เป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ที่ดี ได้ช่วยเหลือผู้ที่ได้รับความเดือดร้อนจากภัยธรรมชาติ ได้ทำประโยชน์กับเพื่อนมนุษย์ เป็นความสุขและความประทับใจที่ยากจะลืม

เนื่องในโอกาสที่มีBlogใหม่เป็นของตัวเองก็ขอประเดิมเริ่มเล่าเรื่องเบาๆเพื่อฝึกทักษะของตนเองก่อนนะคะ เป็นอย่างไรก็ขอเชิญพี่ๆที่มีประสบการณ์แก่กล้าทั้งหลายเข้ามาทักทายให้คำแนะนำด้วยนะคะ    ก่อนอื่นขอขอบคุณ อาจารย์พี่ นู๋ทิม เป็นอย่างสูงที่เสียสละเวลามาช่วยสอนให้อย่างใกล้ชิด (ขอให้ผลบุญนี้ให้พี่เราจงพบเนื้อคู่ที่ถูกใจเร็วๆนี้เทอญ)

           อยู่ที่ PCUบ้านกร่างมาก็เข้าปีที่ 3 แล้วสิ่งที่ชาวบ้านหมู่ 10 บ้านแม่ระหันต้องพบเจอเป็นประจำทุกปีคือภาวะนำท่วมขังเป็นเวลานานหลายเดือน เคยได้ยินและได้ฟังเรื่องราวมาตลอดแต่ไม่มีโอกาสได้เข้าไปในพื้นที่สักที  ปี 2549  ฤดูฝนที่ผ่านมา ชาวบ้านได้รับความเดือดร้อนมากมาย ไร่นาเสียหาย นำท่วมบ้าน  ท่วมถนนหนทาง ความช่วยเหลือจากหลายหน่วยงานได้ลงมาอย่างต่อเนื่อง  รวมทั้ง นู๋รัตน์เองก็ได้มีโอกาสได้ไปออกหน่วยให้บริการตรวจรักษา ในวันพุธสับดาห์ละครั้ง ทุกครั้งที่เห็นภาพนี้

       ภาพความตื่นเต้นขณะนั่งเรือติดเครื่องยนต์ที่ได้รับความอนุเคราะห์จากท่านสมาชิกอบต หมู่ 10 (คุณ ไฉน)  ท่ามกลางท้องทุ่งที่เต็มไปด้วยนำล้อมอยู่รอบตัว เหมือนอยู่กลางทะเลยังงัยยังงั้นเลย จะไม่ตื่นเต้นได้งัย ก็นู๋รัตน์ว่ายนำไม่เป็น เสื้อชูชีพก็ไม่มี ที่เห็นยิ้มอยู่ได้.....ก็ทำใจดีสู้เสือไปงั้นแหละ (กลัวแทยตาย) ไปถึงหน่วยบริการก็มีผู้มารับบริการพอสมควร ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี ก็เป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ที่ดี ได้ช่วยเหลือผู้ที่ได้รับความเดือดร้อนจากภัยธรรมชาติ  ได้ทำประโยชน์กับเพื่อนมนุษย์ เป็นความสุขและความประทับใจที่ยากจะลืม

    เป็นไงบ้างคะบันทึกเรื่องแรกของนู๋รัตน์ ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่เกิดขึ้นในชุมชนของคนบ้านกร่าง แล้วคงจะได้นำมาเล่าสู่กันฟังค่อไป