กลางวันวันก่อน....ขณะพวกเรากำลังคุยเล่นกันอย่างสนุกสนานระหว่างมื้ออาหารกลางวัน....มีอาจารย์ท่านนึงอยากจะเล่านิทาน  

พี่ติ๋ว...เคยฟังนิทานสารคดีไหม๊  

อุ๊ย!...พี่นิยมนิทานตลก....ถ้านิทานวิชาการสงสัยจะไม่เคยฟัง....... อาจารย์เล่าเลย”….. ฉันยุ  

เรื่องมีอยู่ว่า......... เธอเริ่มเล่า  

พี่ติ๋วรู้จักเหาฉลามไหม๊…..”  

รู้จัก  

แล้วพี่ติ๋วว่า....มันมีพฤติกรรมยังไง....หากินยังไง  

มันก็ก็อยู่เป็นฝูงๆ....ว่ายเกาะไปข้างๆฉลาม......กินเศษอาหารที่ฉลามกินเหลือๆนั่นแหละ ....พรรคพวกที่นั่งข้างๆช่วยตอบ  

แล้วฉลามมันอยู่ยังไง  

มันก็อยู่ตัวเดียว....ฉายเดี่ยว....ว่ายไปตัวเดียว

  เออ....ใช่....ถูก.....ที่นี้พี่ติ๋วเคยเห็นปลาโลมาไหม๊  

เคย  

มันอยู่กันเป็นฝูงใช่ไหม  

ใช่ๆๆๆ….”  

เอ่อ...ไปไหนมันก็ไปด้วยกันเป็นทีม...เป็นฝูง...มันมีความน่ารัก...สง่างาม  

ที่นี้มีคำถาม....ถามว่า....ถ้าปลาฉลามกับฝูงปลาโลมาทะเลาะกัน...แล้วฉลามแพ้ฝูงโลมา...พี่ติ๋วว่า...พวกเหาฉลามจะทำยังไง  

เออ...คำถามเธอน่าคิด.....เอ.....อาจารย์คิดอะไรอยู่น้า......  

ก็เปลี่ยนไปเกาะฉลามตัวอื่นๆ พรรคพวกตอบ....  

แล้วถ้าเหลือตัวเดียวแล้วล่ะ  

ฉันนิ่ง..... คิด.....

เหาฉลามมันก็แปลงเป็น...เหาโลมาไง ...ฉันตอบ  

คำตอบนี้ถูกใจท่านผู้ถามมากๆ...เธอหัวเราะชอบใจที่พี่ติ๋วตอบถูกใจ...

เธอบอกว่า...นี่แหละ...ตอนนี้เหาฉลามบางตัวก็คิดแบบนี้.....  

.....แต่มีบางคนวิเคราะห์ว่า....เหาฉลามบางตัวจะกัดแทะเนื้อปลาฉลามจนหมดก่อน...ก่อนที่จะปรับและแปลงตัว....แล้วกลายมาเป็น เหาโลมา....  

.....ซึ่งคำตอบนี้ดูเด็ดดวงมากกว่า...ม๊ากๆ.......  

.....ทุกคนที่นั่งตรงนั้นพากันหัวเราะ... เธอสอนปรัชญาชีวิตนี่นา......  

……แล้วก็แอบคิดกันว่า... เอ...แล้วใครจะเป็นเหาโลมาหว่า...