ที่มา : คัดจากหนังสือ ลูกฝรั่งช่างพูด แปลโดย อาจินต์ ปัญจพรรค์ สนพ. บรรณกิจ โดยปรับตัวสะกดและเรียบเรียงใหม่เล็กน้อย

 

            หนังสือ ลูกฝรั่งช่างพูด เป็นหนังสือที่คุณอาจินต์ ปัญจพรรค์เรียบเรียงมาจากหนังสือซึ่งถอดเทปมาจากรายการสัมภาษณ์เด็กอเมริกันในราวปี พ.ศ. 2502 นู้น (ก่อนผมเกิดอีกแฮะ..อิอิ) ทุกเรื่องเป็นเรื่องจริง (คำว่า ข้าพเจ้า หมายถึง พิธีกรรายการผู้สัมภาษณ์)

ช่วยแม่เย็บเสื้อ (หน้า 38) 

“คุณแม่เย็บเสื้อให้หนูค่ะ”

“แล้วหนูช่วยอะไรมั่ง”

“หนูช่วยนั่งนิ่งๆ ไม่คอยกวนค่ะ”

 สามีที่ดี(หน้า 175) 

ข้าพเจ้า : ลุยส์ หนูคิดว่าสามีที่ดีควรจะเป็นอย่างไร

ลุยส์ : เป็นผู้ชายค่ะ 

 

บทเรียนจากนิทานแสนรัก(หน้า 178) 

ข้าพเจ้า : หนูชอบนิทานเรื่องอะไร

เด็ก : ซินเดอเรลล่า

ข้าพเจ้า : เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าอย่างไร

เด็ก : สอนว่า เวลาซื้อเกือก อย่าซื้อเกือกหลวมค่ะ 

 

  

ร่างกายของเรา(หน้า 123-124)

ครูให้นักเรียนเขียนเรียงความเรื่อง “ร่างกายของเรา” ต่อไปนี้เป็นฝีปากของเด็กนักเรียนคนหนึ่ง

 “หัวของคนเรามีรูปกลมและแข็ง มีมันสมองอยู่ข้างใน และมีผมอยู่ข้างนอก ใบหน้าของคนเราอยู่ข้างหน้าของหัวคืออยู่ทางที่ใช้กินอาหาร

คอคนเรามีไว้สำหรับกั้นระยะระหว่างหัวกับปกเสื้อ คอเป็นส่วนที่ทำความสะอาดยาก ไหล่คนเรามีไว้สำหรับเป็นที่แขวนสายสะพายโยงกางเกง

ท้องมีไว้สำหรับหิว กระดูกสันหลังมีไว้สำหรับป้องกันไม่ให้ตัวเราพับกลาง หลังของคนเราก็อยู่ข้างหลังเสมอ ถึงแม้จะรีบหมุนตัวให้เร็วยังไงก็เอามันมาไว้ข้างหน้าไม่ทัน

แขนมีไว้สำหรับขว้างอะไรๆ และเอื้อมไปหยิบขนม และทำให้มือของเราไม่หล่นลงไป นิ้วยื่นออกมาจากมือสำหรับนับเลข

ขาถ้ามีไม่ครบจะทำให้เล่นเบสบอลไม่เก่ง เท้าที่สำหรับรองข้างล่างเวลาวิ่ง นอกจากนั้นยังมีส่วนต่างๆ ภายในร่างกาย ซึ่งมันคือสิ่งที่เรามองไม่เห็น”