“ที่นี้มีคำถาม....ถามว่า....ถ้าปลาฉลามกับฝูงปลาโลมาทะเลาะกัน...แล้วฉลามแพ้ฝูงโลมา...พี่ติ๋วว่า...พวกเหาฉลามจะทำยังไง”

 กลางวันวันก่อน....ขณะพวกเรากำลังคุยเล่นกันอย่างสนุกสนานระหว่างมื้ออาหารกลางวัน....มีอาจารย์ท่านนึงอยากจะเล่านิทาน 

“พี่ติ๋ว...เคยฟังนิทานสารคดีไหม๊” 

“อุ๊ย!...พี่นิยมนิทานตลก....ถ้านิทานวิชาการสงสัยจะไม่เคยฟัง.......อาจารย์เล่าเลย”…..ฉันยุ 

“เรื่องมีอยู่ว่า.........” เธอเริ่มเล่า 

“พี่ติ๋วรู้จักเหาฉลามไหม๊…..” 

“รู้จัก” 

“แล้วพี่ติ๋วว่า....มันมีพฤติกรรมยังไง....หากินยังไง” 

“มันก็ก็อยู่เป็นฝูงๆ....ว่ายเกาะไปข้างๆฉลาม......กินเศษอาหารที่ฉลามกินเหลือๆนั่นแหละ”....พรรคพวกที่นั่งข้างๆช่วยตอบ 

“แล้วฉลามมันอยู่ยังไง” 

“มันก็อยู่ตัวเดียว....ฉายเดี่ยว....ว่ายไปตัวเดียว”

 “เออ....ใช่....ถูก.....ที่นี้พี่ติ๋วเคยเห็นปลาโลมาไหม๊” 

“เคย” 

“มันอยู่กันเป็นฝูงใช่ไหม” 

“ใช่ๆๆๆ….” 

“เอ่อ...ไปไหนมันก็ไปด้วยกันเป็นทีม...เป็นฝูง...มันมีความน่ารัก...สง่างาม” 

“ที่นี้มีคำถาม....ถามว่า....ถ้าปลาฉลามกับฝูงปลาโลมาทะเลาะกัน...แล้วฉลามแพ้ฝูงโลมา...พี่ติ๋วว่า...พวกเหาฉลามจะทำยังไง” 

เออ...คำถามเธอน่าคิด.....เอ.....อาจารย์คิดอะไรอยู่น้า...... 

“ก็เปลี่ยนไปเกาะฉลามตัวอื่นๆ” พรรคพวกตอบ.... 

“แล้วถ้าเหลือตัวเดียวแล้วล่ะ” 

ฉันนิ่ง..... คิด.....

“เหาฉลามมันก็แปลงเป็น...เหาโลมาไง”...ฉันตอบ 

คำตอบนี้ถูกใจท่านผู้ถามมากๆ...เธอหัวเราะชอบใจที่พี่ติ๋วตอบถูกใจ...

เธอบอกว่า...นี่แหละ...ตอนนี้เหาฉลามบางตัวก็คิดแบบนี้..... 

.....แต่มีบางคนวิเคราะห์ว่า....เหาฉลามบางตัวจะกัดแทะเนื้อปลาฉลามจนหมดก่อน...ก่อนที่จะปรับและแปลงตัว....แล้วกลายมาเป็น ”เหาโลมา”.... 

.....ซึ่งคำตอบนี้ดูเด็ดดวงมากกว่า...ม๊ากๆ....... 

.....ทุกคนที่นั่งตรงนั้นพากันหัวเราะ... เธอสอนปรัชญาชีวิตนี่นา...... 

……แล้วก็แอบคิดกันว่า... เอ...แล้วใครจะเป็นเหาโลมาหว่า...