เมื่อเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา ผมมีโอกาสไปเวียดนามอีกครั้ง 3 ปีเศษที่จากฮานอย วันแรกที่กลับไป ลูกศิษย์สาวคนหนึ่งกล่าวด้วยความใสซื่อว่า..

  "คุณครูคะ สายลมจากเมืองไทยพัดไปที่ฮานอยทุกนาที เราไม่เห็นตัวของมัน แต่สัมผัสได้ถึงความเย็น เหมือนความคิดถึงของพวกหนูที่มีต่อคุณครู มันไม่มีตัวตน ไม่มีรูปร่าง แต่คุณครูสัมผัสมันได้ใช่ไหมคะ"

..ครับ..ช่วงเวลาอันเงียบเหงาในเมืองหลวง..ผมหอมกลิ่นอดีตบ่อย ๆ คิดถึงครับ..ทุกคน..พนัส เจี๊ยบ..และหลาน รวมทั้งเพื่อนมิตรทุกคน..ในความรู้สึก..สายน้ำไหลกลับมาเสมอ..