ผมมักจะประสบปัญหากับชื่อของตัวเองมาตลอด ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว จนทุกวันนี้ก็ยังคงประสบปัญหาอยู่เป็นประจำ ปัญหานี้คิดว่าหลายๆท่านก็คงจะเคยประสบมาบ้างเช่นเดียวกัน(คนที่ไม่เคยมีปัญหากับชื่อของตัวเองนับว่าเป็นผู้ที่โชคดียิ่ง)

ในช่วงที่ยังเป็นนักโพสต์มือใหม่นี้ ยังคิดประเด็นเนื้อๆหนักๆไม่ออกก็เลยตั้งบล็อกรวมเรื่องเบาๆสมองขึ้นมาไว้รองรับบางจังหวะอารมณ์ที่จะพาหัวคิดแล่นไป

ในแนวนี้ จึงเป็นที่มาของบล็อกนี้ เอ้า เรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า

อันนามว่า "อับดุลกอนี เต๊ะมะหมัด"ของผมนี้ เป็นชื่อที่มีความหมายประเสริฐมาก เพราะเป็นคำในภาษาอาหรับ(ทำไมคนมุสลิมชอบตั้งชื่อเป็นภาษาอาหรับ เรื่องนี้ค่อยว่ากันในโอกาสหน้า) แปลว่า "บ่าวของพระองค์(อัลลอฮฺ)ผู้ทรงร่ำรวย,มั่งคั่ง" พระองค์นะครับผู้ทรงร่ำรวย ส่วนผมเป็นแค่บ่าวของพระองค์

ผมภูมิใจและพอใจกับชื่อ(และนามสกุล-อันนี้จำเป็นไม่งั้นอดได้รับมรดกสิ) และไม่เคยคิดจะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น(เคยเปลี่ยนให้สะกดถูกต้องขึ้น)

จะขอเล่าประเด็นปัญหาอันเนื่องมาจากชื่อและนามสกุลเป็นข้อๆไปก็แล้วกันครับ

๑.สมัยเรียนประถม จำได้ว่าเวลาเขียนชื่อ-สกุลลงในกระดาษคำตอบ จะเขียนไม่พอกับช่องว่างทุกที(เจอปัญหาแต่เด็ก) นามสกุลนี่ต้องเขียนพาดขึ้นไปบนวันที่หรืออะสักอย่างเป็นประจำเลย(นึกสงสัยว่ากระทรวงศึกษาธิการหรือโรงพิมพ์

กระดาษนี้เขาไม่คิดเลยหรือว่าจะมีนักเรียนชื่อยาวๆอยู่ในประเทศนี้ด้วย แล้วอย่างนี้ลูกหลานคนจีนที่มีนามสกุล......พานิช.......อะไรทำนองนี้ไม่แย่หรือเพราะยาวกว่าอีก)

๒.เวลาปักชื่อที่หน้าอกเสื้อก็เหมือนกัน ต้องเริ่มตั้งแต่ติดกับสาบเสื้อไปถึงใต้รักแร้โน้น(ฮา...)

๓.ตอนผมเรียนมัธยมต้นที่ร.ร.จะนะวิทยา(ที่ไฟไหม้วันก่อน)ซึ่งมีทั้งนักเรียนไทยพุทธและมุสลิม ชื่อผมก็ถูกแบ่งเป็นสองท่อน???โดยบังเอิญ ยังงัยหล่ะ ก็เพื่อนไทยพุทธมักจะเรียกผมว่า "อับดุล...อับดุล..." ส่วนเพื่อมุสลิมด้วยกันก็จะเรียกว่าา "กอนี...กอนี..." เป็นงั้นไป

๔.เรื่องสะกดถูกผิดนี่ ตอนเป็นนักเรียน-นักศึกษาไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่ แต่พอตอนมาเป็นอาจารย์ผู้สอนนี่สิ ทั้งนักศึกษา คณาจารย์ เจ้าหน้าที่ น้อยรายนักที่จะเขียนทั้งชื่อและนามสกุลผมถูก แปลกแต่จริง ทั้งๆที่ผมก็ไม่เคยสาธิตวิธีการเขียนชื่อแบบผิดให้ใครดูเลย..ฮา...(หรือว่าเพราะมาทำงานในสามจาหวะชาแดง...)

ประเด็นนี้แหละที่อยากจะขยายความต่อในคราวต่อไป วันนี้พอก่อน พิมพ์นานจนเน็ตหลุดไปแล้ว แล้วพบกันตอนต่อไปครับ