จุลสารป่งใบ เป็นจุลสารที่เกิดขึ้นจากการรวมกลุ่มของนักเขียนรุ่นใหม่ที่ผสมผสานกับนักเขียนรุ่นเก่าอีกส่วนหนึ่งที่อยู่ใน ลุ่มน้ำชี ปาวและน้ำพอง

จากบันทึกก่อนนั้น(ที่นี่)  ผมเองก็ลืมที่จะกล่าวถึงสโลแกนของกลุ่มวรรณกรรมป่งใบเสียสนิท  นั่นก็คือ  “ผลิบาน สืบสานงานวรรณกรรม”  แต่เบื้องต้นก็ได้กล่าวถึงบ้างแล้วว่ากลุ่มวรรณกรรมป่งใบ  เกิดจากการรวมตัวของนักเขียนรุ่นใหม่กับนักเขียนเลือดอีสานรุ่นเก่า (ที่แจ้งเกิดแล้ว)  ในแถบแถวโซนจังหวัดมหาสารคาม  กาฬสินธุ์  หรือแม้แต่ขอนแก่น – ชัยภูมิ

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ปรากฏการณ์ข้างต้นพบชัดเจนในถ้อยแถลงที่บันทึกไว้ในจุลสารป่งใบว่า  “จุลสารป่งใบ  เป็นจุลสารที่เกิดขึ้นจากการรวมกลุ่มของนักเขียนรุ่นใหม่ที่ผสมผสานกับนักเขียนรุ่นเก่าอีกส่วนหนึ่งที่อยู่ใน ลุ่มน้ำชี ปาวและน้ำพอง”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>การแตกใบของป่งใบเป็นไปอย่างต่อเนื่อง  จนเรียกได้ว่าป่งใบกลายเป็น “ใบไม้วรรณกรรมที่แตกช่อดอกออกหน่วยผลได้อย่างงดงาม”  ดังจะเห็นได้จากระยะหลังพบว่ามีสมาชิกใหม่หลากหน้าก้าวเข้ามาสู่กองบรรณาธิการเป็นระยะ ๆ  รวมถึงการมีนักเขียนดังให้เกียรติมาเป็นที่ปรึกษาเพิ่มเติมอย่าง ไพวรินทร์  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ขาวงาม  หรือแม้แต่นักเขียนลายครามจากที่ราบสูงผู้แต่งเพลง “คนกับควาย” ของคาราวาน อย่างสมคิด  สิงสง  ก็มาร่วมขบวนวรรณกรรมเป็นที่ปรึกษาให้ด้วยเช่นกัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> </p><p>เนื่องในวาระที่ “ป่งใบ”  เดินทางในบรรณพิภพครบรอบเป็นเวลา  1 ปีในเดือนสิงหาคม  2537  อาจารย์ไพฑูรย์  ธัญญา  ที่ปรึกษาที่ถือได้ว่ามีส่วนต่อการผลักดันให้เกิดกลุ่มวรรณกรรมนี้ขึ้นได้เขียนบทกวี  “แด่...ชาวป่งใบ”  กำนัลแก่กลุ่มวรรณกรรมป่งใบไว้อย่างน่าสนใจ  โดยสำหรับผมถือว่าเป็นยิ่งกว่า “ปากคำประวัติศาสตร์”  ที่บันทึกเส้นทางการหยัดยืนและเติบโตของกลุ่มวรรณกรรมแรกเริ่มของชาว มมส (มศว มหาสารคาม) ได้อย่างเข้มข้นและน่าภาคภูมิเป็นที่สุด   ดังว่า    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">ดินที่นี่ กันดารแล้ง แห้งจริงหรือ</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">คำเขาเคยเล่าลือยังสงสัย</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">ฟ้าที่นี่ สีโหยหรืออย่างไร</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">จึงเมฆฝนลอยไปไม่กลับมา</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">ลำน้ำนี้หรือไม่มีวารีล่อง</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">ใจที่นี่หรือคับข้องอย่างเขาว่า</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">หรือแคนแค่น แค้นขับด้วยขื่อคา</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">หรือลุ่มลึกแห่งผญาพ่ายยับแล้ว</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">เมื่อได้มาได้เห็นที่เป็นอยู่</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">ได้สดับจึงรับรู้อยู่แว่วแว่ว</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">เขาขับลำ ลายเพลงยังพริ้งแพรว</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">ยังสืบเนื้อเชื้อแถวแห่งมูนมัง</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">บั้งไฟหมื่นไฟแสนยังแล่นฟ้า</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">โขงชีมูลไหลบ่ายังถะถั่ง</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">เอฝนแรกแทรกดินเต็มกำลัง</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">จึงเม็ดพืชแห่งความหวังก็ “ป่งใบ”</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">ถึงแดนแค่นแค้นขับก็เข้มข้น</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">มันอุกอั่งถั่งท้นด้วยแรงไหน</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">พิณ คำผา บรรเลงด้วยมือใด</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">เป็นเพลงพิณ เพราะใสระยับพราย</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">ดินที่นี่อาจจะแล้งจนแห้งเหลือง</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">แต่ลูกหลาน “ขุนเจือง” ฤาพับพ่าย</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">เมื่อฝนแรกแทรกดินยังโปรยปราย</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">บทกวีจะขับลายขึ้นกล่อมภู…ฯ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="left"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="left"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="left"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="left"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="left"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="left">บทกวีข้างต้นไม่เพียงสะท้อนความรู้สึกในฐานะเพื่อนร่วมแวดวงที่ส่งถึงกลุ่มวรรณกรรมป่งใบ  สื่อถึงสัมพันธภาพที่แน่นหนักและศักยภาพที่เต็มล้นของคนป่งใบ  รวมถึงการให้ความนับถือต่อ "คำผา  เพลงพิณ"  แกนนำบุกเบิกและก่อร่างสร้างป่งใบให้กลายเป็นใบไม้วรรณกรรมที่เขียวงามและแผ่ร่มใบได้อย่างทระนง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="left"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="left"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="left"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="left"></p>