ทันที่ที่ค่ายได้ปิดตัวลง - พวกเขาก็เร่งรีบเดินทางออกจากหมู่บ้านในช่วงเที่ยงเพื่อมายังถนนเด็กเดิน โดยที่อาหารมื้อเที่ยงยังไม่ตกถึงท้อง, หลายคน หรือเกือบทุกคน ใบหน้าฉาบไปด้วยริ้วรอยความอิดโรยและอ่อนเพลีย

ผมพยายามยันกายลุกจากที่นอนในช่วงบ่ายเพื่อเตรียมที่จะหอบสังขารอันอิดโรยไปที่ตัวเมืองมหาสารคาม  ไม่มีอะไรมาก,  เพียงแต่ต้องการไปให้กำลังใจแก่เจ้าหน้าที่และนิสิตที่กำลังจะเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม  “ถนนเด็กเดิน”  (Child  Watch)  ที่จัดขึ้นที่ห้างใหญ่ใจกลางตัวเมือง

ก่อนหน้านี้ยังคงพอจำกันได้ใช่ไหมครับกับเรื่องเล่า “ถนนเด็กเดิน”  ที่ผมเคยเขียนบันทึกไปแล้ว 2 ครั้ง ที่ เก็บตกถนนเด็กเดิน (1) : พื้นที่แห่งความหวัง..พื้นที่แห่งคุณภาพชีวิตของเด็กและเยาวชนเมืองตักสิลา และ  เก็บตกถนนเด็กเดิน (2) : คนแก่คนเฒ่าเล่าตำนาน... สู่ลูกสู่หลานข้างวิถีถนน

   

 

 

วันนี้และครั้งนี้... มหาวิทยาลัยมหาสารคาม   โดยการประสานงานหลักของเจ้าหน้าที่คุณณัฐภูมินทร์  ภูครองผาและคุณสุริยะ  สอนสุระ  ได้เตรียมกิจกรรมหลัก ๆ เข้าร่วม 2  กิจกรรม  ประกอบด้วย  การแสดงดนตรีและนาฏศิลป์พื้นบ้าน  รวมถึงการให้บริการด้านศิลปะการวาดรูปและระบายสี 

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถนนเด็กเดินที่จัดวาง “พื้นที่ชีวิต” ให้กับเด็กและเยาวชนดูไม่ใหญ่โตและกว้างใหญ่ดังที่คิด  ครั้งนี้ดูเหมือนกิจกรรมหลายภาคส่วนลดน้อยถอยลง  แต่นั่นก็มิได้หมายถึงว่าบรรยากาศของงานจะคึกคักน้อยลงตามไปด้วย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถนนเล็ก ๆ  แคบ ๆ  และสั้น ๆ  ราว  20  เมตรถูกจัดวางรองรับกิจกรรมหลายอย่าง  คลื่นลมที่มีกลิ่นไอชื่นเย็นพัดผ่านมาเป็นระยะ   แดดอ่อนยามบ่ายโรยตัวมาอย่างอ่อนโยน  เด็กและผู้ปกครองจูงไว้จูงมือลูกหลานทยอยเดินเท้าเข้าสู่กิจกรรมต่าง ๆ ทั้งระบายสีตุ๊กตาปูนพลาสเตอร์  เล่นเกมส์  ถ่ายภาพ  วาดรูป  ระบายสี หนังสืออ่านเล่น  รวมถึงการเข้าแวะชมงานศิลปะภูมิปัญญาพื้นบ้านจากคนรุ่นปู่  อาทิ  การจัดสานเครื่องเล่นจากไม้ไผ่และทางมะพร้าว</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สำหรับ มมส  เราเน้นรูปแบบการแสดงดนตรีและนาฏศิลป์พื้นบ้านบนเวทีกลางเป็นหลัก  เพราะเดือนนี้กิจกรรมมุ่งเน้นเรื่อง “เด็กรักษ์วัฒนธรรม”  ดนตรีและนาฏศิลป์พื้นบ้านจึงกลายเป็นสื่อหลักที่เราต้องการสะท้อนในวงกว้าง  และก็ไม่ผิดหวัง  เพราะมีผู้คนแห่แหนเข้าดูชมอย่างน่าประทับใจ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นิสิตที่เข้าร่วมครั้งนี้ไม่ใช่ใครอื่นใด  พวกเขาทั้งหลายคือ “ชาววงแคน”  (ชมรมนาฏศิลป์และดนตรีพื้นเมือง)นั่นเอง </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ทันที่ที่ค่ายได้ปิดตัวลง  -  พวกเขาก็เร่งรีบเดินทางออกจากหมู่บ้านในช่วงเที่ยงเพื่อมายังถนนเด็กเดิน  โดยที่อาหารมื้อเที่ยงยังไม่ตกถึงท้อง,   นักดนตรีหลายคน หรือเกือบทุกคน  ใบหน้าฉาบไปด้วยริ้วรอยความอิดโรยและอ่อนเพลียแต่ก็ยังหยัดสู้ฉีกยิ้มได้อย่างเป็นธรรมชาติ  บางคนผมสังเกตเห็นราวกับยืนหลับเป็นพัก ๆ อยู่บนเวที  ส่วนนางรำก็ยังมีรอยยิ้มที่สดใสและมีชีวิตอย่างน่ายกย่อง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ขณะที่นิสิตอีก 4  คนปูเสื่อนั่งพื้นให้บริการวาดภาพเพื่อให้เด็ก ๆ ได้ระบายสี … และแทบไม่น่าเชื่อว่ามุมเล็ก ๆ เช่นนี้จะมีเด็ก ๆ กรูเข้ามาจับจองที่นั่งเพื่อให้พี่นิสิตวาดภาพต่าง ๆ ให้อย่างต่อเนื่อง  พอวาดเสร็จก็ลุกถอยออกไปนั่งระบายสี  ซ้ำยังเป็นมุมการวาดภาพระบายสีที่ปิดตัวลงหลังกิจกรรมอื่น ๆ  ….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ทางเราไม่ได้นำภาพสำเร็จรูปมาให้เด็กระบายสี  หากแต่การเน้นภาวะจริงว่าเด็กอยากได้รูปอะไร  นิสิตก็จะลงมือวาดให้อย่างรวดเร็ว  บางคนให้วาดตัวละครการ์ตูนในดวงใจ  บางคนให้วาดภาพดอกไม้   หรือแม้แต่วาดภาพที่สกรีนอยู่บนเสื้อของตนเอง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>เหตุนี้เองที่อาจจะเป็นแรงเร้าสนใจของเด็ก ๆ  … เพราะอยากได้รูปอะไรก็มีคนวาดให้  ไม่ใช่จัดเตรียมอย่างสำเร็จรูปมาให้เลือก  แต่ไม่ตรงกับความต้องการ ! </p><p>   </p><p>ผมซุ่มสังเกตพฤติกรรมความชอบของเด็ก ๆ ที่เวียนวนอยู่ในถนนเล็ก ๆ  แคบ ๆ เส้นนี้  พวกเขาเต็มไปด้วยความสุข  มีรอยยิ้ม  มีเสียงหัวเราะ  และรู้จักที่จะกล่าวขอบคุณพี่ ๆ ที่มานั่งวาดภาพให้อย่างไม่ปริปากบ่น ,   เสียดายก็แต่เจ้าตัวซนของผมไม่ได้มาร่วมงานนี้  ไม่งั้นนิสิตคงเหนื่อยไปตาม ๆ กัน  เพราะช่วงนี้แกกำลังสนใจเรื่องการวาดภาพและเต็มไปด้วยจินตนาการอย่างหลากหลาย</p><p>      </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ครั้งต่อไป ผมตั้งใจนะให้บริการวาดภาพเหมือนและภาพล้อเลียนในแบบฉบับครอบครัว… เพื่อให้พวกเขาได้เก็บเป็นที่ระลึก! และให้ภาพเหล่านั้นเป็นเสมือนสายใยร้อยรัดความรักของคนในครอบครัวอย่างไม่รู้หาย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>     <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่คือเรื่องเล่าเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นในถนนเล็ก ๆ แคบ ๆ สั้น ๆ   แต่กว้างไกล และกว้างใหญ่ด้วย “จินตนาการ” ของเด็ก ๆ  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อีก 1  เดือนค่อยเจอกันใหม่  นะครับ !   </p><p>    </p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">18  มีนา 50</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">15.00 – 18.00  น.</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">วันที่แดดร่ม, ลมเย็น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> ณ  ถนนเด็กเดินหน้าห้างกลางตัวเมือง  </p><p></p>