพียงไปแว้ววววว...(แป่ว!!)
คงพิจารณาต้นทุนตัวเอง
ท่านบางทราบกะจับยัดถ้ำเลยหรือครับ ฮ่าๆๆๆ
อีตาขจิตเอ๋ย คงจะเป็นชีเปลือยเฝ้าถ้ำรักถ้ำร้างเสียแล้ว
อาจารย์ ดร.ขจิต จ๋า.. น้องเขากรอกแบบสอบถามเสร็จแล้ว ประเมินได้ผลดี ก็จับเซ็นสัญญาเลยนะคะ จะได้หายห่วงจ้า...
ยกเเว้น อารมณ์ขัน ร้อยยิ้ม มีมากหน่อยก็ไม่เป็นไรครับอาจารย์
ครูบาขา....ที่สวนป่า ไม่ว่าจะเป็นพืช ได้แก่ ต้นมะยม ต้นขนุน สัตว์ ได้แก่ แม่หมูเหมยซาน รวมไปถึงเห็ดต่างๆ และแมลง ผึ้ง...ดูจะเป็นลูกดกไปหมดเลยนะค่ะ...ยังงี้ต้องขยายเคล็ดลับแล้วละค่ะ ว่าทำไมลูกดก...ยิ้ม ยิ้ม
วันนี้เป็นวันแรกของการอบรมเกษตรกรรุ่นที่ 1 แล้วใช่มั้ยค่ะ ผลเป็นอย่างไรบ้างค่ะ?
อุตลุดครับอาจารย์ เพราะหน่วยงานต่างๆก็อบรมกันในช่วงนี้มาก ชาวบ้านหัวหมุนไม่รู้จะแยกร่างๆไปอบรมกับใคร เป็นยุคที่วิ่งรอกอบรม
ผมให้นักศึกษาออกแบบสอบถามเก็บข้อมูล เท่าที่ได้ความเห็นมารอบแรก เขาเบื่อที่จะอบรม แต่ที่เร่ไปเพราะดีกว่าอยู่บ้าน ได้เบี้ยเลี้ยง ได้รับเลี้ยง
ส่วนความรู้ได้บ้างไม่ได้บ้าง สนใจบ้าง ไม่สนใจบ้าง จึงเป็นการยากที่จะอบรมให้ได้ผลภายใต้ขีดจำกัดที่เขากำหนดมาให้
เพราะชาวบ้านเจอการอบรมแบบเล่นๆจนเป็นปกติ ต้องปากเปี่ยกปากแฉะ
คงต้องรอผลประเมินวันสุดท้ายนะครับ ถึงจะรู้สภาพการรับรู้และเรียนรู้แต่ละกลุ่มเป็นอย่างไร?
ส่วนเรื่องลูกดกไม่มีเคล็ดลับครับ เป็นไปตามธรรมชาติ หรืออาจจะเป็นเรื่องบังเอิญมากกว่านะครับ
อยากได้มุมที่มองจากนักเศรษฐศาสตร์ จะได้หลายหลายความคิด และมุมที่เห็น ที่แตกต่างกัน ไม่ยังงั้นเราก็จะถูกกล่าวหาว่าตาบอดสี
ความพอเพียง พอประมาณ สำราญจิต
สร้างชีวิต ให้สมดุล ช่วยหนุนเสริม
ภูมิคุ้มกัน มั่นใจ มาต่อเติม
จึงนั่งยิ้ม หยาดเยิ้ม อย่างเย็นใจ